Eergister ofzo zag ik op facebook een interview voorbijkomen met Simon Sinek, waarin hij vertelde dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ opgroeit met misschien wel de grootste verslaving ooit: technologie. Allemaal hebben we een smartphone (liefst een hele dure), een iPad en natuurlijk een (spel)computer (maar wel eentje met flink veel vermogen!).

Dat we door al die apparatuur, waarmee we constant in contact staan met de rest van de wereld (maar dan wel virtueel…), juist het sociale contact met echte mensen verliezen, dat snappen we allemaal al. En dat onze jongeren daardoor niet meer leren om sociale contacten aan te gaan, of ermee om te gaan, dat lijkt niet meer dan een (tamelijk desastreus als je het mij vraagt) logisch gevolg.
Maar is dat nu ook al te merken?

In het filmpje noemt deze meneer het wachten tot een vergadering begint. In plaats van even met elkaar te babbelen (socializen) zitten we druk te duimen op de smartphone. Iedereen lekker in zijn eigen (kleine) wereldje. En als de vergadering begint, liggen de telefoons op tafel, want natuurlijk moeten we wel in contact blijven met… Ja, met wie? Me dunkt met de vergadering!! Jij hebt als collega een plan voorbereid, staat dat serieus te presenteren, wilt graag wat meningen horen en wat blijkt? De helft heeft nauwelijks gevolgd waar je verhaal over ging… Dat is: respectloos!

En op dat moment drong het tot me door waarom ik zo de pest heb aan smartphones tijdens de les. Op het moment dat er iets bliept of piept, is direct de aandacht weg. Dat is lastig als je iets aan het uitleggen bent, en nog veel erger is het wanneer je merkt dat studenten dan hun aandacht ook echt liever blijken te richten op hun telefoon dan op jouw les. Ze moeten even naar het toilet, of wachten tot jij even iets pakt of iets opschrijft en als ze denken dat je het niet doorhebt, dan gaan ze direct ‘stiekem’ even kijken. En nog erger is het, wanneer ze gaan liegen tegen je over iets vreselijk belangrijks op de telefoon, dat ze wel even móeten beantwoorden en je dan rustig laten wachten tot ze hun snapje hebben verzonden, of een paar emoticons als reactie op een whatsappje.  Respectloos.

snapchat 2.0

Snapchat 0.2

Maar dat begrijpen ze niet, precies, door een groeiend gebrek aan sociale vaardigheden.

Daar moeten we iets aan gaan doen, met z’n allen. Dat is ónze verantwoordelijkheid!

Léia

 

Advertenties

Weet je wat zo mooi is aan de winter, als de bomen kaal zijn?

Dan hoor je niet alleen de vogeltjes, maar je kunt ze ook in de bomen zien zitten…

 

koolmees.jpg

Jaa, ook de winter heeft zo zijn voordelen…

Léia

Afgelopen zaterdag heb ik een lezing bijgewoond over succesangst. Een verschijnsel dat blijkbaar frequent voorkomt bij hoogbegaafden. De lezing werd verzorgd door Sandra Leefmans, dé autoriteit in Nederland op het gebied van succesangst.

Nou weet ik nog niet zolang dat ik hoogbegaafd ben, maar wat ik wel weet, is dat ik geen faalangst heb. Althans, niet die angst die sommige van mijn studenten zo duidelijk hebben: “Ik kan het niet, het gaat me niet lukken, zie je wel (als het even niet wil): ik snap er ook niks van…”.

Falen-en-succes.jpg

En toch krijg ik regelmatig dingen niet echt van de grond alsof er van binnen een kaboutertje de boel zit te saboteren. Ik heb eens een boekje uitgebracht, gewoon voor de lol, maar toen mensen zeiden: “Wat leuk, wanneer komt je tweede boekje uit?”, toen heb ik jaren geen letter meer op papier gezet… Geen tijd, geen inspiratie, geen muze…;  angst. Waarvoor? Waarom?

Ik ga nog uitvogelen hoe het zit met die succesangst, want Sandra heeft er een boek over geschreven dat binnenkort verschijnt. Ik heb namelijk het gevoel dat ook een paar van mijn studenten in meer of mindere mate last hebben van succesangst.
Succesangst is lastig te herkennen, omdat het een onbewust proces is. Mensen weten vaak zelf niet dat ze het hebben of waar het vandaan komt. En als we zien dat er iets mis is, dan plakken we er vaak het faalangst-labeltje op. Maar wat kan helpen tegen faalangst, kan averechts werken in geval van succesangst.

Herken jij ook dat vreemde gevoel, die enorme berg die je zelf opwerpt om te voorkomen dat je succesvol wordt?

Léia

Het is me weer overkomen. Gister was ik op een gezellige nieuwjaarsbijeenkomst en hoe het gesprek die kant op gegaan is, weet ik niet meer precies, maar op een moment vertelde ik aan de heer waarmee ik in gesprek was, dat ik zo naar huis ging en dat ik dan nog even aan mijn sok zou breien. Hij lachen jonge….

sokk

Tot hij mijn serieuze gezicht zag, zo vragend van: wat is daar zo grappig aan dan?

“Een sok? Echt waar?” Jazeker, een sok. Ik brei sokken. En dan de volgende stap: “Oh, nou ik zou wel graag een paar warme gebreide sokken willen hebben. Gisteravond nog had ik van die kouwe voeten….”.

Sokken breien dames en heren, dat doe je voor de lol. Omdat er niks gaat boven een paar lekker warme, zelfgebreide sokken. En als je iemand heel erg lief vindt, dan brei je misschien voor die persoon ook eens een sok. Maar omdat ik niet zo ruim in mijn vrije tijd zit, kost een paar sokken breien mij toch al gauw een week of 3. In uren, misschien wel 60. Dat is niet te betalen.

Dus wil je zo’n cadeautje, dan moet je wel heul erg lief zijn….

Léia

Met Kerst heb ik, met nog 11 andere gasten, gegeten bij Dini, mijn allereerste echte vriendin, die ik dus al zo’n 50 jaar ken! We kregen van haar allemaal een boek en dat was eigenlijk wel een beetje jammer, want in plaats van lekker eten, had ik ineens meer zin om in een hoekje te gaan zitten lezen. Zoals dat gaat als je een nieuw boek in handen krijgt.

zwarte bladeren

Het is een heel bijzonder boek, over twee Poolse, Joodse vrouwen: de eerste een fotografe, tijdens de Tweede Wereldoorlog, en de tweede een historica, zo’n 60 jaar na de oorlog, die onderzoek doet naar de gebeurtenissen in Polen tijdens en vlak na de oorlog. In beide verhalen speelt een soortgelijke gebeurtenis een hoofdrol en die gebeurtenis linkt ook de beide vrouwen aan elkaar.
Natuurlijk kennen we allemaal de geschiedenis en de gruwelen van de tweede wereldoorlog, maar dit boek belicht een voor mij hele onbekende kant van de ellende. Het was niet: “Hoera, het is afgelopen, wat zijn we allemaal blij!” Allerminst zelfs.

Een spannend boek, bijna een detectiveroman, maar met een niet mis te verstane historische boodschap. Heel intrigerend.

Dankjewel Dini, ik vond het een fijn cadeau. Ik heb het nu doorgegeven aan een andere vriendin om te lezen. Ik ben benieuwd wat zij ervan vindt…

Léia

Is het je wel eens overkomen dat je per ongeluk aan het verkeerde knopje zat te draaien en daarmee de oven aanzette in plaats van het gas onder je fluitketel? En dat je in de oven een paar ovenwanten had opgeborgen?

ovenwant

Mij wel. Die groene was echt al lekker bruin aan het bakken…

Dat had zomaar helemaal verkeerd af kunnen lopen. Gelukkig maar dat de kwaliteit van Hello Fresh-producten zo uitstekend is…

Léia, still alive and kicking…

De CNCH (Commerciële NetwerkClub Heerenveen) heeft dit jaar een stoel aangeboden aan de Voedselbank. Herman Spruyt zit daar als buitengewoon bijzonder erelid, op donderdagochtend namens de voedselbank Heerenveen bovenop, om ook ons netwerk in te zetten voor de activiteiten van de Voedselbank.

voedselbank.JPEG

Vanochtend gaf Herman een 10-minutenpresentatie en tot mijn verrassing ging het deze keer over een ander goed doel, namelijk Europa Kinderhulp! Om zijn presentatie te onderstrepen, had hij Jesse meegenomen en Jesse komt in het kader van EK al jaren bij de familie Spruyt over de vloer. Deze organisatie was mij onbekend, want ik weet zeker, als ik er eerder van geweten had, had ik mij ook aangemeld als gastgezin.

Europa-kinderhulp-Gastouders-400.jpg

Waarom dan nu niet meer? Nou, Herman vertelde dat een van de voorwaarden is dat je zelf tenminste een kind thuis hebt en die van mij zijn al uitgevlogen.
De bedoeling van deze organisatie is dat kinderen in Europa, die het thuis echt beroerd getroffen hebben, ieder jaar een paar weken op vakantie gaan naar een gastgezin. Niet voor dure uitstapjes naar de Efteling, of boottochtjes op een luxe zeiljacht, maar gewoon, meedraaien in een ‘normaal’ gezin, waar de ouders op een liefdevolle manier met hun kinderen omgaan, waar ‘normale’ omgangsregels gelden en goed voor de kinderen gezorgd wordt. Iets wat deze kinderen vreselijk missen, terwijl het zo belangrijk is dat ze zien en meemaken dat het dus ook heel anders kan dan de situatie waar ze thuis in verzeild zijn geraakt.

Ik was enorm onder de indruk, ook van het verhaal van Jesse, die zeker ook mede dankzij zijn relatie met de familie Spruyt, dit jaar zijn VWO-opleiding heeft afgerond en een universitaire studie gaat volgen!

Wat een mooie manier om jouw eigen kleine, en toch in het leven van een kind zó belangrijke, bijdrage te leveren aan het geluk in deze wereld!

trakteer jezelf.jpg

Dankjewel Herman,

Léia