Archives for posts with tag: balans

Vandaag heb ik een teentje gebroken. Of flink gekneusd. Onfortuinlijk voorvalletje met een vuilcontainer.

ringteen

Ik ben niet bij de dokter geweest, want het was geen belangrijke teen. Alleen je grote en je kleine teentjes zijn maar van nut. Voor het evenwicht. Maar die andere 6, die hebben niet eens een naam.
Je vingers hebben allemaal een naam, maar tenen eigenlijk helemaal niet. Je zou nog kunnen zeggen een duimteen en een pinkteentje, maar aan ‘de teen naast je kleine teen’ zit zelden een ring en ‘de teen naast je grote teen’ wijst zelden ergens naartoe. Alleen de middelste teen en de middelvinger hebben samen wel iets.

Ik weet dat je niet met een gebroken rechter ringteen naar de dokter hoeft, omdat ik ook al eens mijn linker ringteen heb gebroken. Onfortuinlijk voorvalletje met de hak van een dansschoen. Die aan mijn rechtervoet zat. Nee, ik ben niet zo dom dat ik, in plaats van op de tenen van mijn partner te gaan staan, op mijn eigen tenen rondhuppel. Het ging zo: ik wilde met mijn rechtervoet een overstapje achteruit maken over mijn linkervoet (ja, net zoiets als bij schaatsen: pootje-over achteruit), maar blijkbaar stond er plotseling iemand achter mij. Om een botsing te voorkomen, blokkeerde mijn danspartner mijn achterwaartse beweging, waardoor ik uit balans raakte en aangezien mijn rechtervoet de beweging al had ingezet, kwam ik met mijn volle gewicht op die linker ringteen terecht. Krak!

En de dokter deed er niks aan. Ja, hij raadde aan om een tapeje om mijn ring- en middelteen samen te binden: een living splint. Ik zal het nooit weer vergeten: een levende spalk. Ik vroeg de dokter wanneer ik weer zou kunnen dansen en hij zei: “je kunt er gewoon weer alles mee doen”. Vertrouw het nooit wanneer iemand zoiets tegen je zegt en luister vooral naar je eigen lijf! Ik ging namelijk met mijn gebroken teen en mijn living splint naar jazzballet. En daar maakte ik een pirouetje.

Nou is het zo, dat als je twee dingen naast elkaar rond gaat draaien, dan verschuiven ze ten opzichte van elkaar. En aangezien ik mijn tenen aan elkaar vast had geplakt, werd mijn gebroken ringteentje volkomen uit elkaar gescheurd door de gepartnerde middelteen! Het duurde nog eens twee pencilturns voor ik naar de kleedkamer krukte en dat akelige tapeje met grof geweld heb verwijderd. Wat een opluchting! Die dokter had duidelijk nog nooit een poot op een dansvloer gezet. Living splint..

Dus ik wacht maar even af. Ik kan prima lopen, maar op m’n tenen lopen is niet echt een goed plan. Dan maar even rustig aan, het is tenslotte morgen maandag…

Léia

Wel eens van gehoord? Nee, ik ook niet, tot vandaag

.photo

Today I was googling a bit and totally coïncidentally (or maybe thanks to a universal power) I found the website of Tara Jacobsen: Marketing Artfully. I was looking for a good ‘call for action’ and not only did I find 100 of those on her website, she also invited me in a very appealing way to subscribe to her newsletter. And guess what? She welcomed me to the club and urged me to hit the reply-button and tell her who I was and what I was up to. And I did.

Within minutes she personnally returned my mail and since I told her I was translating my website, she offered to take a look when I was done and it was ready!! Good Lord, I had to read that twice and still had a hard time believing. We only ‘met’ less than an hour ago and she offered to help me out with something as elaborate as a website!

I can’t possibly expect her to do that for me, but… I have an information folder going to the press and I really wasn’t too sure about its quality. So I had the nerve to ask her if she would take a look at that for me and yes, I’ve got the f*ing best English folder in my mailbox I could possibly want.

Tara Jacobsen, thank you so much! Not just for editing my folder, but also for being such a kind and wonderful person!

Aangezien de meeste Nederlanders wel een beetje Engels spreken, ga ik dat dus niet vertalen, maar ik zou beslist even een kijkje nemen op Tara’s website: marketingartfully.com

Er was ook een andere ontmoeting vandaag. Ik was bij de Action. Poepdruk weer natuurlijk, lange rij voor de kassa. Voor mij stond een vlasblonde, graatmagere vrouw, die de bovenkant van haar huppelpakje naar beneden had gestroopt over het broekdeel heen. Kun je je daar een voorstelling van maken? Haar bovenlijf was nog slechts bedekt door een soort bikinibovenstukje. Ze had haar dochtertje van een jaar of 6 bij zich en een redelijk volle mand. Terwijl het dochtertje de spulletjes op de toonbank legde (wat best veel inspanning vereiste, omdat ze helemaal dat mandje in moest duiken met haar korte armpjes en dan vervolgens boven haar macht de spullen op de toonbank tillen) was haar moeder aan het appen. Ja, dat lees je goed. Lange rij voor de kassa, de caissière haalt haar aankopen langs de blieper en zij is aan het appen. Blijkbaar appte er ook iemand terug, want terwijl ze stond te lezen, haalde ze met haar vrije hand even iets uit haar mand en slaat daarmee haar dochtertje tegen het hoofdje! Niet te geloven!

Toen het meisje zo’n beetje alles op de balie had gelegd, begint die taart ineens met een grote bek te eisen dat de zakjes wel sterk genoeg moeten zijn, want ze is op de fiets en ze heeft er geen zin in dat straks haar zakjes scheuren en haar spulletjes over straat rollen. Het meisje achter de kassa, wat zal ik er van zeggen, begreep dat niet zo goed. Ze straalde overduidelijk uit: Dat was toch zeker niet haar probleem? Zij had toch zeker die zakjes niet gemaakt? Zij had toch niet gezegd dat dat mens op de fiets moest komen?
Maar wat mij nog het meest verbaasde: terwijl ze nog aan het appen was, had ze (schijnbaar gedachteloos) geld op de toonbank gelegd en de caissière had gevraagd of ze er voor het wisselen ook wat bij had (jawel, dat gebeurt nog) en toen ze haar telefoon opborg en het wisselgeld in haar beurs deed, merkte ze op dat ze 5 euro te weinig had teruggekregen. Volgens de mevrouw achter mij, ja wij stonden allemaal te wachten en wat om ons heen te kijken, klopte dat inderdaad ook nog!

Ongelooflijk. Wat een verschil. Iemand die voor je staat in de kassarij, gedraagt zich asociaal, alsof ze de enige in de winkel is, met haar dochtertje bij zich als dienstmeisje. En ergens op de andere kant van de aarde, bevindt zich een mevrouw die spontaan aanbiedt om iets heel belangrijks voor je te gaan doen. Tja, misschien gaat het om de balans, Misschien moet er evenwicht zijn.

Maar ik ben blij met Tara. And hopefully some day, I can return the favour!

Léia