Archives for posts with tag: Alieke

Vorige week was het eindelijk weer eens zover: met mijn vriendinnen Christa en Alieke lunchen bij De Buurman. We hebben de buurman zelf ook nog even gesproken, al ging het niet over de vele Pokémon die zich daar nou net op zijn terras leken te verschuilen…

pokemon.jpg

Jawel, Alieke speelt Pokémon Go. Ze wilde het even uitproberen, om te kijken of het misschien ook leuk was voor haar dochters om te spelen, maar die vinden er weinig aan, terwijl moeder zelf deze keer lopend bij het terras aankwam (vanwege de kilometers die ze moest afleggen om een ei uit te kunnen broeden). In de pauze op haar werk loopt ze ook een rondje door de stad, en het is, zo zegt zij, een buitengewoon sociaal spel, want al lopend maakt ze het ene praatje na het andere met andere (overigens veel jongere) Pokémonjagers.

Oké, dat er nu meer mensen buiten op hun telefoon lopen te kijken dan binnen, dat wil ik wel aannemen en dat de buitenlucht gezonder is dan de binnenlucht, dat gaat zeker op, maar of het nou socialer is… Terwijl wij daar op het terras zaten te peuzelen aan onze voortreffelijke lunch, kwamen er inderdaad hordes mensen voorbij, maar die hadden echt alleen maar oog voor het apparaat in hun hand en de omgeving, de mensen daarin en ook de gevaren, daarvan hadden ze geen enkele notie. Ik zag zelfs twee dames op de fiets, met kinderen achter- en voorop, het stuur in de linker- en een telefoon in de rechterhand…
Het had wel iets weg van wat ik ooit bij Ikea heb zitten bekijken. Daar hadden ze een tijdje terug nog een rookhok midden in het restaurant. Een soort aquarium, waar je even een sigaretje op kon steken. Je kon niet zien hoeveel mensen er in stonden te paffen, want er stond zoveel rook; volgens mij was een sigaret opsteken niet eens meer echt nodig. En tot mijn ontsteltenis verdween er een moeder met een kinderwagen (met kind erin) en een peuter (want ja, die kun je toch ook niet alleen in het restaurant laten zitten) in dat stinkende rookhol…

Gelukkig was het weer fantastisch, de wijn verrukkelijk, het eten zalig, en de Canadian Delight (zonder slagroom) stond nog steeds op de toetjeskaart. Misschien was het te lang geleden dat we bij De Buurman geluncht hadden, maar hij smaakte deze keer lekkerder dan ooit tevoren! Overigens stond er op de kaart ook nog iets nieuws:
Red velvet white chocolate fudge cake.

fudge cake.jpg

Ja, dan moet je bijna wel studietechniekjes doceren, om dat te kunnen onthouden. Na de toch beslist wel verplichte Canadian Delight, móesten we deze ontzettend lekker klinkende taart nog even proberen. Met 3 vorkjes dan maar? En het is zeker een aanrader dames! Heren misschien ook wel, als je van chocolade houdt en van zoet…

Ook een ongelooflijk leuk dingseltje: Tiny Tony:

tiny tony.jpg

Een klein chocolaatje van Tony Chocolonely. Bij de thee (of de koffie denk ik ook wel).

Maar wat ik het allerheerlijkst vond? Twee vriendinnen bij wie ik ongegeneerd, helemaal mezelf mag zijn. We hebben plezier, schuwen geen enkel onderwerp, hebben oog en oor voor elkaar en we houden van elkaar. Nog meer zelfs dan van Pokémon. Hoop ik.

Meiden bedankt, Buurman bedankt, tot de volgende keer!

Léia

 

 

Advertenties

Ja, dat roep ik nou wel zo hard, maar het is al heel lang geleden dat ik voor het laatst met mijn vriendinnen geluncht heb bij De Buurman. En we hebben het al eens eerder beleefd dat ze de euvele moed getoond hadden om de Canadian Delight van de dessertkaart te verwijderen!

Huh?

buurman

Sinds vele, vele jaren (jemig wat word ik al oud) ga ik met 2 oud-collega’s met enige regelmaat lunchen bij De Buurman, hier in Heerenveen. Het lunchgerecht wil nog wel eens wisselen, maar de wijn en vooral het nagerecht, die zijn vaste prik.
Nou heb ik natuurlijk online al even de kaart gecheckt (want zo doe je dat tegenwoordig), maar ze zijn toch gewoon vergeten de nagerechten op de website te zetten zeg!

Dat lunchen dat doen wij altijd als ‘echte Gooise meisjes’, nou ja, niet echt, meer als echte jolige Friezinnen, maar wel met veel wijn en ontzettend veel plezier. We zien elkaar dan ook niet zo heel vaak, dus er valt heel veel bij te kleppen.

Ooit was ik met mijn danspartner bij De Buurman om te vieren dat we weer eens een wedstrijd gewonnen hadden. Ja, ik kan er ook niks aan doen, we wonnen eigenlijk altijd wel een beker (er deden ook altijd maar heel weinig paren mee…). Nou ging die vriend van mij nogal vaak uit en hij begon dus een vriendelijk praatje met de serveerster, want immers zij kende hem toch wel, van een of ander clubje of feestje ofzo? Ze keek hem peinzend aan (met zo’n blik van: en waarom denk jij eigenlijk dat ik jou zou wíllen kennen?), hij probeerde het nog eens met wat smeuïge details, maar zij schudde haar hoofd. Direct daarna keek ze mij aan en riep vrolijk: “Maar u ken ik wel, u komt hier altijd lunchen met uw vriendinnen, toch?”
Ik proestte prompt mijn halve glas Martini over de tafel. Soms heb je niet door dat je met je vrolijke gedrag de aandacht op je gevestigd krijgt.

el pacho.jpg

Zo is er ook een tijd geweest dat ik best regelmatig bij El Pacho kwam eten. Dan weer met de een, en dan met een ander, je kent dat wel, dat komt dan toevallig zo uit. En ze hadden daar een cocktail van het huis op de kaart staan. Die smaakte eigenlijk elke keer weer anders, maar de zoon van de eigenaar (destijds was het in ieder geval de zoon van de eigenaar) vond het leuk om zo’n cocktail voor mij te maken en ik was er dol op!

Tot we op een keer met alle collega’s van mijn afdeling uit eten gingen. Naar El Pacho. Zitten we daar op het terras, komt die jongen de bestelling opnemen. Wat willen de dames drinken? Iedereen bestelde braaf een frisje of een glaasje wijn en toen ik aan de beurt was, zei de beste man: “En voor u maar weer een cocktail van het huis?” Jemig, alsof ik er elke week zat! Schaamrood op de kaken…

Maar goed dus, in het kader van dingen waar ik ongelooflijk blij van word: lunchen met mijn vriendinnen Christa en Alieke. 15 juli. Nou al zin in!

Léia

Ken je dat? Je ziet een reclamefilmpje, of er komt iets voorbij op facebook en dan denk je: zou dat wat voor mij zijn?

Maar je weet het niet. Wie gelooft er tegenwoordig nog een reclamefilmpje en trailertjes, ach, soms is er aan een film niks meer te beleven dan dat je al in de trailer had gezien.

En dan komt er iemand op je pad. Met de Wii fit bijvoorbeeld; ik had er al een paar keer wat over voorbij zien komen en ik had al stiekem even gekeken op het internet wat zoiets kost. Maar is dat dan wat voor mij? En dan ineens is er een collega die ook een Wii fit heeft. En ze vertelt hoe ongelooflijk veel plezier zij en haar man hebben van dat ding. Ze laat een filmpje zien, dat ze gemaakt heeft toen haar man aan het vliegen was. Inderdaad, je kunt ook vliegen, als een ja, soort kip, op de Wii. Hilarisch was het. Dus toen kocht ik hem en ik heb er geen seconde spijt van gehad.

inside out

Zoiets was er ook met ‘inside out’ de nieuwe animatiefilm van Pixar. Ik had al een trailertje langs zien komen. Grappig. Maar om nou alleen naar de bioscoop te gaan… En dan zie ik ineens dat Paul, een uiterst serieuze man die net terug is van Santiago de Compostella waar ie ‘even’ naartoe is gelopen, op facebook zegt dat ‘Inside out’ een must is. Dan denk ik: als iemand die helemaal naar Santiago de Compostella is gelopen, een tekenfilm voor iedereen een must vindt (anders zet je dat tenslotte niet op facebook) dan moet ik erheen. En voor het geval ik het misschien dan toch zou vergeten: zondag toen ik met Christa en Alieke aan de wijn zat, vertelde Alieke dat ze er ook naartoe was geweest en ja hoor: het is een must.

Zo weet je dan dat je moet gaan. Ik was het eigenlijk al van plan (hij draait om19.00 uur hier in de bios, OV (oorspronkelijke versie, denk ik) in 3D, maar…  dan moet ik nog even mailen, of belastingaangifte doen, of nou ja, eten bijvoorbeeld. Dus het is er nog niet van gekomen.

Als ik ben geweest laat ik het hier weten; misschien kan ik dan iemand anders helpen om ook zo’n belangrijke beslissing te nemen…

Léia

Vanavond had ik een oergezellige avond met mijn momenteel bff’s. Een bff is een best friend forever en zeg natuurlijk nooit forever, maar echt, op dit moment heb ik geen betere vriendinnen. Dat zegt ongetwijfeld meer over mij dan over hen; ik herinner me een reünie met de jeugdvriend van mijn dromen, eentje uit ongetwijfeld de allerbelangrijkste periode uit mijn tienerleven, de middelbare schooltijd, en toen bleek dat hij al die meest fantastische herinneringen had ingeruild voor veel meer fantastische herinneringen uit zijn studententijd, waar ik geen deel van had uitgemaakt.

Zo zullen deze meiden ook vast veel leukere bff’s hebben dan mij (ja, dan mij, dat is correct). maar voor mij zijn dit de leukste meiden. En ik ken toch best veel hele leuke meiden! En we zijn altijd zo lekker eerlijk tegen elkaar. Dus toen ik concludeerde dat ze geen van beiden mijn blogs lazen, ontlokte dat aan Christa, ja, Christa van der Werf, met 1 f, ze leest m’n blog toch niet, de opmerking dat ze geen blogs las, want dat waren van die persoonlijke verheerlijkingen, waar ze geen interesse in had.

En ik maar denken dat ik haar f was. Misschien dan geen bff, maar ook van een gewone f lees je toch haar blogje? Puur en alleen omdat dat aardig is? Mijn blogjes gaan meestal ook eerder over de vele blunders die ik nu weer heb geslagen, dan over al mijn overweldigende successen? Oh oeps, die heb ik eigenlijk zelden en dan nog ga ik daar weinig prat op. En Alieke, ja Alieke Bregman, leest ook mijn blog niet, je kunt ook gewoon lezer worden zonder facebook, dan krijg je een berichtje in de mail dat ik iets heb gepost. Zoiets doe je toch gewoon voor een f’je? Hoe kunnen we nu samen gaan zwemmen als je niet geïnteresseerd bent in mijn diepe filosofische gedachten (geen narcistische overpeinzingen Christa, gewoon van die dingen waar wij allen, meest vrouwen, mee worstelen) of mijn kolderieke belevenissen?

Dit wordt een zware nacht. Na een avond van zalige wijn en hapjes, heerlijk schaterlachen en wijze raadgevingen, moet ik met mijzelf in het reine zien te komen dat ik bff’s heb die eigenlijk niet echt in mijn zieleroerselen geïnteresseerd zijn. Dat is het meest paradoxale wat mij deze week is overkomen.

Waar vind ik nou toch die broodnodige balans in mijn leven? Morgen maar weer yoga proberen op de Wii…

Léia