Archives for posts with tag: Action

Ik zou nog even vertellen hoe dat zit met dat fanatieke breien van mij.

Wanneer je als kind in een lastige situatie terechtkomt, dan kies je voor een afweermechanisme. Dat doen we allemaal, zo werkt dat nou eenmaal. De vraag is alleen: welk afweermechanisme kies je? Ontkenning is een favoriet, rationalisering, projectie, verdringen, identificeren of dissociëren, om maar wat te noemen.

Ik had er ook eentje als kind: valse hoop. Je fantaseert iets bij elkaar en vestigt daar dan je hoop op. De uitleg tijdens mijn training vond ik wat onduidelijk, want ik begreep het direct, ook zonder uitleg! Ik had een neef Simon, die zat op de wilde vaart. En op een bepaald moment in mijn jonge leven, een moment waarop ik niet zo gelukkig was, had ik bedacht dat als mijn neef Simon thuis zou komen van een van zijn maandenlange reizen, dan zou hij me komen redden. Een beetje als Ciske de Rat, maar daar had ik geloof ik nog nooit van gehoord, dus waarschijnlijk had ik het helemaal zelf verzonnen. Je kunt je voorstellen met wat voor knal mijn luchtbel uit elkaar spatte toen de voordeurbel rinkelde en ik aan de stemmen in de gang hoorde dat neef Simon thuis was gekomen, ik met een rotgang de trap afrende, hem huilend in de armen viel en toen ineens aan de verdwaasde gezichten van Simon en mijn moeder zag dat zij hier helemaal niks van begrepen…

Afijn, de afweermechanismen die je als kind hebt gebruikt, blijf je vaak hanteren ook als je ouder bent. Maar zijn ze dan nu nog wel zo helpend voor je?


Ik dacht in eerste instantie: nee, natuurlijk doe ik dat nu niet meer, maar… dat is niet helemaal waar. Als je de allereerste blogs leest, dan kom je daar mijn rozenkussen tegen. Pas als het rozenkussen af was, dán kon ik echt beginnen met mijn eigen bedrijf.

En zo ben ik ook eens vreselijk verliefd geweest op een man, maar dat durfde ik hem niet te zeggen. Pas als ik het keukenplafond kon raken, dan zou het iets kunnen worden met die man. Ik heb dus wekenlang geoefend; een aanloop door de gang en dan… springen. En inderdaad, toen het me gelukt was om zo hoog te springen dat ik het plafond kon aanraken, heb ik hem durven zeggen wat ik voor hem voelde…

Ik doe het dus nog steeds. Soms weet ik niet eens wát als…,  maar wel dat de voorwaarde is dat ik ‘iets’ moet hebben bereikt of gedaan voor ik een volgende stap kan maken.
En deze keer was dat een breiwerk. De sjaal met mouwen die ik aan het maken was van het cyclaamkleurige garen van de Action.

Hij is af. Ik ben klaar voor de volgende stap. Ben je ook zo benieuwd wat die gaat zijn?

Léia

Een poosje terug kreeg ik van mijn vriendin Dini,

dini's bril (2)

ja die, de tip dat je elke maandag een gratis patroon in je boxje kon krijgen van de Hobbydoos. Wij moesten wel een beetje lachen om dat hobbydoos, want kom op hé, als je als vrouw toch een hobbydoos hebt…

Afijn, ik heb dat natuurlijk gedaan, want Dini’s tips zijn goud waard, et voilá:

hobbydoos.jpg

Dit is nou een hobbydoos. Maar voordat ik aan dit project begin, heb ik nog wat anders. Misschien heb je in de mand die ik gister heb gehaakt (of was het eergister?) wel iets zien liggen waarvan je dacht: is dat niet…? Jazeker, dat is het garen van de Action voor 69 cent, waar ik zo’n leuk vest van ging maken, maar waarvan het patroon niet klopte.

mand

Ondanks de vele goedbedoelde adviezen die ik kreeg op mijn vraag: hoe nu verder? en waarvan uiteindelijk toch de meest gehoorde reactie bleef: tja, dan weet ik het ook niet…
ben ik nooit verder met dat vest gekomen dat de armsgaten. En gister ofzo heb ik rigoureus dat hele klerevest uitgehaald! Toevallig hoorde ik gister ergens dat je dingen los moet kunnen laten. Hopsa. Zo losgetrokken. Want…

Bij die hobbydoosmevrouw had ik nog een leuk patroon gevonden (gratis!). Eigenlijk is het gewoon een rechte lap met twee gaten waar dan een mouw in wordt gebreid. Een sjaal met mouwen. Maar wel een leuke sjaal met mouwen. En gebreid met een dubbele draad.
Laat het proeflapje dat ik met mijn Actiongaren (dubbele draad) heb gebreid, aardig overeenkomen met dit patroon? Dus…

Laat maar komen die creativiteit. Nou, vooral de creativitijd…

Léia

Gisteravond was ik aan het lesgeven, toen er een jongeman (Buuf denkt een jaar of 14) aan mijn deur stond, met de allerlelijkste ansichtkaarten, lamezegge kwaliteit Action of Wibra, en die verkocht hij voor het goeie doel: Leukemie bij kinderen, geloof ik.

kika.jpg

Nou heb ik een schoenendoos vól met ansichtkaarten, stuk voor stuk mooier dan die van hem, dus ik zei: “Sorry, maar die kaarten die wil ik écht niet!” Nou, zei het jongetje, ik mocht ook zo wel wat geven… Terwijl ik de kamer inliep om de gebruikelijke twee euro collectegeld te gaan halen, kreeg ik zo’n raar voorgevoel. Ik doe immers de reumacollecte en je hebt geen idee wat een gedoe dat is:
– de collecteweek wordt officieel vastgesteld, aangevraagd bij de een of andere instantie en er wordt in de media ruimschoots aandacht aan besteed;
– aan iedere bus hangt een identiteitskaartje van de collectant, mét daarop een stempel van de gemeente en naam en telefoonnummer van het wijkhoofd (als je het nog niet vertrouwt, kun je altijd even bellen)
– alle bussen zijn verzegeld, zodat de collectanten niets uit de bus kunnen halen en de verzegeling wordt pas bij het wijkhoofd, in aanwezigheid van de collectant, verbroken. De inhoud wordt dan geteld in het bijzijn van de collectant, zodat het wijkhoofd er ook niet mee kan sjoemelen.
En hier stond een jongetje, weliswaar met een bungelend kaartje aan zijn broek (waarschijnlijk gewoon zijn eigen ID-kaart, of misschien ook wel die van een ander, ik heb het in ieder geval niet gecontroleerd) en een leukemie-jasje en heus wel oprecht uitziende verpakte lelijke kaartjes (laten we wel wezen: de kaarten van de mond- en teenschilderclub waren ook niet altijd even geweldig), maar die steekt het geld gewoon in zijn broekzak…

In plaats van de gebruikelijke twee euro, gaf ik er maar eentje. En ik voelde me heel schuldig. Misschien deed hij wel een actie voor het goeie doel voor school ofzo. Daar had ik helemaal niet naar gevraagd tenslotte. En alleen maar omdat het een buitenlands jongetje was, vertrouwde ik het zaakje niet? Schaam, schaam. Ach, dacht ik nog, dit jongetje haalt nu dus maar de helft op van wat een autochtoon jongetje zou hebben binnengehaald. Foei Léia, en jij doet niet aan discriminatie?

Even later stond ik bij de kar van Kaasboer Siebren en daar kwam de buurvrouw aan: “Is dat jongetje zopas ook bij jou aan de deur geweest? Heb jij ook geld gegeven?” Gelukkig had ik in ieder geval nog wel wát gegeven, want om nu te moeten bekennen dat ik een vrek was… Nou, de buurvrouw had het zaakje anders ook niet vertrouwd en was even gaan googlen. Al gauw bleek er oplichterij in het spel en ze was er achteraan gegaan, met haar fototelefoon. Het jochie was een blok verderop in een donkere auto gestapt, bij een blanke man en natuurlijk had ze ook een foto van die auto, mét nummerbord!

En terwijl we haar wilde achtervolgingsavonturen nog even staan te evalueren, stopt er een politie-auto, want natuurlijk had ze ook de politie gealarmeerd. Tja, dan valt er toch wel wat te zeggen voor al die openbaarheid van gegevens, want met de foto’s (even delen) en het nummerbord wist de politie al snel de boosdoeners te achterhalen.

Wat een avonturen, en dat zomaar op een dinsdagavond. Daar heb je toch ook geen televisie meer voor nodig? Naast mij woont gewoon een ‘moordvrouw’!

Léia

Een hele tijd terug inmiddels heb ik verteld dat ik bij de Action van dat leuke fuchsiaroze breigaren had gekocht voor bijna geen geld. En ik ben vol enthousiasme begonnen te breien aan een schattig vestje met een driedubbel randje van Perzisch ajour.

Natuurlijk heb ik de laatste tijd niet echt veel tijd gehad om te gaan zitten breien (al helemaal niet met elke dag ook nog een blogje te vullen), maar hoera, eindelijk ben ik dan toch aan de armsgaten toe. Weer een kleine hobbel, want door de verhuizing was het breiboek waar het patroon in stond even nergens terug te vinden. En ook die hobbel is genomen, boek teruggevonden en ik zat helemaal klaar om mijn brei-avontuur te vervolgen.

Tja, dat had je gedacht. Talloze breipatronen heb ik ontrafeld, in het Engels, in het Duits en zeker in het Nederlands, maar hier snap ik helemaal niks van!! Helemaal niks!!
De eerste avond dat ik een poging waagde, dacht ik nog dat ik misschien te moe was. De tweede keer was ik ervan overtuigd dat de beschrijving niet klopte en dat ik op de een of andere manier de fout er wel uit zou kunnen halen, maar vanavond heb ik de hele bende in de hoek gesmeten.

breien

Er klopt echt geen zak van en ik kan er geen chocola van maken, laat staan een schattig vestje!

Zijn er misschien ook brei-lezeressen die dit wel kunnen volgen? Karin, jij? Het onderste stuk (voorpanden en rugpand) was aan elkaar gebreid. De laatste pen heb ik voor de armsgaten twee keer 18 steken afgekant. En daarna… het is niet eens een fatsoenlijke Nederlandse zin!

breiboek

Help, Léia

Het was een heerlijk weekend, waarin ik ongegeneerd heb zitten haken. En hij is af!

foto

Oké, mijn foto is niet half zo mooi als die van Maris, maar de omslagdoek is prachtig geworden en ach, hij is ook niet voor mij; ik weet zeker dat hij Lara prachtig zal staan.

Nou kreeg ik weer een groot aantal vragen van lezers (ahum) die zich afvroegen hoe het nu staat met mijn fuchsia/cyclaamroze Actionvestje. Wel, eigenlijk best goed hoor. Maar er staan op elke toer 327 steken en in tricotsteek (vind ik ongelooflijk saai) duurt één zo’n toer eindeloos…

foto

Die omslagdoek haken voor Lara was dus even fijn voor de afwisseling.

En eigenlijk wilde ik heel erg graag de omslagdoek klaar hebben voor haar verjaardag zaterdag. Het is altijd al zo sneu dat ze niet hier is en natuurlijk vieren we het soms wel later, als ze weer eens thuis is, en toch is dat niet hetzelfde. Dus nu krijgt ze een kadootje, ook al ligt het dan hier in Heerenveen….

Verjaardagen, daar moet ik het ook nog maar eens over hebben. Maar niet nu. Nu ga ik lekker slapen.

Léia

Gister kreeg ik een berichtje in mijn mailbox dat ik graag even met jullie wil delen. En ook hoe ik geantwoord heb. De situatie spreekt denk ik voor zich.

Geachte  mevrouw,

Onlangs ontving ik van U een reclamefolder (ongeadresseerd) van Uw bedrijf in de brievenbus.

Dit ondanks het feit dat op de brievenbus duidelijk is vermeld, dat ik dit niet op prijs stel. Ik meen mij te herinneren dat dit niet de eerste keer is.

Wellicht kan de bezorger van Uw foldermateriaal dit  niet lezen,misschien is een studiebegeleiding of een aantal bijlessen  hier alsdan op zijn plaats?

Mr. X

Natuurlijk heet deze meneer niet X, maar ik kan me voorstellen dat hij, gezien zijn wijze van vrijetijdsbesteding, inmiddels ook tot mijn trouwe lezers behoort. Derhalve wil ik (nog) niet zijn identiteit prijsgeven.

Geachte heer,

Allereerst mijn dank voor uw marketingadvies. Helaas kan ik er in dit geval geen gebruik van maken, aangezien de kandidaat voor bijles dezelfde is als degene die de bijlessen verzorgt, namelijk ikzelf.

Ik begrijp uw ontsteltenis te moeten constateren dat de sticker die u ongetwijfeld met zorg op uw brievenbus heeft geplakt, niet schijnt te doen waarvoor u hem had bedoeld. Anderzijds komt het blijkbaar ook weer niet zoveel voor; immers, u kunt zich nog herinneren dat u twee jaar geleden ook al eens een folder van mij heeft ontvangen. Het feit dat ik uw sticker heb genegeerd is overigens geen lichtzinnige beslissing geweest, maar een weloverwogen besluit, dat ik graag even voor u wil toelichten.

De meeste mensen kiezen voor de NEE-sticker, omdat ze tevreden zijn met hun vaste leveranciers en derhalve geen tijd of energie willen investeren in het uitzoeken van bijvoorbeeld waar de cola deze week met 50% korting wordt aangeboden, welke spaaractie nu weer bij de AH is gestart, dat ze €1.000,- extra inruilkorting krijgen als ze nog vandaag even langs de garage gaan en waar de hamburgers nu 4 voor de prijs van 5 verkocht worden. Dat laatste was overigens een grapje.

Deze vorm van reclame vindt u niet terug in mijn folder. Ik bied dan ook geen consumptiegoederen aan, maar ik ben een dienstverlener voor mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken. Dat lukt echter alleen als ze weten dat ik er ben en wat ik voor ze kan doen. Het is dus een informatieve folder en geen reclame, in de betekenis zoals ik hierboven heb geschetst.

Dat mijn gedachte hierover niet geheel onjuist is, is wel gebleken uit het feit dat de brievenbus van mijn allereerste student ook beplakt was met zo’n onvriendelijke NEE – NEE-sticker. Deze familie was erg gelukkig met het feit dat ik die sticker niet op mijn informatie van toepassing achtte.

En dan zal ik u nog een geheimpje verklappen. Omdat ik, waarschijnlijk net als u, er geen voorstander van ben om stapels papier nodeloos rond te strooien, heb ik besloten om zelf te gaan flyeren, zodat ik heel gericht kan kiezen achter welke brievenbus mensen wonen voor wie ik wellicht iets kan betekenen. Natuurlijk is dat geen waterdicht systeem (hetgeen maar weer blijkt uit het feit dat ik ook langs uw brievenbus ben gelopen), maar toch scheelt het een stuk.
Hoewel ik het best leuk werk vind (ik ontmoet soms hele aardige mensen), ben ik blij dat het niet mijn beroep is. U moest eens weten hoe zeer je handen gaan doen wanneer je een papiertje steeds met je vingers door zo’n harde borstel moet duwen. Of wanneer de brievenbussen heel laag zitten en je almaar moet bukken. Maar het naarste vind ik dat je (bij de wat riantere woningen) flinke afstanden moet afleggen van de ene naar de volgende brievenbus en daar aangekomen zo’n onvriendelijke NEE – NEE-sticker tegenkomt. Terwijl ik alleen maar hulp kom aanbieden voor mensen (met kinderen) met studieproblemen. Ik hoop dan met mijn verhaal een beetje vriendelijkheid naar binnen te schuiven.

Natuurlijk weet ik niet wat uw motivatie is geweest om mij direct een e-mail te sturen. Wellicht gaat het om het principe en daarom heb ik ook de moeite genomen om uw bericht uitgebreid te beantwoorden.
Ikzelf zou het heel goed begrijpen wanneer u, ondanks de sticker, toch wekelijks van die pakken handelsreclame in de bus krijgt en dat u dan na 3 weken zegt: “Nu is de maat vol, ik moet daar iets van zeggen!” En ik vermoed dat meer mensen er zo over denken, want de meeste mensen met een sticker op de brievenbus vinden het niet noodzakelijk om op dat A5’je van mij te reageren.

Aangezien ik uw adres niet weet, kan ik u niet garanderen dat ik wellicht over een jaar of 3 weer eens langs uw deur kom met een foldertje. Daarvoor zou ik u dan nu bij voorbaat al mijn excuses willen maken.

Voor wat betreft de informatie die u nu toch al in uw bezit heeft; misschien kunt u daar wel iemand anders mee blij maken? Dan is het ons toch nog gelukt om wat vreugde te verspreiden vandaag.

Met vriendelijke groet,

Léia Smit

Wauw, ik moet vaker met Jetske op stap. Plotseling schieten mijn lezersaantallen door het plafond en door mensen in half Europa! En ik zat net zo lekker in dat reclame-maken-dingetje…

Alhoewel, ik ben eigenlijk niet zo’n shopper; vandaag was ik even bij de Gamma voor mijn zoon, die net een huis heeft gekocht. Bij de Gamma verkopen ze hele handige verhuisfittingen. Ik wist niet eens dat die dingen  bestonden! En wat vreemd dat de zwarten een euro goedkoper zijn dan de witten. Wat maakt de kleur nou in hemelsnaam uit voor een verhuisfitting…?
En Philips maakt tough gloeilampen. Die zijn speciaal voor bouwlampen enzo en kunnen min of meer tegen een stootje. Wist ik ook niet, dat die bestonden.

Maar ik wou het even over de Action hebben. Dat is niet echt mijn winkel, ik heb er ook meestal niet veel te zoeken, maar de trouwe lezer weet dat ik er laatst langs ben geweest. En hoewel je er bijvoorbeeld beter geen beits kunt kopen (want als je dan te weinig hebt, dan is het er natuurlijk niet meer), en ook geen koffiebekers (want als je die iemand cadeau doet en binnen twee weken missen er al hapjes uit, dan is dat best sneu), loop je er soms ook wel eens tegen iets leuks aan.
Zo zag ik er breigaren liggen. In allerlei lelijke kleurtjes. Maar… ook een ontzettend schattig fuchsia-tintje. Zó schattig, dat ik mijzelf er al een lief vestje van zag breien. En het kostte…. € 0,59 per bolletje!!
Nou brei ik eigenlijk het liefst met mooi, natuurlijk en meestal dus nogal duur garen, maar hé, een prachtig fuchsia vestje voor nog geen tientje, dat kun je toch niet echt laten liggen…

IMG_0656

Nu de sokken klaar zijn, heb ik vanavond maar weer eens een paar pennen onder mijn oksels gestoken en een fuchsia proeflapje gebreid. En natuurlijk is het acryl, maar het is zo lekker zacht en licht en fluffy. Het lijkt wel een unicorn…

Jazeker, It’s so fluffy I’m gonna die!

Léia