Archives for posts with tag: brievenbus

Ik ben niet echt een facebookfan (meer). Op een gegeven moment werd ik echt misselijk van altijd maar weer diezelfde reclameacties die voorbij kwamen en boos op mezelf omdat ik de verleiding slecht kon weerstaan om filmpjes die aangekondigd werden als vreselijk leuk, vreselijk zielig, of gewoon vreselijk, toch even te bekijken. Waarna je dan minuten van je kostbare tijd zit te wachten tot er na de reclame ook nog echt iets upload wat er zo vreselijk, leuk of zielig is….

Mijn vrienden hebben blijkbaar een beetje hetzelfde, want van hen zie ik ook weinig interessants meer voorbij komen. Niet dat dat voorheen wel het geval was; al die eindeloze fotootjes over wat mensen op hun bord hebben liggen, vreemde poses van hun hond of de kat van de buren, en fantastische sneeuwpanorama’s (de enige reden dat ik blij ben dat het even geen winter is), daar hebben we met z’n allen geloof ik ook al de buik van vol.

Wel vraag ik me af: hadden die mensen dan ook altijd de telefoon paraat om een fotootje te schieten van wat er op hun pad (of op hun bord) kwam? Ik heb dat in ieder geval nooit, zeker niet als ik met de hond uitga of even naar de brievenbus, of naar de Lidl om een bakje Kip Samurai.
En gister was dat heel erg jammer… Niet dat ik een foto gemaakt zou hebben (ik had er waarschijnlijk niet aan gedacht), maar als ik dat gedaan had, dan had ik hem je nu zo graag willen laten zien.

Ik kwam namelijk Eduard tegen. Eduard heb ik 4 jaar geleden les gegeven. Toen was het al een schat van een jongen, die tafels vol met Franse woordjes plakte (alleen maar omdat hij z’n Franse lerares een plezier wilde doen), die een hele schaal met pepernoten op mocht eten omdat hij alles goed had (en toen ’s avonds geen eten meer lustte omdat hij zo misselijk was), die aan atletiek deed en ik dat steeds verwarde met turnen (al dan niet opzettelijk) en die z’n rug vol liet zetten met zuignappen tijdens een bezoekje aan onze bovenbuurvrouw.

Zo’n jongen die je in je hart sluit en die je dan een jaar later tegenkomt met zijn moeder in de Hema en die je dan bijna niet herkent (z’n moeder herkende ik gelukkig wel meteen). Enorm gegroeid was ie, en z’n haar ook!

En gister zag ik hem weer. Hij zit nu op het Cios; hij droeg ook de voor ciossers karakteristieke sportbroek, reed op zo’n snel fietsje en inmiddels was hij meer dan een kop groter dan ik. Eduard. Ik had het kunnen weten; wat is dat een leuke jongeman geworden! Ik had hem jullie echt graag even willen laten zien, maar ik had geen telefoon mee. Who cares about Epke, wat kan die hele Ed Sheeran mij schelen, een selfie met Eduard, daar zou ik trots op zijn geweest. Echt waar…

Léia

Advertenties

Mijn dochter in ik communiceren tegenwoordig vooral snapchat-style. Jazeker, ik moest er ook aan geloven. Op mijn telefoon lukt het niet (te oud), maar waarempel met mijn Ipad kan ik wel snapchats maken.

Elke dag kijken we even of er ook nieuwe gekke snapdingetjes zijn en dan sturen we elkaar een gek bijenfilmpje, of pingpongballetjes spugende sporters, of nootjesknagende hamsters. Helaas is mijn favoriete hondje met het blauwe oog niet meer beschikbaar…

Even een impressie:

ik strik.JPG

ik hamster.JPG

ik breedbekje

Ja, best hartstikke lollig.

Maar gister kreeg ik weer eens een ouderwets kaartje in de brievenbus. Jazeker, de echte brievenbus, die gleuf in je voordeur. Een überschattig kaartje.

uberschattig kaartje.JPG

Hoe lief is dat? En dit is een blijvertje. Eerst een poosje op de kast, dan minstens 3 jaar op de koelkast en dan in een stapeltje van lieve kaartjes die ik nooooit weg wil gooien.

Niks snaps, 3 seconden kijken en weg is ie weer. Nee, dit is liefde voor jaaaren. Dank Laar!

Léia

 

 

 

Het is werkelijk een schande, maar ik kan er weinig aan doen: mijn oh zo lieve, meestal nogal bang uitgevallen hondje Tessa, heeft het niet op postbodes. Nou, misschien dat ze de postbodes op zich nog wel mee vindt vallen, maar ze moeten gewoon niet aan haar brievenbusje komen! Daar wordt ze wild van. En niet zo’n klein beetje ook. Regelmatig liggen de reclamefolders tot snippers verscheurd verspreid door de hele gang. In mijn administratie bevinden zich meerdere door haar tanden geperforeerde poststukken.

Het is een gewoonte die ze waarschijnlijk heeft aangeleerd toen ze nog alleen thuis was terwijl ik aan de BF-weg les gaf. Ze heeft toen met hand en vooral tand het pand hier verdedigd tegen alles wat via de brievenbus binnen probeerde te komen.

Nu ik thuis werk en de postbode vaak al aan zie komen, kan ik haar meestal net lang genoeg bij de brievenbus weg houden om de postbode voldoende tijd te geven zich uit de voeten te maken. Daarna valt ze overigens alsnog de post aan, tenzij ik haar in de race naar de voordeur weet te verslaan.

Postbodes vinden dat niet leuk. Reclamebezorgers ook niet. Er is er eentje bij die de reclameblaadjes gewoon buiten op het krukje bij de deur legt. Er is er trouwens ook eentje die de hond zit te treiteren door het papier heen en weer te schuiven door de brievenbus, net zolang tot Tessa helemaal hyper alles in kleine stukjes naar binnen heeft gescheurd. Jammer dat.

Vorige week echter, heb ik een manier gevonden op postbodes nog meer op stang te jagen dan met zo’n wildverscheurende hond.

Tes kort

Er kwam er namelijk eentje een pakje brengen (ja, boeken ja) en ik moest er even voor tekenen op zo’n handheldje. Zo’n apparaatje waar je met geen mogelijkheid een fatsoenlijke handtekening op kwijt kunt, maar dat zal ze ook een rotzorg zijn. Alleen, het was nogal regenachtig en dat schermpje zat vol druppels. Dus wat doe ik? Ik veeg even met mijn mouw over dat schermpje. Oeps… daar gebeurde van alles. Dus ik geef het apparaat terug aan de postbode… sorry….

Heb je echt nog nooit iemand zo geweldig geïrriteerd gezien. Hoe ik het in mijn hoofd haalde. Wie doet dat nou!? Ik moest daar afblijven. Dat soort handelingen was ten strengste verboden! Tja, ik denk dat die mensen gewoon zo’n apparaatje meekrijgen met een minimale instructie hoe het werkt. Je doet ‘gewoon’ zo en dan tik je ‘gewoon’ hierop en als je dan een handtekening hebt, dan doe je ‘gewoon’ dit en dan ga je naar de volgende. Er heeft nooit iemand gezegd wat je moet doen als zo’n maffe huisvrouw het schermpje even droog gaat staan vegen en dan je hele programma in de war stuurt…

Dus, heb je geen hond, maar wel een vervelende postbode, dan was dit mijn tip. Kan je lachen…

Léia

Vanmorgen ging ik weer een uurtje flyeren. Prachtig weer, leuke buurt, helemaal geen straf.

Toen dacht ik: stel je wilt een lange wandeling maken, het Pieterpad bijvoorbeeld, of naar Santiago de Compostella, dan zou een baantje als folderbezorger een hele goeie voorbereiding zijn. Dus ik liep met een ferme pas van de ene brievenbus naar de andere, met een vriendelijke glimlach voor iedereen die ik tegenkwam op mijn pad.

pieterpad

Maar na een half uurtje in de zon, werden mijn benen al wat trager en als er niemand keek, slaakte ik zo nu en dan stiekem een zucht. En wanneer ik weer klem zat met mijn vingers in zo’n klapperbrievenbus met zo’n harde borstel, dan kon ik binnensmonds nog wel eens stevig vloeken ook. Na een uurtje begon mijn hoofd te protesteren en mijn heup riep dat hij nu wel ongeveer voldoende versleten was.

Dus nee, Santiago de Compostella wordt het voor mij waarschijnlijk niet meer in dit leven. En een eind fietsen kan ik niet meer vanwege een verschoven staartbeentje (zegt de dokter), dus die Alpe d’Huez moet het ook zonder mij doen.
Misschien moet ik dan toch nog een poging wagen in het zwembad. Esther Williams-style. Water is lief voor je gewrichten, toch?

Of misschien vind ik ooit nog wel een danspartner en wie weet… zo’n prachtige ballroomjurk, die staat nog steeds op mijn bucketlist.

Léia

Gister kreeg ik een berichtje in mijn mailbox dat ik graag even met jullie wil delen. En ook hoe ik geantwoord heb. De situatie spreekt denk ik voor zich.

Geachte  mevrouw,

Onlangs ontving ik van U een reclamefolder (ongeadresseerd) van Uw bedrijf in de brievenbus.

Dit ondanks het feit dat op de brievenbus duidelijk is vermeld, dat ik dit niet op prijs stel. Ik meen mij te herinneren dat dit niet de eerste keer is.

Wellicht kan de bezorger van Uw foldermateriaal dit  niet lezen,misschien is een studiebegeleiding of een aantal bijlessen  hier alsdan op zijn plaats?

Mr. X

Natuurlijk heet deze meneer niet X, maar ik kan me voorstellen dat hij, gezien zijn wijze van vrijetijdsbesteding, inmiddels ook tot mijn trouwe lezers behoort. Derhalve wil ik (nog) niet zijn identiteit prijsgeven.

Geachte heer,

Allereerst mijn dank voor uw marketingadvies. Helaas kan ik er in dit geval geen gebruik van maken, aangezien de kandidaat voor bijles dezelfde is als degene die de bijlessen verzorgt, namelijk ikzelf.

Ik begrijp uw ontsteltenis te moeten constateren dat de sticker die u ongetwijfeld met zorg op uw brievenbus heeft geplakt, niet schijnt te doen waarvoor u hem had bedoeld. Anderzijds komt het blijkbaar ook weer niet zoveel voor; immers, u kunt zich nog herinneren dat u twee jaar geleden ook al eens een folder van mij heeft ontvangen. Het feit dat ik uw sticker heb genegeerd is overigens geen lichtzinnige beslissing geweest, maar een weloverwogen besluit, dat ik graag even voor u wil toelichten.

De meeste mensen kiezen voor de NEE-sticker, omdat ze tevreden zijn met hun vaste leveranciers en derhalve geen tijd of energie willen investeren in het uitzoeken van bijvoorbeeld waar de cola deze week met 50% korting wordt aangeboden, welke spaaractie nu weer bij de AH is gestart, dat ze €1.000,- extra inruilkorting krijgen als ze nog vandaag even langs de garage gaan en waar de hamburgers nu 4 voor de prijs van 5 verkocht worden. Dat laatste was overigens een grapje.

Deze vorm van reclame vindt u niet terug in mijn folder. Ik bied dan ook geen consumptiegoederen aan, maar ik ben een dienstverlener voor mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken. Dat lukt echter alleen als ze weten dat ik er ben en wat ik voor ze kan doen. Het is dus een informatieve folder en geen reclame, in de betekenis zoals ik hierboven heb geschetst.

Dat mijn gedachte hierover niet geheel onjuist is, is wel gebleken uit het feit dat de brievenbus van mijn allereerste student ook beplakt was met zo’n onvriendelijke NEE – NEE-sticker. Deze familie was erg gelukkig met het feit dat ik die sticker niet op mijn informatie van toepassing achtte.

En dan zal ik u nog een geheimpje verklappen. Omdat ik, waarschijnlijk net als u, er geen voorstander van ben om stapels papier nodeloos rond te strooien, heb ik besloten om zelf te gaan flyeren, zodat ik heel gericht kan kiezen achter welke brievenbus mensen wonen voor wie ik wellicht iets kan betekenen. Natuurlijk is dat geen waterdicht systeem (hetgeen maar weer blijkt uit het feit dat ik ook langs uw brievenbus ben gelopen), maar toch scheelt het een stuk.
Hoewel ik het best leuk werk vind (ik ontmoet soms hele aardige mensen), ben ik blij dat het niet mijn beroep is. U moest eens weten hoe zeer je handen gaan doen wanneer je een papiertje steeds met je vingers door zo’n harde borstel moet duwen. Of wanneer de brievenbussen heel laag zitten en je almaar moet bukken. Maar het naarste vind ik dat je (bij de wat riantere woningen) flinke afstanden moet afleggen van de ene naar de volgende brievenbus en daar aangekomen zo’n onvriendelijke NEE – NEE-sticker tegenkomt. Terwijl ik alleen maar hulp kom aanbieden voor mensen (met kinderen) met studieproblemen. Ik hoop dan met mijn verhaal een beetje vriendelijkheid naar binnen te schuiven.

Natuurlijk weet ik niet wat uw motivatie is geweest om mij direct een e-mail te sturen. Wellicht gaat het om het principe en daarom heb ik ook de moeite genomen om uw bericht uitgebreid te beantwoorden.
Ikzelf zou het heel goed begrijpen wanneer u, ondanks de sticker, toch wekelijks van die pakken handelsreclame in de bus krijgt en dat u dan na 3 weken zegt: “Nu is de maat vol, ik moet daar iets van zeggen!” En ik vermoed dat meer mensen er zo over denken, want de meeste mensen met een sticker op de brievenbus vinden het niet noodzakelijk om op dat A5’je van mij te reageren.

Aangezien ik uw adres niet weet, kan ik u niet garanderen dat ik wellicht over een jaar of 3 weer eens langs uw deur kom met een foldertje. Daarvoor zou ik u dan nu bij voorbaat al mijn excuses willen maken.

Voor wat betreft de informatie die u nu toch al in uw bezit heeft; misschien kunt u daar wel iemand anders mee blij maken? Dan is het ons toch nog gelukt om wat vreugde te verspreiden vandaag.

Met vriendelijke groet,

Léia Smit

Het mag dan een wild, verscheurend dier zijn, maar ze is wel erg bang voor knallen. Vuurwerk, onweer, zodra er iets ‘boem’ zegt, zoekt ze snel een donker hoekje, bij voorkeur ergens onder een bed .
Natuurlijk weer niet zo handig dat ik dat nu vertel, terwijl ik gister een lezer had uit Tsjechië, die waarschijnlijk even gegoogeld had op ‘domme blogger’.
Maar goed, op geklepper met de brievenbus reageert Tessa precies andersom. Dan vliegt ze naar de deur, trekt alles erdoor wat een onschuldige postbode wilde komen afleveren en stopt pas als ze alle enveloppen heeft opengescheurd en alle folders losbladig heeft uitgespreid over de gangvloer. Maar knallen… daar moet ze niets van hebben.

Heel erg lastig met ouwejaar, want dan moet ik kilometers de stad uitrijden voor ik haar ergens rustig een plasje kan laten doen. En vanmorgen was het ook niet echt fijn, want aangezien ik vlakbij Thialf woon, waar ze lustig aan het verbouwen zijn, had mevrouw weinig zin om ons ochtendrondje te gaan lopen; veel te dicht bij al dat gehamer en geklop. Ik dacht: als ze nou ziet waar al die herrie vandaan komt, misschien is ze er dan wat minder angstig voor. Dus wij naar de bouwplaats. Kling, klang, klets, boem, poing, klang, klopperdeklop, bats, flatsh; het Noord Nederlands Orkest was er niks bij. En inderdaad, ze liep er rustig langs, geen probleem.

Ik daarentegen… ken je die reclame van de Karwei, dat die mannen met wc-potten, tuinslangen en ander woest gereedschap over de catwalk lopen? Die reclame vind ik leuk, maar vanmorgen kwam ik tot de ontdekking dat ik ze in het echt nog veel leuker vind! Zo’n stoere, bruinverbrande bouwvakker met een helm op, blote sterke armen en een zware buis op z’n schouder; hij keek me zo heerlijk open aan en groette me met een warme, diepdonkerbruine stem. Oeh…

Nog even over mijn hond. Daar hadden die noeste werkers bij Thialf helemaal geen aandacht voor. Maar deze mevrouw gaat voortaan toch even wat vaker checken of het daar al een beetje opschiet. Samen met de hond, ’s morgens vroeg.
Dat wordt nog afzien in de bouwvak…

Léia