Archives for posts with tag: afspraak

Nou, de afgelopen week zijn zowel mijn geduld als mijn flexibiliteit wel gigantisch op de proef gesteld!

Geduld? 5 leerlingen kwamen niet opdagen en die heb ik een berichtje gestuurd met de vraag waar ze bleven! Eentje had zich verslapen, eentje was het vergeten, eentje had in haar agenda gezet dat ze niet ging komen (jammer dat ze dat niet ook even in mijn agenda had gezet) en twee kwamen gewoon veel te laat.

Flexibiliteit? Twee leerlingen kwamen op een door henzelf gekozen ogenblik (toevallig dat ik toen net even vrij was) en 6 zeiden gewoon de les af omdat het ze even niet uitkwam…

agenda

M’n agenda is een zootje en administratief is het bijna niet meer bij te houden!

Gelukkig kwam Aricia vanmiddag langs voor wat coaching. Ze zei dat ik me minder lief moest opstellen, afspraak is afspraak en kom je niet, mooi, hier is de factuur! Te laat? Jammer, dat gaat van je lestijd af en schiet je niet op? Pech, je uur is om. Daag!

Oi, het is dat Aricia net geslaagd is voor haar examen Technisch rekenen in de Zorg (met een dikke 10, ik weet het zeker!), maar anders zou ik haar beslist aanraden een andere richting te kiezen. Provocatief coachen bijvoorbeeld. Daar zou ze vast goed in zijn.

Natuurlijk heeft ze gelijk. Vanaf volgende week ga ik de regels weer wat aanscherpen. Zo kan het echt niet langer! Ik word er trouwens ook wat sjacherijnig van en daar is niemand bij gebaat. Het zal ‘de week voor Pasen’ zijn geweest, of ‘de week voor de zomertijd’, maar zodra die zomertijd begint, dan gaan we ons daar ook strak aan houden!

En zo is dat!

Léia

Ik heb vast wel eens opgebiecht dat ik een zwak heb voor allerlei testjes (ja, ook die op facebook). Meestal klopt er geen zak van, en misschien heeft het wel iets met mijn onzekerheid te maken, maar ik vind het gewoon leuk.

Zo had ik vorig jaar ook een psychologisch persoonlijkheidstestje gedaan op het internet met mijn domme hoofd, en ja hoor, voor ik het in de gaten had was ik ineens ingeschreven bij Parship. Die persoonlijkheidstest was bedoeld om je te koppelen aan iemand die daar goed bij aan zou sluiten. Wist ik veel… Nou vooruit, tenslotte ben ik single, we wachten wel af.

Eigenlijk had ik er niks van verwacht. Waarom niet? Nou, eerlijk gezegd heb ik ooit wel eens ingeschreven gestaan op Relatieplanet (ook per ongeluk…) en mijn ervaring daar was dat mannen eigenlijk gewoon achterover gaan zitten wachten tot de dames zich komen aanbieden. En aangezien ik dat niet van plan was…

Tot er plotseling een aardige man reageerde op mijn profiel. En toen bleek dat je als niet-betalend lid nauwelijks kunt communiceren met gegadigden. Dus toen ik bijna een afspraakje had met die meneer, in Grou (hij had een fijne zeilboot…), werden de lijnen gesloten en kon ik met die man niet meer contacten. Balen zeg! Dus ja, toen er weer een schijnbaar aardige man iets van zich liet horen, volstrekt tegen de verwachting in, besloot ik de portemonnee toch maar even open te trekken. Of eigenlijk de creditcard. Ik moest nog wel een flinke hobbel nemen, want als je niet zo’n heel lang lidmaatschap wilde, of in kortere termijnen betalen, dan kwamen er behoorlijk wat kosten overheen. En daar hou ik helemaal niet van.

Uiteindelijk heb ik toch de knoop doorgehakt (ja, een mens moet in het leven eindeloos veel keuzes maken) en heb ik voor een jaar getekend. In het begin keek ik nog wel eens wat voor datingvoorstellen ze deden (want potverdikkie, ik had er nu wel voor betaald niet?), maar de enigszins aantrekkelijke exemplaren bleken allemaal onder de grote rivieren te wonen. Kwam ik er toevallig eentje tegen die minder dan 100 km hiervandaan woonde, en die stuurde ik dan bijvoorbeeld een ijsbreker (een ijsbreker, dat zijn 4 multiple choicevragen, waarbij het de bedoeling is dat je beiden dezelfde antwoorden geeft), dan kreeg ik eigenlijk standaard als antwoord dat de betreffende heren ondertussen al bezet waren. Daar had ik al heel snel genoeg van dus.

Een enkele keer kreeg ik bericht dat er iemand naar mijn profiel had gekeken. Wauw. Keek ik dan terug, of stuurde ik een glimlachje, dan hoorde ik er verder niks meer van. Fijn hoor. Blijkbaar knapten die mannen alleen al af door het kijken naar mijn profiel! En daar stonden alleen maar wat (hele leuke) foto’s op en mijn hobby’s enzo. Hoezo knap je daar op af? Nou, lekker is dat voor je zelfvertrouwen.

Net toen ik er alweer genoeg van had, was er serieus iemand die wel een afspraakje wilde. Dat was leuk… Not. Nadat ik me in z’n auto (een zilvergrijze Audi Quatro) had laten zakken, kreeg ik een wat sneu verhaal over hoe hij en zijn toenmalige echtgenote met een stevige handdruk waren ontslagen bij de een of andere bank, zodat hij nu weliswaar nooit meer hoefde te werken, maar ja, hij moest wel zuinig aan doen, anders kon hij er niet van rondkomen. Echt joh? En ik werkte me te pletter, hield er nauwelijks iets aan over en ik moet dat gezanik aanhoren van een lapzwans in een Audi Quatro?

Hij had het door en toen we een kopje thee dronken verklaarde hij dat ik ongetwijfeld ook al had begrepen dat het niks ging worden met ons. Ik was het er roerend mee eens en haalde opgelucht adem. Dat was één.

Ik klikte alle mailtjes van Parship lekker weg, en desalniettemin… de afgelopen zomer diende zich een tweede geïnteresseerde aan. Een hele aardige man uit een dorpje ergens in Groningen. Heel interessante man ook, maar… nog niet zo lang alleen en niet zo gewend aan een vrouw die veel en erg zelfstandig werkt. Hij was al gepensioneerd en zocht eigenlijk een vrouw waarmee hij lekker op vakantie kon gaan. Nou, ik had dat best gewild hoor, maar blijkbaar was hij nog niet van plan om mij volledig te gaan onderhouden en dus kreeg ik na twee afspraakjes (ik had nog zo lekker voor hem gekookt…) te horen dat hij nog even verder keek…

jack sparrow

Zonde van het geld. Internetdaten, dat is gewoon niks voor mij. Helemaal niks! Mijn abonnementsjaar zit er bijna op, met nul resultaat. Nul komma nul. Het is een wonder dat ik nog enig zelfrespect heb kunnen bewaren. Het is niet dat ik vanaf nu alle potentiële kandidaten direct het huis uit schop, maar ik ga er niet meer achteraan. Als er nog ergens iemand rondloopt met wie ik nog wat gezellige momenten door zou kunnen brengen, dan laat ik het graag aan het universum over om ons samen te brengen. En lukt het niet, dan vind ik het ook goed. Liever dat dan die kouwe datingdouches.

Léia

Ik had een fotootje beloofd van mijn haar vandaag, maar jammer genoeg heeft niemand foto’s gemaakt vanmorgen. Dus dan maar eentje van vanavond; ik had er absoluut geen problemen mee gehad als ik had geweten hoe ik al die rimpeltjes weg had moeten fotoshoppen. En met de kleur is het ook wat misgegaan. Maar, leuk haar nietwaar?

blauwe ik

En dar zat ik dan, moe en zeer voldaan! Vanmorgen in alle vroegte heb ik m’n kamp opgeslagen in Eemshaven, waar ik niks over kan zeggen, want ik moest wel 4 A-4’tjes met geheimhoudingsverklaringen paraferen, dateren en signeren. En nog voordat de andere leden van de IWCN-groep door de beveiliging waren gekomen en ik nog maar nauwelijks mijn fantastische superopvallende banner had neergezet, had ik al een klant, wiens naam ik natuurlijk niet mag noemen en wiens identiteit ik ook niet kan prijsgeven, maar hij sprak Engels. Dat kan ik dan wel vertellen, want ze spraken namelijk allemaal Engels, behalve de Nederlanders, want die praatten gewoon Nederlands.

Gisteravond had ik nog een intekenlijst gemaakt, en daar krabbelde hij z’n naam weliswaar vrij onleesbaar op, maar dat was helemaal niet erg, want hij kwam mij nog wel een visitekaartje brengen nadat hij even een groepje studenten bij elkaar had getrommeld. Dat deed ie ook, en tegen de tijd dat ik hem weerzag had ik al meer dan 10 namen op mijn intekenlijst staan. Na de lunch vertrok ik met genoeg inschrijvingen voor 3 groepen en 2 privé-studenten, En waarschijnlijk ook al een locatie in Groningen waar ik die lessen ga geven, want ik kan die mannen (op 1 na waren het allemaal mannen) natuurlijk niet helemaal naar Heerenveen laten vliegen na een lange werkdag voor een uurtje Nederlandse les.

Nou was ik zo in extase na die fantastische geslaagde ochtend, dat ik het niet eens zo vreselijk vond dat de afspraak die ik had met een aardige meneer die mij een rondleiding zou geven door de haven, niet doorging. Z’n mobieltje was leeg en ik denk dat ie me ook gewoon vergeten was. Geen probleem, ik heb even door de Waddenzee gelopen op mijn blote voetjes (hoe vaak krijg je daar nou de kans toe?) en heb mijzelf getrakteerd op een ijskoffie van de McDonalds.

Ik ben een gelukkige mevrouw. Met mooi haar Beetje blauw, beetje moe. En morgen weer gewoon lesgeven. Ik heb er zin in!

Léia

Vandaag ben ik naar de kapper geweest. Ik zou natuurlijk een fotootje moeten plaatsen van mijn nieuwe haar, maar aangezien het al laat is en ik wat verreisd ben, doe ik dat liever morgen. Als ik weer fris en fruitig ben en schattig en mooi.

Het was wel een hele reis, even naar de kapper. Mijn kapper woont namelijk in Amsterdam. Ja, dat verhaal zal ik nog wel eens vertellen, maar Amsterdam dus. Nou ging ik met mijn zus en die woont sinds kort in Coevorden. Ik had bedacht dat ik dan wel met de trein naar Zwolle kon gaan en dat ze me daar dan zou oppikken van het station en dan reden we in haar auto door naar Amsterdam. Maar na ampel onderzoek op diverse OV- en routesites bleek, tot mijn grote verbazing, dat het voor mijn zus slechts 10 minuten omrijden was over Heerenveen, en dat scheelde mij dan gelijk € 23,40 aan treinkosten.

Pff, wat een gemak. Geen gehaast naar het station, niet met de auto, want die kun je daar niet kwijt en dan maar hopen dat je fiets niet gejat wordt. Voor mijn zus geen op tijd bij het station zijn en waar ga je dan staan met je auto en loop je elkaar niet mis? (Wij zijn niet zo bedreven met het OV). Gewoon lekker nog even een kopje thee bij mij thuis, gezellig samen door de polder rijden en mooi op tijd aankomen in de Staalstraat, bij Gabriel kappers, want daar gaan we dan heen. Naar Peter Kappinga.

Nou hadden we een afspraak om 2 uur, wassen, kleuren, knippen, föhnen. En omdat we allebei door Peter zelf geknipt worden, moeten we dan soms wel wat op elkaar wachten. Dus was het half 6 voor we klaar waren. En we stierven van de honger, maar aangezien het prachtig weer was, zaten we op een zalig zonnig overvol terras behoorlijk lang te wachten op onze garnalenkroketjes en salades. En dan nog helemaal terug naar huis. Nog even een lekker kopje thee bij mij thuis, maar vooral voor Jana, die daarna nog een uur moest rijden, was het een lange dag. Tja, even naar de kapper…

Maar… het haar zit weer prachtig en dat is ook belangrijk, want morgen heb ik mijn eerste bedrijfspresentatie bij het IWCN. De folders zijn klaar, de banner is prachtig geworden (met reuzendank aan Roland Werkman van Studio3), ik heb een intekenlijst voor informatieaanvragen en ik weet al wat ik aan ga trekken. Maar ik ben toch wel wat zenuwachtig, want eerlijk gezegd vind ik het best spannend. Ik heb geen idee wat ik ervan kan verwachten. Aan de voorbereiding kan het in ieder geval niet liggen en aan de belangrijkste voorwaarde heb ik voldaan: mijn haar zit fantastisch!

Léia