Het is me weer overkomen. Gister was ik op een gezellige nieuwjaarsbijeenkomst en hoe het gesprek die kant op gegaan is, weet ik niet meer precies, maar op een moment vertelde ik aan de heer waarmee ik in gesprek was, dat ik zo naar huis ging en dat ik dan nog even aan mijn sok zou breien. Hij lachen jonge….

sokk

Tot hij mijn serieuze gezicht zag, zo vragend van: wat is daar zo grappig aan dan?

“Een sok? Echt waar?” Jazeker, een sok. Ik brei sokken. En dan de volgende stap: “Oh, nou ik zou wel graag een paar warme gebreide sokken willen hebben. Gisteravond nog had ik van die kouwe voeten….”.

Sokken breien dames en heren, dat doe je voor de lol. Omdat er niks gaat boven een paar lekker warme, zelfgebreide sokken. En als je iemand heel erg lief vindt, dan brei je misschien voor die persoon ook eens een sok. Maar omdat ik niet zo ruim in mijn vrije tijd zit, kost een paar sokken breien mij toch al gauw een week of 3. In uren, misschien wel 60. Dat is niet te betalen.

Dus wil je zo’n cadeautje, dan moet je wel heul erg lief zijn….

Léia

Advertenties

Met Kerst heb ik, met nog 11 andere gasten, gegeten bij Dini, mijn allereerste echte vriendin, die ik dus al zo’n 50 jaar ken! We kregen van haar allemaal een boek en dat was eigenlijk wel een beetje jammer, want in plaats van lekker eten, had ik ineens meer zin om in een hoekje te gaan zitten lezen. Zoals dat gaat als je een nieuw boek in handen krijgt.

zwarte bladeren

Het is een heel bijzonder boek, over twee Poolse, Joodse vrouwen: de eerste een fotografe, tijdens de Tweede Wereldoorlog, en de tweede een historica, zo’n 60 jaar na de oorlog, die onderzoek doet naar de gebeurtenissen in Polen tijdens en vlak na de oorlog. In beide verhalen speelt een soortgelijke gebeurtenis een hoofdrol en die gebeurtenis linkt ook de beide vrouwen aan elkaar.
Natuurlijk kennen we allemaal de geschiedenis en de gruwelen van de tweede wereldoorlog, maar dit boek belicht een voor mij hele onbekende kant van de ellende. Het was niet: “Hoera, het is afgelopen, wat zijn we allemaal blij!” Allerminst zelfs.

Een spannend boek, bijna een detectiveroman, maar met een niet mis te verstane historische boodschap. Heel intrigerend.

Dankjewel Dini, ik vond het een fijn cadeau. Ik heb het nu doorgegeven aan een andere vriendin om te lezen. Ik ben benieuwd wat zij ervan vindt…

Léia

Is het je wel eens overkomen dat je per ongeluk aan het verkeerde knopje zat te draaien en daarmee de oven aanzette in plaats van het gas onder je fluitketel? En dat je in de oven een paar ovenwanten had opgeborgen?

ovenwant

Mij wel. Die groene was echt al lekker bruin aan het bakken…

Dat had zomaar helemaal verkeerd af kunnen lopen. Gelukkig maar dat de kwaliteit van Hello Fresh-producten zo uitstekend is…

Léia, still alive and kicking…

De CNCH (Commerciële NetwerkClub Heerenveen) heeft dit jaar een stoel aangeboden aan de Voedselbank. Herman Spruyt zit daar als buitengewoon bijzonder erelid, op donderdagochtend namens de voedselbank Heerenveen bovenop, om ook ons netwerk in te zetten voor de activiteiten van de Voedselbank.

voedselbank.JPEG

Vanochtend gaf Herman een 10-minutenpresentatie en tot mijn verrassing ging het deze keer over een ander goed doel, namelijk Europa Kinderhulp! Om zijn presentatie te onderstrepen, had hij Jesse meegenomen en Jesse komt in het kader van EK al jaren bij de familie Spruyt over de vloer. Deze organisatie was mij onbekend, want ik weet zeker, als ik er eerder van geweten had, had ik mij ook aangemeld als gastgezin.

Europa-kinderhulp-Gastouders-400.jpg

Waarom dan nu niet meer? Nou, Herman vertelde dat een van de voorwaarden is dat je zelf tenminste een kind thuis hebt en die van mij zijn al uitgevlogen.
De bedoeling van deze organisatie is dat kinderen in Europa, die het thuis echt beroerd getroffen hebben, ieder jaar een paar weken op vakantie gaan naar een gastgezin. Niet voor dure uitstapjes naar de Efteling, of boottochtjes op een luxe zeiljacht, maar gewoon, meedraaien in een ‘normaal’ gezin, waar de ouders op een liefdevolle manier met hun kinderen omgaan, waar ‘normale’ omgangsregels gelden en goed voor de kinderen gezorgd wordt. Iets wat deze kinderen vreselijk missen, terwijl het zo belangrijk is dat ze zien en meemaken dat het dus ook heel anders kan dan de situatie waar ze thuis in verzeild zijn geraakt.

Ik was enorm onder de indruk, ook van het verhaal van Jesse, die zeker ook mede dankzij zijn relatie met de familie Spruyt, dit jaar zijn VWO-opleiding heeft afgerond en een universitaire studie gaat volgen!

Wat een mooie manier om jouw eigen kleine, en toch in het leven van een kind zó belangrijke, bijdrage te leveren aan het geluk in deze wereld!

trakteer jezelf.jpg

Dankjewel Herman,

Léia

 

Ik kreeg vandaag een nieuwsbrief:  DE HANDWERKBEURS KOMT ER WEER AAN!!!

15 tot en met 18 februari, in Zwolle…

handwerkbeurs bloemen.jpg

handwerkbeurs stand.jpg

handwerkbeurs macramé.jpg

handwerkbeurs.jpg

handwerkbeurs garen.jpg

En daar word ik nou ontzettend blij van!

Léia

Tot vandaag legde ik altijd mijn kam in de badkamer op de stortbak van het toilet.
Oude gewoonte; voordat ik daar een toilet kreeg, stond er een stapel Ikea-bakken voor de vuile was en daar lag nou eenmaal altijd mijn kam bovenop.

plee

Maar het moest natuurlijk een keer fout gaan. Vanmorgen bijvoorbeeld, vlak nadat ik had doorgetrokken, nam mijn kam een duik de pot in. Gelukkig kon hij de bocht niet nemen, dus ik heb hem gered, maar dat had me een lelijke verstopping kunnen veroorzaken….!

Nummer 6 uit de lijst van “Things to start your day in a much better way” (vrije titel van mij) van Tony Robbins: “Change habits or patterns that aren’t helping you”.
Kam heeft een nieuw plekje.

Goed bezig Léia

Vorige week heb ik geluncht met twee vriendinnen. Dat doen we een paar keer per jaar en dan doen we het ook goed. Om half 1 komen we bij De Buurman en met een beetje geluk staan we om 5 uur weer buiten. Nee, niet ladderzat en volgevreten; we praten veel en we lachen veel en nou ja, we drinken ook een wijntje bij een lichte lunch.

canadian-delight

Met altijd een Canadian Delight als toetje…

Vorige week vertelde één van de meiden dat ze in de wachtkamer bij de dokter het volgende gesprekje had opgevangen:

“Zeg Jolanda, hebben wij ook nog van die dikke, paarse naalden?”
“Die met die scherpe punt…?”

En het leek haar zo leuk om daar  een verhaal achteraan te bouwen. Ik riep meteen dat ik daar een wekelijks blogitem van zou kunnen maken, en ik kan daar ook wel wat hulp bij gebruiken. Dus, als je ook zo de meest vreselijke scenario’s te binnen schieten, laat het me vooral even weten, dan mag je op een van de komende maandagen bij mij gastbloggen op “Zeg Jolanda…”

Mijn eerste poging:

“Zeg Jolanda, hebben wij ook nog van die dikke, paarse naalden?”
“Die met die scherpe punt…?”
“Ja, ja, beslist die met die scherpe punt ja. Anders kom ik nooit door die olifantenbil van mevrouw De Vries!”
“Maar dokter, waarom laat u haar toch niet gewoon naar een botoxkliniek toegaan!? Dit doet u toch normaal ook niet? En het gaat maar door, ze komt hier bijna elke week!”
“De kliniek wil haar niet meer helpen.”
“Waarom in ’s hemelsnaam niet? Ze is best aardig en ze betaalt altijd braaf haar rekeningen…”
“Ja, maar ze werd toch te duur. Heb je enig idee hoeveel van die capsules ik leegspuit in dat lijf, zo voor en achter? Bovendien had ze er een leren fauteuil gemold en ze was door hun poepchique weegschaal gegaan. Onherstelbaar kapot, dat ding.”
“Huh? Maar onze weegschaal is niets mee aan de hand. En zo duur is die anders niet…”
“Nee Jolanda, maar daar heeft ze dan ook niet op gestaan. Ik ben toch niet gek!?”
“Dokter, ik begrijp het niet. Waarom werkt u mee aan deze malligheid?”
“Mevrouw De Vries en mijn vrouw, Jolanda, zitten samen op yoga. Mijn vrouw is, zoals je maar al te goed weet, niet het meest gevoelige type, en ze maakt regelmatig bijzonder onaardige opmerkingen over de yoga-prestaties van mevrouw De Vries. En nu heeft mevrouw De Vries mij beloofd, dat wanneer ik haar achterwerk heb weten op te vullen tot de breedte van een yogamatje, ze de volgende keer per ongeluk op het verkeerde matje zal gaan liggen. En ze komt er pas weer af als haar rug niet meer kriebelt….”
“Alstublieft dokter, de dikke paarse naald, met de scherpe punt…”
“Dankjewel Jolanda.”

yogadame.jpg

Léia