Archives for posts with tag: behangen

Misschien heb ik het al gezegd, maar ik ben dus de kamer aan het opknappen. Dat gaat niet heel supersnel en handig (behalve als mijn zus helpt, die is wel supersnel en handig), want zo even tussen de bedrijven door een wandje behangen, een deur afschuren of een plafonnetje verven in je uppie, dat valt nog niet mee.

Gister heb ik ruim 2 uur gedaan over 1 baantje behangen. Niet omdat ik niet kan behangen, maar omdat er een kast voorstond van 4 meter lang en 2 meter hoog, die eerst helemaal leeg en daarna door mijzelf verplaatst moest worden. Oh ja en het was zo’n baan met een hoekje om de vensterbank en 3 radiatorbuizen-aan-de-muur-vastzetters. Maar het is gelukt.

Vandaag ga ik de klus afmaken, en dat betekent wel dat ik eerst een monsterontbijt moet gaan nuttigen om de piano en de koelkast ‘even’ van de muur te halen….

Oh, daar ging het niet over. Toen mijn kamer langzaamaan steeds fraaier werd, opperde mijn zus dat ik nou ook eens die rommel in de vensterbank weg moest doen en er wat fatsoenlijke kamerplanten in moest zetten….

ROMMEL??

Ik had een gemberworteltje liggen en daar kwam een groen sprietje aan. Ik deed hem in de aarde, maar het sprietje verschrompelde en verdween. Maar kijk, maandenlang geduldig water geven later:

gemberplantje

Laatst kocht ik een tomatenplantje. Ik wilde hem in de tuin zetten, maar nog terwijl ik een gat voor haar aan het graven was, zag ik de slakken alweer oprukken. Dan maar lekker binnen achter het glas. En kijk:

tomatenplantje

En tot slot: ik ben ooit begonnen met avocadopitten in een potje te stoppen. Daar heb ik nu 5 planten van, maar dat zijn inderdaad niet moeders mooisten. En ik heb gelezen dat het wel 10 jaar kan duren voor er ooit een avocado aankomt. Geeft niet, ondertussen groeien ze lustig door. Laatst heb ik ze verpot en toen heb ik wat compost toegevoegd uit mijn eigen ton. En kijk wat er nu allemaal tot leven komt!

Het meeste is waarschijnlijk gewoon onkruid, en heel misschien zit er ook nog wel iets fleurigs tussen.

Rommel! Ik heb een vensterbank vol liefde en geduld. Dat heb ik.

Léia

Vandaag heb ik een kastje en een bureau in elkaar gezet. Van Ikea, dus niet een heel bijzondere prestatie. Dagelijks zetten duizenden, misschien wel miljoenen mensen, meubeltjes van Ikea in elkaar en waarschijnlijk zitten daar veel ingewikkelder produktsels bij dan mijn bureautje.

foto

En het is helemaal niet moeilijk. Als je een beetje tekeningen kunt lezen, en lezen dat kan ik wel, dan is het zeker te doen. Je moet vooraf even alle schroefjes en deuveltjes en spijkertjes, scharniertjes, moertjes, pieveltjes, snippeltjes en vooral: de imbussleutels sorteren. En dan is het een fluitje van een cent. Oh ja, soms heb je ook een schroevendraaier en een hamer nodig.

Even kijken in de gereedschapskist. Niks mooie schroevendraaiersetjes, maar dat geeft niet, ik ben allang blij dat ik zowel een gewone platte, als een kruiskopschroevendraaier kan vinden, ook al zitten ze dan onder de verf en lijken ze wat afgestompt. En dan nog even de hamer…

Ik heb niet echt veel vriendjes gehad. Sinds mijn echtscheiding dan. En omdat ik zo’n zelfstandige doe-het-zelfmoeder ben, heb ik altijd een goedgevulde gereedschapskist. Ik weet wat een striptang is en ik heb ook een baco-sleutel. Ik kan niet alleen goed behangen, gordijnen naaien en vloertjes leggen, maar ik heb ook telefoons aangelegd (toen die dingen nog niet snoerloos waren), lampen opgehangen en natuurlijk: Ikea-meubels in elkaar getimmerd. Ik heb een boormachine, een decoupeerzaag en een schuurmachine. En mannen vinden dat vreemd.

Met als gevolg dat, als de liefde is bekoeld en de vriendjes toch liever het hazenpad kiezen, mijn halve gereedschapskist leeg is. Want “Die schroevendraaier zal wel van mij zijn en die zaag ook en die moersleutels en ook… ja hoor, die klauwhamer”. De laatste keer was het trouwens vooral tuingereedschap dat ik miste; ik heb een nieuwe schep, een nieuwe snoeischaar en een nieuwe heggenschaar moeten kopen. Oh ja, en een klauwhamer.

Omdat ik er niet van hou dat je zaag na drie weken verroest blijkt te zijn, de kop van je hamer om je oren vliegt bij de eerste de beste ferme klap en dat precies dat ene moersleuteltje dat jij nodig hebt, ontbreekt in je gammele doosje, koop ik goed spul. Zo ook mijn nieuwe hamer. De AEG onder de hamers. Niet zo duur als een Miele, maar wel van goede kwaliteit.

Nu was ik met mijn laatste vriend nog wel bevriend en omdat hij nog wel eens een klusje deed, hier of daar, rommelde hij ook nog regelmatig door mijn gereedschapskist. En dus, toen ik vandaag mijn hamer wilde gebruiken voor het kastje…  Nee hè, de meisjeshamer…

foto
Mijn mazzel is dat mannen het verrekken met zo’n klein hamertje-tik-hamertje te gaan timmeren. Dus die laten ze dan nog wel voor me liggen. Die zal ook wel van mij zijn immers, zo’n meisjeshamer… Ja, die is ook van mij, MAAR IK TIMMER OOK LIEVER MET EEN GEWONE HAMER!!

Het bureautje is gelukt. En binnenkort ga ik wel weer eens langs bij de Gamma. Voor weer een nieuwe hamer. Een echte. En ik neem ook een slotje mee. Voor op mijn gereedschapskist. Ik ben er klaar mee. Met mannen ook. De groeten.

Léia

Het gaat nog niet zo goed met mijn productiviteit. Ik ben vandaag wel aan het werk geweest, wat dingetjes afgehandeld, mailtjes beantwoord, plannetjes besproken, belastingzooi gearchiveerd, maar toch zo’n dag dat je denkt: wat heb ik nou eigenlijk al die tijd gedaan?

En toen kreeg ik telefoon. Van een meneer die een prachtig plan had om mijn website te promoten op google. Dat kunnen ze tegenwoordig allemaal. Eerst heb ik het geprobeerd met een systeem van de Heerenveense Courant, leverde niks op, toen met Alle Bedrijven in Heerenveen, nog minder resultaat en nu doe ik iets met DTG. Ook nog weinig van gemerkt, maar het voordeel hier is wel dat je centraal dingen op internet zet en dat gaat dan automatisch naar allerlei zoekprogramma’s. Ik had bijvoorbeeld nog maar net vermeld dat ik Mrs. Smith goes Dutch was begonnen en toen kwam ik dat verhaaltje zomaar ergens op een willekeurige zoeksite tegen. En ik heb een gratis workshop (heel interessant) gevolgd. Maar goed, telefoontje dus.

Dat soort telefoongesprekken beginnen altijd met een heel geïnteresseerde vraag, of misschien wel een paar heel geïnteresseerde vragen. En wat die meneer niet zo goed in de gaten had, was dat ik over die vragen die hij stelde, even goed na moest denken. “Hoe groot is het gebied waar u uw klanten vandaan haalt?” Tja, met Mrs. Smith is dat gebied behoorlijk uitgebreid, had ik nog niet over nagedacht. “Als ik dat en dat google, dan vind ik nog niks”. Nee, dat kan, ik ben nog bezig met de website en eigenlijk wil ik eerst even kijken wat mijn deelname aan de IWCN oplevert. Misschien is het wel niet zo nodig dat ik er speciaal voor ga adverteren, want die expats gebruiken waarschijnlijk eerder het IWCN dan het internet om Nederlandse les te zoeken. En terwijl ik zo met die man aan het praten was, kreeg ik mijn plannen en mijn verwachtingen en mijn doelstellingen weer eens duidelijk op een rijtje. Natuurlijk had ik er eerder wel over nagedacht, maar omdat ik nu concrete cijfers en antwoorden gaf, werd mijn eigen plaatje weer mooi helder.

Nou vond ik het wel een prettig gesprek. Niet dat hij erg veel zei; zo’n gesprekje mag niet al te lang duren, dan moet je wel iets verkocht hebben en steeds als hij daar over begon, vertelde ik over mijn ervaringen en verwachtingen van wat hij mij te bieden had en dat ik daar nog niet aan toe was. Hij deed weer een suggestie, of stelde een vraag en ik stak weer van wal. Het werd steeds stiller aan de andere kant. Op een gegeven moment merkte ik dat mijn verhaal hem allang niet meer boeien kon en waarschijnlijk was hij even met zijn vriendin aan het appen. Ik wilde nog zeggen dat hij wellicht niet zoveel kon met mijn verhaal, maar hij was me te snel af en kapte het gesprek af. Mijn tijd zat erop. “Ik stuur u wel even een mailtje…”

In dat mailtje stond letterlijk: Contactgegevens: de naam des jongenmans en een telefoonnummer.

Ooooh, dacht ik, wat handig! In plaats van je te laten vervelen door allerlei zakelijk geouwehoer van de een of andere louche verkoper, gebruik je zo’n telefonade om hem te vervelen met voor jezelf weer eens even op een rijtje te zetten waar je mee bezig bent en waarom je ook weer van dat aanbod van hem niet gebruik gaat maken. Dat had ik nou net even nodig.

foto

Thuisgekomen heb ik even zitten schommelen met mijn breiwerkje en toen heb ik Getting Things Done (David Allen) maar weer eens uit de kast gerukt. Toen ik dat boek voor het eerst las, was ik razend enthousiast en heb ik drastisch mijn hele leven beter georganiseerd. Wellicht is het daar nu wel weer een goed moment voor. Met dank aan die jongeman, wiens naam ik heb opgeslagen in het mapje ‘reclame’.

Léia

Er zijn nogal wat belangrijke succesfactoren, onder andere: passie, creativiteit, doortastendheid en vooral… doorzettingsvermogen.

Ik ging vandaag met mijn zus behangen. Creatief en gepassioneerd. En we mochten pas koffie drinken toen het wandje klaar was! Succesvol resultaat.

muurtje

Mooi geworden hè? Het TV-meubel staat al klaar. Oh wacht, nee, eerst nog een paar rollen behang wegplakken….

We hadden niet heel veel tijd, want mijn zus was uitgenodigd op de buurtbarbecue. Gezien het slechte weer van gister en de stormvoorspellingen voor vandaag, ging ik er persoonlijk echter niet van uit dat die bbq door zou gaan. Ik maakte er ook de hele dag al grapjes over. Maar er kwam maar steeds niemand vertellen dat de boel was afgelast, dus ging mijn zus om een uur of drie maar eens even vragen. Oh nee hoor, geen enkel probleem: de bbq was gewoon naar binnen verplaatst.

Nou heb ik aardig wat haar op mijn hoofd (Peter, mijn kapper, die dit verhaaltje ook zit te lezen, knikt nu bevestigend), maar niet eentje daarvan zou er ook maar 3 seconden over prakkizeren om een bbq binnenshuis te gaan organiseren. Niet één! Dat is denk ik gekomen sinds ik bij de club van 50 werd toegelaten.

Het leek mij vroeger altijd verschrikkelijk om 50 te worden en toen iemand zei: welkom bij de club, dacht ik in eerste instantie ook nog: Rot op met je club! Daar wil ik écht niet bij horen! En al heel snel kreeg ik door dat het best fijn is als je de 50-grens bent gepasseerd. Plotseling zijn er een heleboel dingen die je niet meer hoeft. Een heleboel dingen waar je je niet langer druk over maakt. Waterskiën bijvoorbeeld. Altijd graag willen doen, maar nu, nee, ik vind het prima zo. Wat mensen over je zeggen. Ze doen maar. En er zijn ook veel dingen die ik nu accepteer, omdat het nou eenmaal zo is en je er weinig aan kunt veranderen. Zoals het weer bijvoorbeeld. Tja, onvoorziene omstandigheden. Je kunt er wel om treuren, maar dat verandert weinig aan de zaak.

De buren van mijn zus zijn nog geen 50. Die lieten zich vandaag door een beetje regen en wind niet van het geplande feest afhouden! Ben je nou helemaal mal! Ze hadden de partytent opgezet en de hapjes en drankjes stonden binnen al te wachten op de gasten. Terwijl het in de rest van het land wat rustiger werd, ging het hier in het oosten nog flink tekeer. De kamerplant, die even buiten stond op te frissen was net voor de tweede keer onderuit gezeild en de tuingieter was op hol geslagen door de tuin. Groot gelijk, voorlopig ben jij hier echt niet meer nodig vriend!

Terwijl ik heerlijk in een warme stoel zat te breien aan een tweede sok, vertrok mijn zus naar de bbq. En mijn fantasie sloeg (waarschijnlijk door de harde wind) op hol. Voorstellingen van feestgangers met in 1 hand een kippenpootje en in de andere een opvliegende partytent, plastic bekertjes waaruit het bier zo iemands snufferd in waait, buurvrouwen die uren hun haar hadden zitten stylen en nu een coiffure tempête om het hoofd droegen, de bbq in lichter laaie door de harde wind, zo’n klets water die zich verzameld heeft op het tentdoek en die dan door een windvlaag naar beneden komt knallen, ongetwijfeld langs iemands rug…

Maar niets van dat al. Niemand van de gasten had geklaagd, en ook toen de gastvrouw aanbood toch maar helemaal naar binnen te verkassen en manlief alleen bij de bbq in de storm te laten staan, bleek niemand daar behoefte aan te hebben. Waarschijnlijk was het allemaal best avontuurlijk, met een vleugje gevaar. Iets wat je nog kunt waarderen als je nog niet bij die club hoort. Die club van 50+.

Ik bewonder de moed en vooral: de volharding. Als je iets wilt bereiken, dan laat je je niet door een buitje of een omvallende kamerplant uit het veld slaan. Ik vind het knap. En ik ben flink opgeschoten met mijn sok trouwens…

Léia

Natuurlijk vragen mijn vaste lezers, ahum, zich af hoe het zit met uitdaging nummer 2. Hoezo 2 in 1 klap? Wat is er gebeurd met die klap? Ik geef het toe: mijn schoonmaakchallenge is een regelrechte ramp geworden. Dagenlang heb ik bij m’n zus alleen maar lopen vegen en afwassen en soppen, maar thuis is het eigenlijk gebleven bij die ene dag strijken en stofzuigen en slaapkamers doen. Elke dag een uur huishouden, ik krijg het niet voor elkaar. Misschien moet ik overschakelen op 1 dag in de week reserveren om lekker te gaan poetsen. Maar de vraag is dan: welke dag?

Vanavond heb ik met mijn zus afgesproken dat ik binnenkort weer een dagje kom behangen. Dat zou dan het dagje geweest zijn waarop ik bijvoorbeeld mijn huis zou hebben gedaan. Met mijn websitevertaling schiet het ook al geen donder op. Maar… de tekst van de folder is, dankzij Tara, nu definitief klaar. En Roland Werkman, mijn grafisch ontwerper, heeft een prachtige banner ontworpen voor mijn eerste presentatie van Mrs. Smith, op 6 augustus in Eemshaven.
Nog even een afspraak maken met de kapper en ik ben er helemaal klaar voor. De website alleen nog niet. En… zoals ze in Drenthe zeggen: het komt allemaal wel goed!

Afbeeldingsresultaat voor wii fit plus

Ondertussen ben ik stiekem al aan mijn derde uitdaging begonnen: elke dag minimaal een half uurtje op de Wii.
I totally love de Wii. Volgens mij is er nooit meer zoiets leuks bedacht als de Wii Fit. Ik heb hem al jaren, maar het blijft leuk. Niet dat ik al die jaren achter elkaar heb staan Wii fitten; was het maar zo, dan was de noodzaak nu vast niet zo groot. Nadien heb ik nog verschillende andere fitnessdisks gekocht: een mislukt yoga-programma, Just Dance, Fit Music, My Fitness Coach, maar niets haalt het bij de Wii Fit. De spelletjes blijven leuk en er is zoveel variatie, als je één keer op dat balance board staat, dan is een uurtje zo om.
Ik moest alles eerst weer even opladen en uitproberen en dat heb ik zondag (stiekem) al gedaan. Dus sinds maandag ben ik aan het fitnessen. Kijk, daar trek ik dan rustig een uurtje voor uit. Het blijft toch een kwestie van motivatie.

Is er niet een manier om huishoudelijk werk net zo leuk te maken als Wii fitten? Ik hou me aanbevolen!

Léia