Archives for posts with tag: blog

Vanmorgen waren we een boottochtje aan het plannen. Ik heb het er in mijn blog ontbijtzeilen al eens over gehad; ieder jaar gaan we met de CNCH (mijn ontbijtnetwerkclub) een keertje heel vroeg zeilen met Kees Koppenaal en zijn vrouw Marjan, in hun prachtige Helsingor boot.

kees boot

Inmiddels hebben we bij de club ook wat nieuwe leden en eentje wilde wel het water op, maar niet scheef… En zeilboten gaan nog wel eens scheef. “Welnee joh,” riep ik: “dit is een hele grote mooie boot en zo scheef gaat die niet”. Ik rende naar de dichtstbijzijnde computer en googelde even op “Kees Koppenaal Helsingor” en tot mijn opperste verbazing leverde die combinatie geen enkele foto van Kees, en maar eentje van de boot. Voor de rest waren het foto’s van andere CNCH-leden (deels op die boot) en een paar van mij… Van mijn bureau, van mijn eimetkaasenabrikozenjampannenkoek en zelfs eentje van mij in bed, knuffelend met de hond!

Oi! Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ik nog steeds regelmatig bezoekers kreeg op mijn blog, terwijl ik de laatste tijd niet zo vaak meer schreef, maar dat is het dus! Al die foto’s waren afkomstig van mijn blogs… En een deel van de foto’s was gelinkt aan Hotel Heidehof, waar ik me op dat moment bevond…

Ik heb niets te verbergen en de dingen die ik op mijn blog zet, ja, die zijn ook gewoon bedoeld om te lezen, maar van zo’n foto van mij in bed met een slapende hond ernaast krijg je toch een ander beeld als je het uit de context haalt.
Ik weet het, daar moet je beter over nadenken. En laat ik daar nou weer eens geen zin in hebben?! We moeten tegenwoordig zo oppassen wat we zeggen, schrijven, op de foto zetten, of op een blog… Niet dat we iets verkeerds doen, maar je weet nooit wat de mensen ervan maken. Nou, ze maken maar. Zolang er nog mensen zijn die het gewoon leuk vinden, wil ik graag gewoon kunnen zeggen wat ik kwijt wil.

high tea

Ik moet toch verdorie gewoon kunnen laten zien dat ik leef, met alles wat daarbij hoort. Ja toch?

Léia

 

Wil je een blog schrijven over het feit dat je de laatste tijd zoveel pech hebt, maar hoe je dan toch steeds de sunny side up kunt zien….

bloempjeshaar

druk ik per ongeluk mijn lap tekst weg.

Niet erg hoor, dacht ik nog, wordpress slaat om de zoveel seconden het concept op. Ja, behalve dan natuurlijk nu, want mooi dat alles weg was. Ik heb het gezien als een teken van boven: er wordt niet geblogd over pech, dat is de goden verzoeken!

Maar ik doe het lekker toch, want nu zit ik hier weer te wachten op Milou, die niet gaat komen, maar vergeten is mij af te zeggen. Tja, dat gebeurt weleens aan het begin van het jaar, dan zit het nog niet zo in hun systeem. Maar ik zat lekker in de tuin al breiend te genieten van het prachtige weer en nu zit ik hier binnen te kniezen met een enorme pot thee. Van schrik heb ik in plaats van een uurtje te gaan zwemmen, nu twee koeken op zitten eten…

Mijn pech begon eigenlijk toen ik helemaal euforisch terugkwam uit Limmen, waar ik net de verdiepingstraining Systemisch Werk had afgerond. Toen ik de volgende dag mijn hondje wilde gaan ophalen bij m’n zus (daar had ie gelogeerd) ontplofte mijn auto. Ontplofte? Jazeker, op de snelweg, vlak voor de afslag Wolvega. Het begon met een zacht reuteltje, alsof je met je band over een onderbroken streep rijdt. Maar dat reuteltje werd een steeds luider wordende ratel en toen rataratarATARATARATA BOEM!!!! En toen allemaal rook. Veeeel rook. Ik kon de auto nog veilig aan de kant zetten en ben toen als een haas het weiland ingerend. Ik kijk teveel gangsterfilms, want ik zag mijn auto al de lucht in vliegen. Maar dat viel mee.

Positieve kant? Ik had gelukkig mijn breiwerkje mee, dus ik heb even gezellig zitten wachten op de Wegenwacht. Die beste man durfde mij toen nog niet te vertellen dat de motor aan barrels was en hij sleepte mij naar de garage van Harry Pit. Weer een ervaring rijker: rijden aan een sleepkabel. Ik kreeg een compliment dat ik het prima had gedaan!
Nou, en voorlopig heb ik even geen kosten aan benzine, verzekering en wegenbelasting. Oh en ik ben ook hartstikke blij dat ik mijn lekke voorband en het rechterachterlicht nog niet had laten maken!

Verder was de hond een beetje ziek. Ze was gebeten en gremietig als ze is,  beet ze stevig terug. Met als gevolg een kale plek op haar achterhand. Ik heb de haren uit haar wond geknipt, er zinkzalf op gesmeerd en haar gewaarschuwd dat als ze er nou niet afbleef… en dat deed ze niet. Dan maar even naar de dokter: € 84,00! Een spuitje, een zalfje, pilletjes en niet te vergeten: een kraag. Wel een mooie roze!

kraag

Nog een lichtpuntje: ze hoefde geen eten omdat ze niet lekker was en dat kwam goed uit, want de zak brokken was leeg en op de fiets zag ik mij nog niet een zak met 12 kilo hondenvoer van het industrieterrein ophalen.

Ondertussen is ze weer beter, haar kale plek groeit weer aardig aan, er zitten weer brokjes in de bak en het mandje op mijn fiets zit weer stevig vast. Al die andere dingetjes, zoals mijn ontstoken oog, de telefoon die dienst weigerde, daarna de wifi en daarna de printers, de bak met kruidenplantjes die uit de vensterbank lazerde, de zure chocolademelk waar ik een ferme slok van nam, de Hello Fresh maaltijd die per ongeluk maar voor 1 persoon was, de wanbetaler die nu eindelijk betaald heeft (maar natuurlijk dan weer niet de administratiekosten…), het vestje dat ik afgebreid heb en dat me absoluut niet past, de aanstaande verbouwing van mijn woning waarbij ik van alles krijg wat ik niet hoef; ik wilde alleen maar een nieuwe keuken en die krijg ik niet!, dat ik naar het zwembad fietste, een gigantische regenbui op m’n kop kreeg en toen ook nog m’n badpak was vergeten, en dat m’n aardbeienplantjes allemaal dood zijn gegaan door dat veel te warme weer…. die vergeten we gewoon.

Nadat ik te horen had gekregen dat mijn auto was gestorven, heb ik mezelf een kaartje gestuurd.

Daar was ik maar wat blij mee toen het op de mat lag. Op de achterkant stond het gedichtje dat mijn vader vroeger in mijn (nu uit elkaar vallende) poeziealbum heeft geschreven. Zelfs de postzegel is mooi. Jammer dat ze er zo’n lelijke stempel doorheen geslagen hebben.

En wat ook ongelooflijk lief was: Martiena nam zaterdag een bloemetje voor me mee:

anthurium

Hoe schattig is dat?

Met andere woorden: het gaat weer helemaal prima met me.

Léia

 

 

Je zou het niet zeggen, maar ik heb (in ieder geval vandaag) een gloeiende hekel aan vakantie! Tenminste, als je had bedacht dat je in die vakantie een heleboel nuttige dingen zou kunnen doen, en als het dan zover is, dan komt er gewoon niks uit je handen!

Ik lees de ene na de andere cursus, blog, checklist, en elk boek dat ik maar kan vinden dat me op weg wil helpen om mijn dagen nuttiger en voller te besteden, zodat ik met een tevreden gevoel naar bed kan gaan.
En wat doe ik? Nou, gister heb ik een behoorlijk stuk gebreid. En vandaag kwam ik erachter dat ik in plaats van het armsgat, de hals had zitten minderen. Alles weer uithalen dus. Bah!

vesje

Mindfulness, dat helpt ook goed tegen depressies en als het zo door gaat, beland ik zeker in een dikke vette depressie ja. Ik heb daar nog een fijn doeboek voor in de kast staan. De opdracht voor week 1: elke dag een uur lang op je rug gaan liggen en niets anders doen dan je lichaam voelen. Een bodyscan. Oké jongens, ik wil best wel wat bewuster hapjes in mijn mond steken, al gun ik het me daarna niet meer aan tijd om mijn dagelijkse sudoku uit de krant te maken. En laat ik de sudoku liggen, dan belt m’n zus. En ondertussen loopt mijn planning in de soep. Maar een uur op m’n bed gaan liggen om door m’n tenen te ademen, een uur!, dat wordt hem echt niet.

mindful

Toen ik het nog druk had (vóór de vakantie) was ik lekker bezig met mijn cursus Portugees, maar sinds de scholen dicht zijn is mijn Portugese boek ook dichtgeslagen! Hoe kan dat nou toch?

Morgen komt mijn dochter en moeten we de auto’s poetsen. Zij de hare, ik de mijne. Dat hebben we afgesproken. Ik wil niet iets moeten in de vakantie, maar werkelijk, ik ben blij dat ik morgen even geen tijd heb om ‘vakantie’ te hebben en weer zo’n nutteloze dag door te brengen… En het is nog slecht weer ook. En er ligt boven genoeg strijken. En ik moet nog teksten schrijven. En ik zou de bijkeuken opruimen. En nog vitrages naaien. En de bedden verschonen. En de hond knippen. Aaaaaargh! Vakantie, bah!

Léia

 

Voor mijn nieuwe superplan heb ik natuurlijk ook wat technisch vernuft nodig, want in dit digitale tijdperk kom je er niet met een simpel telefoonfotootje of iets dat je gejat hebt van het internet. Nee, je moet een redelijk professioneel product afleveren.

Pfff. Dat is dus even niet echt iets voor mij. Niet dat ik een nitwit ben (hé, ik heb ook een iPhone, 2 laptops, een iPad, 4 facebookaccounts, LinkedIn, Twitter, Pinterest én Instagram), maar lieve hemel, wat kost dat allemaal veel tijd! Twitteren doe ik niet en ook instagram gebruik ik nooit. Twee van mijn facebookaccounts zijn sowieso op sterven na dood en LinkedIn, naaah, ook niet echt. Pinterest, daar wil ik mezelf nog wel eens verliezen in al die mooie plaatjes met al die leuke ideetjes.
En natuurlijk heb ik een blog. Dat snap ik nog, al zie je aan mijn blog ook wel dat ik het het liefst een beetje simpel hou. Bij mij gaat het dan ook om de tekst en niet zozeer om ‘what’s “happening” right now?’.

Gelukkig is het wel zo, dat terwijl alles steeds ingewikkelder wordt, het eigenlijk ook steeds simpeler wordt. In de oertijd heb ik nog wel eens een website moeten bouwen, nou, dat was een hele klus. Dan moest je al een beetje kunnen programmeren. Maar terwijl programmeren nu iets is voor professionals, kun je met behulp van allerlei tools heel gemakkelijk zelf een websiteje bouwen.

Afijn, mijn gadget. Moet te doen zijn. We hebben tenslotte internet nietwaar? Oi, wat veel soorten en wat veel specificaties. Waar gaat dit allemaal over in hemelsnaam? Komen we achter; we hebben tenslotte internet nietwaar? Nou, dat helpt, niet. Nadat ik had gevonden waar je op moet letten bij zo’n apparaatje, was ik nog geen steek verder. Ik heb advies nodig!!

mediamarkt.jpg

Daar kwam Maikel binnen. Maikel doet huiswerktraining bij mij en zijn vader is eigenaar van twee (ja, twee!) Mediamarkten. Die weet vast wat ik nodig heb! En ja hoor, Maikel regelde voor mij een telefoonnummer en ik mocht z’n vader bellen in Leeuwarden. Wat was ik daar blij om, want ik was nog geen 5 minuten in de Mediamarkt of ik was al volkomen verdwaald! Even bellen dan maar en daar kwam mijn redder in bange tijden al aan. Natuurlijk hebben we even gezellig kennis gemaakt, en daarna heeft Maikels vader mij overgedragen aan Jannes, die alles kon vertellen over mijn gadget. Hoera. “Zit er wel een gebruiksaanwijzing in dat doosje Jannes?” Nou, een kleintje, ja hoor, maar de rest van de informatie vind je:  op het internet…

Vannacht heb ik mijn nieuwe vriendje aan de lader gelegd (dat kon ik) en vanmorgen stond ik met hem in de ene hand en dat kleine boekje in de andere, voor mijn computer. Want nee, zo’n gebruiksaanwijzing downloaden is ook nog zo eenvoudig niet. Daar heb je dat kleine boekje echt wel even voor nodig!!

Toen ineens dacht ik: wat een gedoe ook. Stel: je bent ergens in een toeristische attractie en er komt een stelletje op je af en dat vraagt of je even een fotootje van ze wilt maken. Wat doe je dan? Vraag je dan om de gebruiksaanwijzing? Nee, dan zeg je: “Op welk knopje moet ik drukken?” En dat doe je dan. Dus ik ben de tuin in gegaan en ik heb even op een knopje gedrukt. Zo, eerste actie geslaagd. Ik kan dit. En dan nu de gebruiksaanwijzing.

Bij de tweede poging had ik hem al. Goedzo. Even printen…. ?!?!? Jazeker:

248 pagina’s !!

En daar heb ik niet 1 van overdreven. En toch wil ik die gebruiks-aanwijzing kunnen lezen.

Morgen maar even een pak printerpapier halen. En nieuwe toner bestellen. Die gebruiksaanwijzing wordt waarschijnlijk nog duurder dan mijn apparaatje…

Léia

 

Ik heb de laatste tijd wel wat lopen miepen over dat mensen me niet zien, of althans, me niet lezen, maar dat heeft ook zo z’n voordelen.

Vorige week heb ik bijvoorbeeld in de voormalig Dixons (wat nu zo’n witte dumpzaak is geworden) een Sinterklaaskadootje gekocht voor mijn zoon. En dat kan ik hier rustig even laten zien, want hij leest ook mijn blog niet.

bieropener.jpg

Hoe leuk is dat? Mijn zoon is een fervent bierdrinker, dus zo’n handig dingetje (ringetje) komt altijd van pas. En als je hem kwijtraakt, heb je er nog eentje op reserve liggen ook!
Niet dat mijn zoon alleen maar bier drinkt hoor, welnee, een cognacglas is ook een leuk Sinterklaaskado, of van die gezellig shotjeglaasjes.
Grapje lieverd, grapje (voor het geval iemand nou weer zegt: “Je moeder heeft op facebook gezet dat je een zuiplap bent…”).

Te vroeg voor Sinterklaas? Ja, luister eens, met of zonder Zwarte Pieten (bij voorkeur met trouwens): het is nooit te vroeg voor Sinterklaas. Nou ja, voor het verzamelen van kadootjes bedoel ik dan, want wij vieren dat altijd nogal uitbundig. Niet extravagant, maar wel uitbundig.

Dat mijn zoon mijn blog niet leest heeft trouwens nog een ander voordeel: ik kan hem al mijn wilde verhalen nog vertellen, terwijl andere mensen ze vaak al ergens voorbij hebben zien komen. En als ik dan per ongeluk een beetje overdrijf, dan moet ik weer uit gaan leggen wat dichterlijke vrijheid is enzo.

Nou kom, het is zondag. Ik neem nog een wijntje…

Léia

Even voor mensen die mijn berichtjes zo nu en dan tegenkomen via de CNCH-pagina: nee, ik ben niet de hofschrijfster van de netwerkclub. Ik schrijf een blog, geheel en al over mijn eigen beslommeringen en mijn beslommeringen behelzen elke donderdagochtend een bezoekje aan de CNCH. En natuurlijk blog ik daar dan even over, want het is gewoon superleuk daar. Echt, eerlijk…

Vanmorgen bijvoorbeeld vertelde Jetske Zandberg tijdens haar trainingsmomentje dat je op de website van TMview (trademarkview) zo kunt nakijken of een product of naam al ergens geregistreerd staat. Dat is mooi, want als je de eerste bent, dan heb je de rechten te pakken (moet je even langs Jetske natuurlijk, Inaday) en gebruikt al iemand de naam die jij in gedachten had, dan kun je een hoop ellende voorkomen (door toch maar even iets anders te bedenken).

jetske.jpg

Superinteressant weer Jetske! En dat zeg ik niet alleen omdat ik weet dat ze altijd mijn blogjes leest en ook mijn vriendinnetje is.

De 10-minutenpresentatie was deze keer van mr. S.A.G. de Vries, advocaat bij De Haan advocaten en ook voorzitter van onze mooie club (zoals ie zelf altijd zegt). Gelukkig mag ik hem Stephan noemen. Stephan belichtte in zijn verhaal vooral de verantwoordelijkheid waar je als bestuurslid van wat voor vereniging dan ook, mee te maken kunt krijgen. Niet dat je nu al je bestuursfuncties direct moet opzeggen, maar het is wel goed om er even bij stil te staan of de boel wel goed geregeld is. Gelukkig is dat bij de CNCH natuurlijk wel het geval. We hebben tenslotte niet voor niks een financieel expert, een verzekeringsman en een advocaat in het bestuur zitten.

stephan.jpg

Wel fijn om te weten dat je met je vragen bij mede-clubleden terecht kunt. Dat heb ik onlangs zelf ook nog ondervonden!

En dan de slagroom op de taart. Of eigenlijk de yoghurt. Buurvrouw Durkje liet ons iets proeven. Dat vroeg ze niet, ze kwam gewoon langs met een bakje wit spul (Durkje doet aan zuivel, dus het kan van alles wezen…) en lepeltjes, die ze vol schepte en dan in je mond stopte. Het was yoghurt, zover kwamen de meesten van ons nog wel. En hoewel ik absoluut geen yoghurtfan ben, vond ik het ook nog wel hele lekkere yoghurt. Lekker dik, romig en een beetje ‘kruimelig’. Wat blijkt? Het was schapenyoghurt. Fijn dat ik dat niet vooraf wist, want ik zou onmiddellijk gedacht hebben aan schapenkaas en dat…. Oegh…

yoghurt.jpg

Hoe leuk is dat? Durkje doet in koeienzuivel. Maar ze liet ons de schapenyoghurt proeven, als alternatief voor mensen met koemelkallergie bijvoorbeeld (oh, wat is dát een foute zin! Ik laat hem staan…). De schapenyoghurt is te krijgen bij De Streekboer, die op 21 april (volgende week donderdag dus) een afhaalpunt opent in Heerenveen. Dus heb je een koemelkallergie? Jammer voor Durkje, maar dan moet je volgende week echt even gaan proeven. Waar?
https://www.accolade.nl/over-accolade/nieuws/de-streekboer-komt-bij-ons-in-heerenveen/

streekboer

Gewoon in je mond steken dus en dan proeven. Echt heel lekker. En vind je van niet? Dan ga je daarna een bak ijs halen bij Piri. Dan zit je altijd goed!

Léia

 

Voor sommige mensen schijnt het fantastisch te werken. Ze zetten hun feestje op facebook en prompt komen er 30.000 gasten op bezoek.

Ik heb helemaal niet te klagen over het aantal vrienden dat ik heb op facebook, lieve help, ik ben dagelijks uren bezig als ik al die voorbijvliegende berichten moet gaan lezen van al mijn facebookvrienden (en wat daarvan meekomt), maar toch heb ik gemiddeld bijvoorbeeld nog geen 20 lezers van mijn blog. Dat kan natuurlijk ook komen omdat ik teveel woorden gebruik, mensen sowieso niet van lezen houden, of geen reet aan mijn verhaaltjes vinden.

Maar toch had ik meer van facebook verwacht. Ik zal het maar eerlijk zeggen: na alle reclame die we hebben gemaakt met een fraai ‘postertje’ door Lara gemaakt, die zelfs nog gedeeld werd door een aantal van mijn CNCH-vriendjes, had ik toch wat meer aanloop verwacht op onze garage sale van gister.

garagesale

We hebben ons met de hele familie, waarvoor nogmaals mijn allerhartelijkste dank lieve familie, compleet uit de naad geskrept, en het enige wat ik verkocht heb was een doosje met papieren tasjes, die Lara per ongeluk ook van de zolder had meegepakt. En Jana heeft telefonisch nog een boek verkocht (en er ook gelijk twee gratis bij weggegeven).

En het zag er, zelfs zonder zonnetje, zó gezellig uit:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Oké, we gaan voor de sunnyside: alle spullen in de garage zijn weer schoon, Lara heeft een deel van haar spulletjes afgevoerd naar de opslag in Eindhoven, zodat ik weer van alles kwijt kan op de zolder en het was eigenlijk best een gezellige familiedag.

Maar onder ons gezegd en gezwegen: ik krijg steeds meer de schurft aan markten, braderieën en nu ook aan garage sales.

Léia