Archives for posts with tag: breien

Stel, je bent een roomwit vest aan het breien en je besluit om in het namiddagzonnetje, lekker buiten met een kopje koffie, nog even een paar pennetjes te doen…
Als de koffie is afgekoeld tot drinktemperatuur, vouw je voorzichtig het breiwerk in je schoot, want er moeten geen ongelukjes mee gebeuren! Net als je het mokje behoedzaam naar je mond brengt, zie je een vlieg, die zich aan de binnenkant van je mok tegoed doet aan het smakelijke schuim. Je vraagt hem nog vriendelijk of hij zich wil verwijderen, maar hij luistert niet naar je (puber waarschijnlijk) en je besluit hem dan maar weg te blazen.

wit vest

Hoe fijn is het dan, dat alleen je haren, je gezicht (tot in je ogen) en het boezemgedeelte van je T-shirt onder de koffiespetters zitten, en NIET je breiwerk!!

Weer zo’n momentje om je zegeningen te tellen…

Léia

Advertenties

Heb ik niet,  nou… wel bijna, want morgen ga ik een week weg. En kijk:

vest

Mijn nieuwe vest. Net op tijd klaar, kan zo in de koffer.

Nu de rest nog…

Léia

Muizelien. Ik moest net haar foto een naam meegeven, en het werd Muizelien. Lekker origineel.

muizelien

In februari, vrijwel direct na de handwerkbeurs in Zwolle, breide ik dit schattige muizenkind. Gauw oogjes gekocht en een roze knoopje voor haar jurkje en die lagen in een papieren zakje naast haar op tafel te wachten. Al maanden. Zo’n vergeten klusje.

Vandaag zou ik het plafond in de kamer gaan schoonmaken (dat ben ik ook nog steeds van plan hoor) en dus moest de tafel leeg. Muis en haar papieren zakje lagen op mijn hand. De spanning steeg…. Het was nú of nóóit!

Ik rende naar boven, naald en draad gezocht, en een kwartiertje later zat muis vrolijk op het hoekje van de tafel in het rond te kijken. Muizelien.

Die stomme vergeten klusjes ook altijd… Op de een of andere manier kom je er pas aan toe als je er écht geen tijd voor hebt…

Léia

Wil je een blog schrijven over het feit dat je de laatste tijd zoveel pech hebt, maar hoe je dan toch steeds de sunny side up kunt zien….

bloempjeshaar

druk ik per ongeluk mijn lap tekst weg.

Niet erg hoor, dacht ik nog, wordpress slaat om de zoveel seconden het concept op. Ja, behalve dan natuurlijk nu, want mooi dat alles weg was. Ik heb het gezien als een teken van boven: er wordt niet geblogd over pech, dat is de goden verzoeken!

Maar ik doe het lekker toch, want nu zit ik hier weer te wachten op Milou, die niet gaat komen, maar vergeten is mij af te zeggen. Tja, dat gebeurt weleens aan het begin van het jaar, dan zit het nog niet zo in hun systeem. Maar ik zat lekker in de tuin al breiend te genieten van het prachtige weer en nu zit ik hier binnen te kniezen met een enorme pot thee. Van schrik heb ik in plaats van een uurtje te gaan zwemmen, nu twee koeken op zitten eten…

Mijn pech begon eigenlijk toen ik helemaal euforisch terugkwam uit Limmen, waar ik net de verdiepingstraining Systemisch Werk had afgerond. Toen ik de volgende dag mijn hondje wilde gaan ophalen bij m’n zus (daar had ie gelogeerd) ontplofte mijn auto. Ontplofte? Jazeker, op de snelweg, vlak voor de afslag Wolvega. Het begon met een zacht reuteltje, alsof je met je band over een onderbroken streep rijdt. Maar dat reuteltje werd een steeds luider wordende ratel en toen rataratarATARATARATA BOEM!!!! En toen allemaal rook. Veeeel rook. Ik kon de auto nog veilig aan de kant zetten en ben toen als een haas het weiland ingerend. Ik kijk teveel gangsterfilms, want ik zag mijn auto al de lucht in vliegen. Maar dat viel mee.

Positieve kant? Ik had gelukkig mijn breiwerkje mee, dus ik heb even gezellig zitten wachten op de Wegenwacht. Die beste man durfde mij toen nog niet te vertellen dat de motor aan barrels was en hij sleepte mij naar de garage van Harry Pit. Weer een ervaring rijker: rijden aan een sleepkabel. Ik kreeg een compliment dat ik het prima had gedaan!
Nou, en voorlopig heb ik even geen kosten aan benzine, verzekering en wegenbelasting. Oh en ik ben ook hartstikke blij dat ik mijn lekke voorband en het rechterachterlicht nog niet had laten maken!

Verder was de hond een beetje ziek. Ze was gebeten en gremietig als ze is,  beet ze stevig terug. Met als gevolg een kale plek op haar achterhand. Ik heb de haren uit haar wond geknipt, er zinkzalf op gesmeerd en haar gewaarschuwd dat als ze er nou niet afbleef… en dat deed ze niet. Dan maar even naar de dokter: € 84,00! Een spuitje, een zalfje, pilletjes en niet te vergeten: een kraag. Wel een mooie roze!

kraag

Nog een lichtpuntje: ze hoefde geen eten omdat ze niet lekker was en dat kwam goed uit, want de zak brokken was leeg en op de fiets zag ik mij nog niet een zak met 12 kilo hondenvoer van het industrieterrein ophalen.

Ondertussen is ze weer beter, haar kale plek groeit weer aardig aan, er zitten weer brokjes in de bak en het mandje op mijn fiets zit weer stevig vast. Al die andere dingetjes, zoals mijn ontstoken oog, de telefoon die dienst weigerde, daarna de wifi en daarna de printers, de bak met kruidenplantjes die uit de vensterbank lazerde, de zure chocolademelk waar ik een ferme slok van nam, de Hello Fresh maaltijd die per ongeluk maar voor 1 persoon was, de wanbetaler die nu eindelijk betaald heeft (maar natuurlijk dan weer niet de administratiekosten…), het vestje dat ik afgebreid heb en dat me absoluut niet past, de aanstaande verbouwing van mijn woning waarbij ik van alles krijg wat ik niet hoef; ik wilde alleen maar een nieuwe keuken en die krijg ik niet!, dat ik naar het zwembad fietste, een gigantische regenbui op m’n kop kreeg en toen ook nog m’n badpak was vergeten, en dat m’n aardbeienplantjes allemaal dood zijn gegaan door dat veel te warme weer…. die vergeten we gewoon.

Nadat ik te horen had gekregen dat mijn auto was gestorven, heb ik mezelf een kaartje gestuurd.

Daar was ik maar wat blij mee toen het op de mat lag. Op de achterkant stond het gedichtje dat mijn vader vroeger in mijn (nu uit elkaar vallende) poeziealbum heeft geschreven. Zelfs de postzegel is mooi. Jammer dat ze er zo’n lelijke stempel doorheen geslagen hebben.

En wat ook ongelooflijk lief was: Martiena nam zaterdag een bloemetje voor me mee:

anthurium

Hoe schattig is dat?

Met andere woorden: het gaat weer helemaal prima met me.

Léia

 

 

Je zou het niet zeggen, maar ik heb (in ieder geval vandaag) een gloeiende hekel aan vakantie! Tenminste, als je had bedacht dat je in die vakantie een heleboel nuttige dingen zou kunnen doen, en als het dan zover is, dan komt er gewoon niks uit je handen!

Ik lees de ene na de andere cursus, blog, checklist, en elk boek dat ik maar kan vinden dat me op weg wil helpen om mijn dagen nuttiger en voller te besteden, zodat ik met een tevreden gevoel naar bed kan gaan.
En wat doe ik? Nou, gister heb ik een behoorlijk stuk gebreid. En vandaag kwam ik erachter dat ik in plaats van het armsgat, de hals had zitten minderen. Alles weer uithalen dus. Bah!

vesje

Mindfulness, dat helpt ook goed tegen depressies en als het zo door gaat, beland ik zeker in een dikke vette depressie ja. Ik heb daar nog een fijn doeboek voor in de kast staan. De opdracht voor week 1: elke dag een uur lang op je rug gaan liggen en niets anders doen dan je lichaam voelen. Een bodyscan. Oké jongens, ik wil best wel wat bewuster hapjes in mijn mond steken, al gun ik het me daarna niet meer aan tijd om mijn dagelijkse sudoku uit de krant te maken. En laat ik de sudoku liggen, dan belt m’n zus. En ondertussen loopt mijn planning in de soep. Maar een uur op m’n bed gaan liggen om door m’n tenen te ademen, een uur!, dat wordt hem echt niet.

mindful

Toen ik het nog druk had (vóór de vakantie) was ik lekker bezig met mijn cursus Portugees, maar sinds de scholen dicht zijn is mijn Portugese boek ook dichtgeslagen! Hoe kan dat nou toch?

Morgen komt mijn dochter en moeten we de auto’s poetsen. Zij de hare, ik de mijne. Dat hebben we afgesproken. Ik wil niet iets moeten in de vakantie, maar werkelijk, ik ben blij dat ik morgen even geen tijd heb om ‘vakantie’ te hebben en weer zo’n nutteloze dag door te brengen… En het is nog slecht weer ook. En er ligt boven genoeg strijken. En ik moet nog teksten schrijven. En ik zou de bijkeuken opruimen. En nog vitrages naaien. En de bedden verschonen. En de hond knippen. Aaaaaargh! Vakantie, bah!

Léia

 

Natuurlijk mag breien niet ontbreken bij de dingen waar ik blij van word, maar eigenlijk hou ik van allerlei soorten handwerken. Haken vind ik ook leuk en borduren in allerlei verschillende technieken.

Zo was er aan breiwerk het afgelopen jaar:

Twee sjaals (waarvan eentje met mouwen). En natuurlijk wel 3 paar:

sokken! Niet echt veel voor een heel jaar, maar ik heb ook:

gehaakt! Een mandje, een omslagdoek voor Lara en een Ipadhoes.

En dan heb ik zelfs nog een beetje geborduurd:

borduur

Maar daar moet nog veel aan gebeuren. Borduren is een ongelooflijk geduldwerk en dat gaat me nu allemaal wat te traag. Breien of haken, dat schiet tenminste op.

En wat ontbreekt? Er is dit afgelopen jaar helemaal niet genaaid! En dat voor een coupeuse! En dat met al die honderden lappen die links en rechts door het pand in dozen staan opgestapeld! Wellicht ga ik daar de komende zomer, als ik tijd heb om die dozen weer eens uit te pakken en al die lappen te sorteren en mijn naaimachines van zolder te halen, weer eens mee aan de slag. Want naaien, daar word ik eigenlijk ook wel hartstikke blij van…

Léia

Ik zou nog even vertellen hoe dat zit met dat fanatieke breien van mij.

Wanneer je als kind in een lastige situatie terechtkomt, dan kies je voor een afweermechanisme. Dat doen we allemaal, zo werkt dat nou eenmaal. De vraag is alleen: welk afweermechanisme kies je? Ontkenning is een favoriet, rationalisering, projectie, verdringen, identificeren of dissociëren, om maar wat te noemen.

Ik had er ook eentje als kind: valse hoop. Je fantaseert iets bij elkaar en vestigt daar dan je hoop op. De uitleg tijdens mijn training vond ik wat onduidelijk, want ik begreep het direct, ook zonder uitleg! Ik had een neef Simon, die zat op de wilde vaart. En op een bepaald moment in mijn jonge leven, een moment waarop ik niet zo gelukkig was, had ik bedacht dat als mijn neef Simon thuis zou komen van een van zijn maandenlange reizen, dan zou hij me komen redden. Een beetje als Ciske de Rat, maar daar had ik geloof ik nog nooit van gehoord, dus waarschijnlijk had ik het helemaal zelf verzonnen. Je kunt je voorstellen met wat voor knal mijn luchtbel uit elkaar spatte toen de voordeurbel rinkelde en ik aan de stemmen in de gang hoorde dat neef Simon thuis was gekomen, ik met een rotgang de trap afrende, hem huilend in de armen viel en toen ineens aan de verdwaasde gezichten van Simon en mijn moeder zag dat zij hier helemaal niks van begrepen…

Afijn, de afweermechanismen die je als kind hebt gebruikt, blijf je vaak hanteren ook als je ouder bent. Maar zijn ze dan nu nog wel zo helpend voor je?


Ik dacht in eerste instantie: nee, natuurlijk doe ik dat nu niet meer, maar… dat is niet helemaal waar. Als je de allereerste blogs leest, dan kom je daar mijn rozenkussen tegen. Pas als het rozenkussen af was, dán kon ik echt beginnen met mijn eigen bedrijf.

En zo ben ik ook eens vreselijk verliefd geweest op een man, maar dat durfde ik hem niet te zeggen. Pas als ik het keukenplafond kon raken, dan zou het iets kunnen worden met die man. Ik heb dus wekenlang geoefend; een aanloop door de gang en dan… springen. En inderdaad, toen het me gelukt was om zo hoog te springen dat ik het plafond kon aanraken, heb ik hem durven zeggen wat ik voor hem voelde…

Ik doe het dus nog steeds. Soms weet ik niet eens wát als…,  maar wel dat de voorwaarde is dat ik ‘iets’ moet hebben bereikt of gedaan voor ik een volgende stap kan maken.
En deze keer was dat een breiwerk. De sjaal met mouwen die ik aan het maken was van het cyclaamkleurige garen van de Action.

Hij is af. Ik ben klaar voor de volgende stap. Ben je ook zo benieuwd wat die gaat zijn?

Léia