Archives for posts with tag: bloggen

Ik had een doel: 366 keer bloggen in 366 dagen.Een heel jaar dus. En ik noemde het een challenge. Want het was niet een doel op zich. Wat was dan het doel van mijn challenge? Mijn eigen uitdaging? Was er wel een doel?

doel.jpg

Jazeker, het doel was om te kijken of ik het vol kon houden om elke dag een stukje te schrijven. En eerlijk is eerlijk, dat is me niet gelukt. Soms had ik van die ‘krijg ook allemaal…’-dagen, of had ik echt nul,nul inspiratie, of was ik te gedeprimeerd om iets leuks op papier te zetten. En toch wilde ik mezelf laten zien dat ik het kon!,  dus haalde ik dan die gemiste dagen gewoon weer in.

En nu dan? Nu ik weet dat ik het kan? Nu ik weet dat ik heus de discipline kan opbrengen om me (min of meer) aan een opdracht van mezelf te houden? Ja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Misschien had ik gehoopt dat ik zo verslaafd zou raken aan bloggen dat ik het dagelijks zou blijven doen. Misschien had ik gehoopt dat ik beroemd zou worden en heel veel volgers zou krijgen. Misschien had ik gehoopt dat ik er de moed en de inspiratie in zou vinden om een boek te gaan schrijven ofzoiets. Maar dát is allemaal niet gelukt.

Gelukkig dan maar dat dat niet mijn doelstelling was, want jeetje, wat zou ik dan nu teleurgesteld zijn. Gelukkig maar dat ik me daar niet vreselijk mee bezig gehouden heb, want waarschijnlijk was ik er dan al heel snel mee gestopt. Want wat heb ik namelijk ontdekt?

Dat gesodemieter met al die doelstellingen en lijstjes en planningen, dat roept bij mij hele bijzondere gedragingen op. Oh ja, voor je werk is het heel handig. Je gaat zitten en je doet wat je moet doen en als je dat dan netjes op een lijstje of een planning of in een programma hebt gezet, dan geeft dat helderheid en duidelijkheid en je kunt je voortgang goed afmeten en man, wat een zaligheid. Maar als ik voor mezelf ’s avonds al op ga schrijven wat er de volgende dag moet gebeuren… 10 tegen 1 dat ik van alles doe, maar niet… Als ik een lijstje ga maken van dingen die dringend aan de orde zijn, dan ben ik zowat een halve dag met die lijst bezig en aan het eind van de dag heb ik vooral dingen gedaan die níet op die lijst stonden. Bloggen bijvoorbeeld.

Interessant is natuurlijk waarom ik vooral niet doe wat ik mezelf ten doel stel, wanneer ik alleen maar verantwoording verschuldigd ben aan mezelf. Waarom het me zo verlamd als ik ga visualiseren hoe prachtig mijn wereld eruit zou zien als ik nou eindelijk eens… Waarom ik zo dwars word van een lijstje, dat ik als een klein kind denk: ja dát gaan we dus niet doen, we doen lekker heel wat anders. Dat wat jij wil, dat kan morgen ook nog wel, of volgende week, of misschien wel helemaal nooit….

Terwijl ik het altijd heel belangrijk vind om mijn afspraken met anderen na te komen, heb ik schijt aan afspraken die ik zonodig met mezelf moest maken. En nee, het helpt ook helemaal niet om mezelf te ‘belonen’ als ik mezelf iets heb opgedragen alsof ik m’n eigen medewerker was. Ik ben een ongelooflijk ongehoorzame, dwarse, betweterige medewerker van het bedrijf ‘Léia Smit’. Waarom? Wie het weet mag het zeggen. Ik ga er maar eens even op zitten broeden.

jelle-hermus-sochicken

Misschien heeft Jelle nog een leuk stappenplan, waar ik natuurlijk ook niks mee doe…

Léia

Advertenties

Gister heb ik 3 herexamenkandidaten afgeleverd, eentje voor Engels, eentje voor wiskunde en eentje voor economie. Het was een pittig weekend. De komende week is voor mij nu nog spannender dan de voorgaande weken, wachtend op de uitslag! Hier staat een heel jaar op het spel…

Weinig tijd voor bloggen dus. En ik heb nog maar een paar te gaan! Even de kopjes erbij dan maar:

kopjes.jpg

Waar ik ontzettend blij van word: de Hylper kopjes van Douwe Egberts.

Ik heb ze al 4 jaar en ze zijn ijzersterk. Helaas had ik er al wel een paar gebroken, direct nadat ik ze had gekocht. Ik was naar Joure geweest, naar de DE-winkel (die er nu helaas niet meer is. Ergo, ik kom eigenlijk nooit meer in Joure, want wat moet je daar als er geen DE-winkel meer is? Oh ja, Ajoure, de wolwinkel, die is wel echt de moeite waard!) en daar hadden ze alles netjes verpakt en in een stevige plastic tas aan mij meegegeven.
Maar ik had nog meer tassen en doosjes en losse rotzooi en dat moest natuurlijk allemaal tegelijk mee naar binnen! Dus toen ik met mijn armen vol stond te klooien om de sleutel uit mijn jaszak te halen, liet ik de plastic tas van DE vallen, pats! op de betonnen stoep…. Ik ben diréct teruggereden naar Joure om nieuwe kopjes te halen! En daar heb ik nooit spijt van gehad.

In het gebruik is er nog nooit eentje kapot gegaan en ik heb hier ondertussen al honderden kinderen over de vloer gehad die eruit dronken. En ze mogen in de vaatwasser!
Ze waren niet goedkoop, maar ik heb er zoveel plezier van!

Eigenlijk zijn er best veel dingen waar ik blij van word. Misschien kan ik er al mijn laatste blogjes wel mee vullen…

Léia

 

Vandaag kwam er weer een blogje voorbij met het idee om een handgeschreven blog te posten. #Vinnikleuk.

handschrift.jpg

PS En in het kader van dingen waar ik blij van word, ook nog even een foto van mijn agenda. Dubbelblij eigenlijk, want het was ook nog een cadeautje!

agenda2.jpg

Misschien is het jullie wel opgevallen dat er wat gaten zijn gevallen in mijn dagelijkse blogbezigheid. Dat klopt. Ik loop een stuk of 10 blogjes achter. En als ik op 3 juli alle 366 blogs geplaatst wil hebben, dan moet er even wat gebeuren.

Natuurlijk rijst de vraag: waarom ging het even mis?
Nou kan ik natuurlijk wel zeggen: tijdgebrek, maar feitelijk is dat geen optie. Er is namelijk altijd evenveel tijd, dus die redenatie gaat niet op. Hooguit kun je stellen dat je de beschikbare tijd op een andere manier hebt besteed dan aan bloggen en dan rijst weer een nieuwe vraag: Wat was er nou zoveel belangrijker dan bloggen? En dan moet ik antwoorden: breien… Maar dat is wel een beetje kort door de bocht, ik zal er nog wel eens een blogje aan wijden hoe dat nou precies zit met dat breien.

Maar zoals alle dingen met elkaar te maken hebben, had dat breien zijdelings ook weer met een andere reden te maken. Ik probeer namelijk mijn blogjes altijd een beetje luchtig en leuk te houden (behalve natuurlijk als ik me ergens kapot aan zit te ergeren) en, nou, ik zal het grote geheim maar verklappen, ik voel me niet altijd luchtig en leuk. Tsjonge, wie had dat nou gedacht.

Op die momenten heb ik dus ook niet echt veel zin om een blog te gaan schrijven. Ik kan dan om te beginnen al nooit een onderwerp bedenken (want niet in zo’n luchtige leuke bui) en trouwens, skeit aan die blog (want niet in zo’n luchtige leuke bui).
Ik weet niet of ik het hier al eens verteld heb, maar breien werkt enorm therapeutisch. Daar word je rustig van en veel minder gestrest. Dat is heel prettig als je je even niet zo leuk en luchtig voelt. Er is trouwens nog iets waardoor je jezelf enorm kunt opkrikken, en dat is: bedenken welke dingen er allemaal fijn zijn in je leven.

En dus heb ik besloten om de gaten op te vullen met ‘dingen’ waar ik van hou. En dit zijn natuurlijk de twee ‘dingen’ waar ik het allermeest van hou:

kids

Mijn beide kinderen. Natuurlijk ben je ze al vaker tegengekomen op mijn blog, maar ik zal ze toch even voorstellen:
Links ziet u Masha, korporaal bij de geneeskundige troepen van de Landmacht, tevens fotomodel

korporaal poster.jpg

Woont samen met Silvana en ze hebben een hond, inderdaad: Dex.

mas sil en dex.jpg

Rechts dat is Lara. Gaat binnenkort officieel samenwonen, helemaal in Eindhoven (Oi!) met haar René. Lara wil absoluut geen hond, René wil geen kat; waarschijnlijk wordt het een biggetje of een geitje.

12440586_10207614095404240_8626513563541170726_o.jpg

Lara is gister begonnen aan een nieuwe baan, op de vaste wal. Ze was tot voor kort reisleidster,

12143102_10206507528340755_6183400765812573172_n.jpg

en nu gaat ze haar reiscapaciteiten inzetten bij een grote reisorganisatie op kantoor.
Nee, niet Corendon…

12096344_10206507528100749_1537608229277940579_n.jpg

Misschien krijg ik dan wel korting, want ik moet natuurlijk ook veel reizen als ik haar nog vaak wil zien. Gelukkig hebben we ook facetime.

Nou, deze eerste blog van ‘dingen waar ik van hou’ is wel iets langer geworden dan gepland, en hoe leuk is dat.

Morgen iets heel anders…

Léia

 

In het kader van 24 uur geen social media, heb ik gisteravond lekker even met Lara zitten mariokarten in plaats van een verhaaltje bloggen. En toen lagen we dus ineens al om 11 uur in bed. Nou kwam dat ook omdat ik de hele dag al een barstende koppijn en een ongelooflijk stijve (lees pijnlijke) nek had (waaruit dan weer die hoofdpijn naar boven trok), dus ik was blij dat ik mijzelf weer onder de wol kon stoppen.

Nou vind ik dat hele social mediavrije verhaal wel lastig hoor. E-mail, telefoon en dus sms vallen niet onder social media. Nee, ik kan ook niet zomaar een etmaal zonder telefoon of e-mail. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar hoe weet ik dan dat Femke ziek is en niet kan komen, of dat de bijlessen van Nina nog een vervolg krijgen? Hoe verstuur ik dan de facturen en overleg ik even met een docent? Nee, een gesprek voeren is toegestaan, ook over de telefoon of via de mail.

Internetten mag natuurlijk ook. Ik zoek veel dingen op (hoe zeg ik -na bijna 20 jaar lidmaatschap- de VARA-gids op bijvoorbeeld), bankier via het net en werk tussendoor aan mijn website.

Social-Media-Icons.gif
Maar dan is daar dat schimmige gebied. Ik mag niet bloggen, maar ik krijg in mijn mail wel meldingen van andere bloggers of nieuwsbrieven met soortgelijke inhoud. Bloggen is gebruik maken van social media, maar een boek lezen niet. Een E-boek mag dus ook. Ik voel me dus niet schuldig als ik een nieuwsbrief lees, waarin dan eigenlijk toch een soort blog is opgenomen.

Pinterest is uit den boze, maar ik ontvang dan wel weer mailtjes waarin ik gewezen word op de pins die mijn facebookvrienden posten. Ik klik er natuurlijk niet op, want dat mag niet, maar toch heb ik dan alweer van alles gezien. Datzelfde geldt voor tweets. Ook daarover krijg ik regelmatig mailtjes. Vaak kan het me weinig schelen wat andere mensen twitteren, maar een enkele keer kom je nog wel eens iets interessants tegen. En aangezien nieuwsgierige mensen stevig in het leven staan, klik ik daar nog wel eens op. Gister dus niet, maar je zit dan wel op het randje.

En het meest lastige vind ik whatsapp. Op mijn telefoon hoor ik niet het verschil tussen een sms’je en een whatsappje. Dat maakt me ook helemaal niet uit, want wat mij betreft is een whatsappje gewoon een gratis sms’je. Het enige verschil (buiten de kosten) is dat je er een internetverbinding voor nodig hebt. Natuurlijk begrijp ik wel dat op dit moment veel mensen (vooral jonge mensen) whatsapp gebruiken om de hele tijd flauwekul over en weer te sturen, maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik zit ook alleen maar in functionele groepsapps. Ja kinderen, die zijn er ook!

Maar goed, ik denk dat ik vooral gister dat extra uurtje slaap heb meegepakt omdat ik niet op facebook heb gekeken. Niet dat ik er veel rondhang, maar voordat je alles wat gedurende de dag op je startpagina is geplaatst even bijlangs bent gescrolld, ben je toch snel een uurtje verder. En gister stond mijn wekker op 6 uur (CNCH, maar ik ben niet geweest omdat ik zo gammel was) en die was ik vergeten uit te zetten, dus ja hoor, vanmorgen werd ik om 6 uur wakker gerammeld. Hoewel ik nog wel even ben blijven liggen, heb ik niet echt meer geslapen en vandaar dat ik nu voor achten al een verhaaltje schrijf, dat ik straks na twaalven online gooi.

Zou het dan toch zo zijn, dat ik door social media te negeren, meer tijd heb voor social media-activiteiten?

Léia

Ik heb het hier geloof ik nog nooit hardop durven zeggen, maar ik droom er al jaren van om wat vroeger op te kunnen staan…

Nou werk ik vaak ’s avonds, soms wel tot na tienen, dus daarna nog even zitten, wat drinken, misschien nog even wat bloggen en dan is het ook zomaar laat. Dus, dan mag je ook best wat later opstaan toch? Maar dat is het probleem niet echt. Het probleem is dat ik mijn bed niet uit kom (als dat niet per se hoeft).

’s Avonds bedenk ik dan al die dingen die ik graag lekker vroeg wil doen en oh wat zou het toch fijn zijn als ik een beetje op tijd naast mijn bed zou staan…
en de volgende morgen ben ik dat allemaal vergeten en is er maar één ding wat me heel erg fijn lijkt, en dat is me nog even omdraaien.

Maar vanmorgen ging ik er serieus mee aan slag. Gisteravond lag ik om kwart voor 12 in bed (dat ga ik nu geloof ik niet meer halen). Tijd zat om genoeg uurtjes te maffen en dan om 8 uur op te staan (ik wil ook weer niet overdrijven meteen). Nog even lezen. Oké, ander boek dan? Afijn, anderhalf uur later slaap ik nog niet. Weg die boeken, ogen dicht en focussen op je ademhaling. Ik weet niet precies hoe laat ik uiteindelijk in slaap gevallen ben, maar om half 3 heb ik nog wel even op de wekker gekeken.

Klokslag 3:33 (zulks onthoud je) schrik ik wakker van de hond die de trap afrent. Dat loopje had bij mij een alarm af doen gaan en het getrippel door de gang bevestigde mijn angstige vermoeden: de hond had hoge nood.
Ik was rap mijn bed uit, hond even in de tuin, slokje drinken en even rap mijn bed weer in. Lig ik verdorie weer wakker!

Acht uur ging de wekker af. Ik heb hem een flinke dreun gegeven en ik dacht “Skijt!” Die cursus volg ik namelijk. Maar gelukkig was het om half 9 alweer raak met de hond en toen ben ik er maar uit gebleven.

Volgende punt van orde: het ochtendritueel. Nou heb ik wel een ochtendritueel, maar in het kader van vroeg opstaan had ik er wat aan toegevoegd, zoals een half uurtje op de Wii en ontbijten…
Vanmorgen ging ik kijken hoelang mijn ochtendritueel ging duren, dat is dus inclusief de hond uitlaten, douchen, sinappeltjes persen, de hele rambam. Nou, om half 12 was ik klaar. Ik heb een ochtendritueel van 3 uur! Ja, dan mag je wel om 6 uur opstaan ja!

foto.JPG

Morgen de herkansing. Ik ben nu in ieder geval wel flink moe (en de hond ook gelukkig). Jelle zegt dat het 30 dagen gaat duren voor mijn nieuwe gewoonte is ingesleten. Dat is fijn, want dan ben ik in ieder geval op mijn verjaardag op tijd op…

Léia

Misschien moet ik wat meer structuur aanbrengen. Soms duurt het wel even voor ik een onderwerp heb bedacht om iets over te zeggen. Het komt niet altijd automatisch aanwaaien. Zeker niet als ik het druk heb gehad. Soms kom ik overdag wel eens iets tegen waarvan ik denk: hé, daar kan ik vanavond leuk over bloggen. En als het druk is, dan denk ik daar meestal niet over na. Vandaar.

Wat meer structuur dus.
Op maandag een mopje,
op dinsdag een denkhiereensovernaatje,
op woensdag een waaromdoenwedateigenlijk?,
op donderdag een datikdatnogmagmeemakendingetje,
op vrijdag een vergeetmenietje,
zaterdag een zeurverhaaltje en
op zondag een zie,datbedoeliknoutje.
Hmm, zou dat werkbaar zijn?

Nu is het donderdag: tijd voor een datikdatnogmagmeemakendingetje. Vandaag is dat hetzelfde als een dankbaarheidsdingetje: Vanmorgen hadden we een ontbijtnetwerkbijeenkomst van de CNCH. Ja, ik zeg het nog maar eens: fantastische club van enthousiaste ondernemers, die elkaar wel wat gunnen.

cnch+
En ik deed mijn best om mijn eigen vrolijke zelf te zijn, en dat lukt me meestal aardig, ook al is het wel akelig vroeg.

Na afloop ging ik thuis nog even de hond uitlaten en toen kreeg ik een telefoontje van een van de clubleden. Hij was bij mij op de zaak, waar ik nog niet was, om even een kopje koffie met me te drinken. En dát was nou precies waar ik ontzettend behoefte aan had. Even met iemand mijn zorgen delen. Iemand met een luisterend oor. Iemand die weet dat je het wel gaat redden, je alleen maar vraagt wat het probleem is en hoe je het wilt gaan oplossen. En ook nog aanbiedt om je te helpen als je daar behoefte aan hebt.

Dat bedoel ik. Net als je denkt dat je het allemaal alleen moet doen, komt iemand even een bakje koffie bij je drinken. Donderdag, Dat was fijn-dag.

Léia