Archives for posts with tag: belastingaangifte

In tegenstelling tot wat ik me had voorgenomen: Zondag gezellig Pasen vieren met mijn familie en dan maandag: HUP, weer aan het werk, heb ik vandaag een echte rustdag ingelast. Enerzijds omdat ik vanmorgen eigenlijk niet zo lekker was, maar toen ik eenmaal met een boek en een dekbedje lag te dutten op de bank, besloot ik al heel snel dat ik gewoon behoefte had aan een dagje helemaal niks doen. En dat is me gelukt. Tot…

Tussen het nietsdoen door, ging ik even een tafel verkopen. Ja inderdaad, er had iemand belangstelling voor een van de tafels uit de garage. En zeg nou zelf, waar haal je nog een oerdegelijke houten tafel vandaan voor maar 15 euro? Bij mij uit de garage! Inderdaad.

Dus ik wandelde met het hondje die kant op en het leek me wel slim om even mijn beurs mee te nemen (voor de niet-noorderlingen onder jullie: een beurs is een portemonnee). Die kon ik alleen ‘even’ niet vinden. Nadat ik thuis alle mogelijke vindplekken had afgezocht (die meneer betaalde gelukkig gepast), gooide ik het maar even in de familieapp.

Wat er niet met je zenuwen gebeurt als je écht je beurs kwijt lijkt te zijn. Ach, we hebben het natuurlijk allemaal wel eens meegemaakt, en erg veel geld zal er ook niet ingezeten hebben, maar die pasjesellende!! Zonder bankpasje kun je niet pinnen (en probeer dan nog maar eens aan je geld te komen, bij de bank gaat het in ieder geval niet lukken, daar doen ze niet meer aan geld…), nergens meer betalen, maar ook niet internetbankieren, of je administratie doen! En ik moet nog belastingaangifte doen!

En oh hemel, mijn Bonuskaart! Weg airmiles en hoe krijg ik nou m’n bonuskorting? En Rocks! Niet dat ik kan tanken zonder bankpasje, maar al die rocks! En Freebees! En het pasje van de zorgverzekeraar! En mijn gouden Wegenwachtpasje, net nieuw! En m’n bibliotheekkaart!

Ik ben vast nog wel een paar niet te missen kaartjes vergeten, maar de ellende lijkt bijna onmetelijk! Gelukkig kwam het verlossende woord al snel uit de groepsapp: ik bleek mijn beurs een beetje te nonchalant in de richting van mijn tas op de achterbank van mijn zus’ auto te hebben gegooid, nadat we een Pulled Porc Wrap hadden gescoord bij de McDonalds. Nu alleen nog bedenken hoe ik hem terug ga halen uit Coevorden, en vooral: wanneer.

paas.jpg

Voorlopig staat de volgende familiebijeenkomst pas gepland met Pinkster… Oi, dat vraagt wat improvisatietalent. Gelukkig hoef ik nu niet de halve wereld af te bellen om nieuwe pasjes aan te vragen. Wellicht kan ik in die uitgespaarde tijd even op en neer naar Coevorden rijden?

Léia

Iedereen heeft wel een mannetje toch? Een mannetje voor het elektrisch, een mannetje voor je belastingaangifte een mannetje voor de tuin…. Ik heb ook een mannetje, gelukkig!

Soms wil je heel snel iets regelen, maar dan zit je te wachten op mensen die je een prijsopgave zouden doen, die een vriend iets zouden vragen over een locatie, een contract dat je eerst nog even wilt inzien… Geduld is een schone zaak.

Maar vandaag was ik het zat. Ik had deze week al willen beginnen met mijn nieuwe lessen Nederlands als tweede taal in Groningen en een week uitstel leek me meer dan genoeg. Dus tijd om knopen door te hakken. Na drie telefoontjes en een paar e-mailtjes heen en weer was het geregeld. Nu was het mijn beurt. De inschrijfformulieren moesten worden verstuurd.

Oh ja en er moest ook even een routebeschrijving bij en ik moest even uitleggen hoe het moest met de betaling en oh ja, de algemene voorwaarden. In het Engels. Dat was ik een beetje vergeten. Niet echt, ik had het gewoon steeds uitgesteld. Nou, hupsakee, meteen aan het werk. Dus na een uurtje of vier en een half denken, formuleren, vertalen, opzoeken, verbeteren, veranderen en corrigeren, had ik het voor elkaar. Meestal maak ik dan even een printje. Dat maakt de eindredactie wat gemakkelijker, maar nee, deze keer niet.

Nog even de routebeschrijving en dan was ik klaar. Om alles zoveel mogelijk in dezelfde stijl te houden, gebruikte ik de General Conditions als format. Maar ik zat wat te klooien en toen dacht ik: nee, dit is het niet, maakte de bladzij leeg en drukte per ongeluk op de ‘opslaan’-toets. Alles weg. Al mijn General Conditions. Ik had niet eens een printje!

geweld

Ik heb in paniek zitten zoeken op de computer of ik de vorige versie nog terug kon vinden, maar nee. Ik zat te snikken achter mijn bureau. Dit kon toch niet waar zijn! En toen dacht ik aan mijn mannetje. Ik heb een automatiseringsmannetje. Eentje die alles begrijpt van laptops en systemen en wifi en printers. Hij heet Mark. Mark Swart. Van Simple ICT.

Dus ik belde Mark. Bijna huilend aan de telefoon legde ik de ramp voor zijn voeten.

schelden

Hij nam het roer even van mij over en ongelogen, binnen 5 minuten had ik mijn conditions weer terug. Dankzij een slim backup-systeem dat hij eerder al eens voor me had geïnstalleerd. Ik kon hem wel túte! En ik maakte ook veel gillerige geluiden, die de 18-plustoets nauwelijks konden doorstaan.

seks

De inschrijfformulieren zijn de deur uit, met bijlagen. Dankzij mijn mannetje. Mark, nogmaals bedankt

Léia

Ken je dat? Je ziet een reclamefilmpje, of er komt iets voorbij op facebook en dan denk je: zou dat wat voor mij zijn?

Maar je weet het niet. Wie gelooft er tegenwoordig nog een reclamefilmpje en trailertjes, ach, soms is er aan een film niks meer te beleven dan dat je al in de trailer had gezien.

En dan komt er iemand op je pad. Met de Wii fit bijvoorbeeld; ik had er al een paar keer wat over voorbij zien komen en ik had al stiekem even gekeken op het internet wat zoiets kost. Maar is dat dan wat voor mij? En dan ineens is er een collega die ook een Wii fit heeft. En ze vertelt hoe ongelooflijk veel plezier zij en haar man hebben van dat ding. Ze laat een filmpje zien, dat ze gemaakt heeft toen haar man aan het vliegen was. Inderdaad, je kunt ook vliegen, als een ja, soort kip, op de Wii. Hilarisch was het. Dus toen kocht ik hem en ik heb er geen seconde spijt van gehad.

inside out

Zoiets was er ook met ‘inside out’ de nieuwe animatiefilm van Pixar. Ik had al een trailertje langs zien komen. Grappig. Maar om nou alleen naar de bioscoop te gaan… En dan zie ik ineens dat Paul, een uiterst serieuze man die net terug is van Santiago de Compostella waar ie ‘even’ naartoe is gelopen, op facebook zegt dat ‘Inside out’ een must is. Dan denk ik: als iemand die helemaal naar Santiago de Compostella is gelopen, een tekenfilm voor iedereen een must vindt (anders zet je dat tenslotte niet op facebook) dan moet ik erheen. En voor het geval ik het misschien dan toch zou vergeten: zondag toen ik met Christa en Alieke aan de wijn zat, vertelde Alieke dat ze er ook naartoe was geweest en ja hoor: het is een must.

Zo weet je dan dat je moet gaan. Ik was het eigenlijk al van plan (hij draait om19.00 uur hier in de bios, OV (oorspronkelijke versie, denk ik) in 3D, maar…  dan moet ik nog even mailen, of belastingaangifte doen, of nou ja, eten bijvoorbeeld. Dus het is er nog niet van gekomen.

Als ik ben geweest laat ik het hier weten; misschien kan ik dan iemand anders helpen om ook zo’n belangrijke beslissing te nemen…

Léia