Archives for posts with tag: asociaal

Ik las vanmorgen in de krant dat we allemaal etnisch profileren, dus niet alleen de politie. En dat is ook logisch. Wat ik wel grappig vind is dat we het ineens profileren noemen, terwijl we het voorheen altijd hadden over discrimineren. En uiteindelijk is het allemaal hetzelfde: onderscheid maken.

witzwart.jpg

Natuurlijk maken we onderscheid. Tussen appels en peren, tussen lekker en vies, tussen mooi en lelijk, tussen jong en oud, tussen man en vrouw, tussen blank en zwart. Waarom? Nou, doodgewoon omdat er verschil in zit. Etnisch profileren is onderscheid maken op basis van ras. Discriminatie dus. En zolang we daar geen vette labels aan hangen, is er eigenlijk nog niks aan de hand. Het gaat een beetje mis als we roepen dat Belgen dom zijn, net als blondjes, we oudere mooiweerfietsers ‘de grijze plaag’ gaan noemen, Friezen dwars en ja, negers lui. Dat is niet discrimineren, dat is generaliseren. Natuurlijk bestaan er domme Belgen en dwarse Friezen, maar zo zijn ze natuurlijk niet allemaal.

Het afgelopen weekend was ik overigens bij een bijeenkomst van docenten, waarbij door een aantal mannelijke collega’s continu gesproken werd over het probleem van de ‘hoofddoekjes’ in de klas. En daarmee bedoelde hij natuurlijk niet de hoofddoekjes zelf, maar de meisjes die ze droegen. “Bij jullie in Heerenveen heb je zeker weinig last van hoofddoekjes?” Oi.

Etnisch profileren is iets meer dan onderscheid maken op grond van je ras; het is met name ook het toekennen van bepaalde eigenschappen aan dat ras. Generaliseren dus. En dat de politie dat doet, is niet zomaar, dat is jammer genoeg gebaseerd op de criminaliteitscijfers. Het is gewoon een feit dat er veel misdrijven gepleegd worden door bepaalde etnische groeperingen. De vraag is alleen: worden die misschien meer gepakt omdat er meer op ze wordt gelet? Of zoals ik zelf altijd mensen voorhoud: deze minderheidsgroepen hebben in onze samenleving veel minder kansen. Minder kans op werk en een goed inkomen, minder kansen op een goede opleiding door taalachterstand of domweg door lagere verwachtingen van docenten en daardoor een slechtere begeleiding (een veel voorkomend verschijnsel in het onderwijs), minder kans op een woning in een ‘betere buurt’. En daardoor stijgen de kansen in het criminele circuit. Het is een enorme vicieuze cirkel en zie daar maar eens uit te komen, met dat etnische profiel dat je opgeplakt krijgt. Het wordt een self fulfilling prophecy…

Waarom begin ik hier nou eigenlijk over? Nou, behalve dan dat ik dit vanmorgen in de krant las; ik kwam vorige week aanrijden bij de benzinepomp. Dat kleintje hier vlakbij op de hoek. 4 pompen, 2 voor auto’s met de tank links en 2 voor auto’s met de tank rechts. Mijn tank zit links, dus ik stuurde op de rechterkant van de pompen aan. Vlak voor mij schoot een auto van links naar rechts om de bocht; blijkbaar wist de chauffeuse niet precies aan welke kant haar benzinetank zat en was ze in eerste instantie aan de verkeerde kant terechtgekomen. Maar nu parkeerde ze haar auto precies zo naast de pompen, dat ik er dus niet meer bij kon. Onzin natuurlijk, want daar kunnen heus twee auto’s staan, vandaar die twee pompen… Er stapte een mevrouw uit, zo’n stoere met van onder tot boven tatoeages.

douwe bob

Ik hou best wel van tatoeages, al heb ik er zelf geen en dat zal het ook wel niet meer worden in dit leven. Mijn dochter wel, die heeft er twee, best mooi, en dat mijn zoon er nog steeds geen heeft, verbaast me nog steeds.

Lara tattoo.jpg

Ik ken ook hele aardige mensen met hele mooie tatoeages, dus ik zal het niet in mijn hoofd halen om daar een lelijk kaartje aan te hangen, als van: mensen met tatoeages zijn asociaal. Maar deze…

Ik dacht dat ze me niet zag. Ze had waarschijnlijk haast en had er niet op gerekend dat er direct iemand achter haar kwam staan… Dus ik drukte even kort op mijn toetertje. Maar ze bleef keihard niet mijn kant op kijken en haakte de slang in haar auto. Dat vond ik toch wel wat onbeleefd en ik toeterde nog een keertje, deze keer wat langer. Stug de andere kant op blijven kijken. Oh ja, die trut hier achter, die wacht maar even? Dan vliegt er plotseling iets vliegensvlug naar het agressieve stukje in mijn brein; ik klikte de riem al los, maar voordat ik de auto uit gevlogen was, kwam de eigenaar van de pomp al naar buiten om de mevrouw even vriendelijk te verzoeken een eindje op te schuiven met die asobak van d’r. Nee hoor, het was een Kia Rio ofzo, niks bijzonders, maar die mevrouw…

Nadat ik de tank vol had gegoten zonder dat het me gelukt was om enig contact te maken met de tattoo-lady, zelfs niet toen ik pontificaal in de deuropening ging staan, sprak ik nog even kort met de pomphouder. Ik bedankte hem voor de interventie en hoewel het echt een heel aardige man is, zei hij botweg dat deze mevrouw zich eigenlijk altijd nogal asociaal gedroeg.

Toen dacht ik bij mezelf: ja, als je niet wilt dat mensen met tatoeages als asociaal bestempeld worden, dan heb je wel de verantwoordelijkheid om je dan ook niet asociaal te gedragen. Doe je dat wel, dan hou je dat vooroordeel in stand. Dus dan blijft het zo dat mensen met veel tatoeages altijd wat voorzichtig benaderd zullen worden, omdat je er geen confrontatie mee aan wilt gaan. Sorry jongens, ik zal mijn best doen deze te wissen, maar hij kwam wel even binnen. Asotrut…

Léia

Wel eens van gehoord? Nee, ik ook niet, tot vandaag

.photo

Today I was googling a bit and totally coïncidentally (or maybe thanks to a universal power) I found the website of Tara Jacobsen: Marketing Artfully. I was looking for a good ‘call for action’ and not only did I find 100 of those on her website, she also invited me in a very appealing way to subscribe to her newsletter. And guess what? She welcomed me to the club and urged me to hit the reply-button and tell her who I was and what I was up to. And I did.

Within minutes she personnally returned my mail and since I told her I was translating my website, she offered to take a look when I was done and it was ready!! Good Lord, I had to read that twice and still had a hard time believing. We only ‘met’ less than an hour ago and she offered to help me out with something as elaborate as a website!

I can’t possibly expect her to do that for me, but… I have an information folder going to the press and I really wasn’t too sure about its quality. So I had the nerve to ask her if she would take a look at that for me and yes, I’ve got the f*ing best English folder in my mailbox I could possibly want.

Tara Jacobsen, thank you so much! Not just for editing my folder, but also for being such a kind and wonderful person!

Aangezien de meeste Nederlanders wel een beetje Engels spreken, ga ik dat dus niet vertalen, maar ik zou beslist even een kijkje nemen op Tara’s website: marketingartfully.com

Er was ook een andere ontmoeting vandaag. Ik was bij de Action. Poepdruk weer natuurlijk, lange rij voor de kassa. Voor mij stond een vlasblonde, graatmagere vrouw, die de bovenkant van haar huppelpakje naar beneden had gestroopt over het broekdeel heen. Kun je je daar een voorstelling van maken? Haar bovenlijf was nog slechts bedekt door een soort bikinibovenstukje. Ze had haar dochtertje van een jaar of 6 bij zich en een redelijk volle mand. Terwijl het dochtertje de spulletjes op de toonbank legde (wat best veel inspanning vereiste, omdat ze helemaal dat mandje in moest duiken met haar korte armpjes en dan vervolgens boven haar macht de spullen op de toonbank tillen) was haar moeder aan het appen. Ja, dat lees je goed. Lange rij voor de kassa, de caissière haalt haar aankopen langs de blieper en zij is aan het appen. Blijkbaar appte er ook iemand terug, want terwijl ze stond te lezen, haalde ze met haar vrije hand even iets uit haar mand en slaat daarmee haar dochtertje tegen het hoofdje! Niet te geloven!

Toen het meisje zo’n beetje alles op de balie had gelegd, begint die taart ineens met een grote bek te eisen dat de zakjes wel sterk genoeg moeten zijn, want ze is op de fiets en ze heeft er geen zin in dat straks haar zakjes scheuren en haar spulletjes over straat rollen. Het meisje achter de kassa, wat zal ik er van zeggen, begreep dat niet zo goed. Ze straalde overduidelijk uit: Dat was toch zeker niet haar probleem? Zij had toch zeker die zakjes niet gemaakt? Zij had toch niet gezegd dat dat mens op de fiets moest komen?
Maar wat mij nog het meest verbaasde: terwijl ze nog aan het appen was, had ze (schijnbaar gedachteloos) geld op de toonbank gelegd en de caissière had gevraagd of ze er voor het wisselen ook wat bij had (jawel, dat gebeurt nog) en toen ze haar telefoon opborg en het wisselgeld in haar beurs deed, merkte ze op dat ze 5 euro te weinig had teruggekregen. Volgens de mevrouw achter mij, ja wij stonden allemaal te wachten en wat om ons heen te kijken, klopte dat inderdaad ook nog!

Ongelooflijk. Wat een verschil. Iemand die voor je staat in de kassarij, gedraagt zich asociaal, alsof ze de enige in de winkel is, met haar dochtertje bij zich als dienstmeisje. En ergens op de andere kant van de aarde, bevindt zich een mevrouw die spontaan aanbiedt om iets heel belangrijks voor je te gaan doen. Tja, misschien gaat het om de balans, Misschien moet er evenwicht zijn.

Maar ik ben blij met Tara. And hopefully some day, I can return the favour!

Léia