heb ik een hoed gehaakt. Ik kan namelijk heel slecht tegen de zon op mijn bolletje…  en daarom droeg zij een hoedje.

Maar hoewel de foto waar ik voor ging een vlot model met een opstaande rand beloofde, en ik mijn hoed zelfs nog uitgebreid had behandeld met een nieuw aangeschafte bus van die overhemd-stijfselstrijkspray, kwam ze in Frankrijk zó uit de koffer…

image

All but charming. Gelukkig heb ik haar in Frankrijk niet echt nodig gehad.

Maar wat te doen om het ding te redden? Jana stelde voor een baleintje in de rand te haken….

image

Ik vind het een geslaagde actie. En wanneer komt dan nu eindelijk die zon…?

Léia

Advertenties

Wie breit er nou sokken in de zomer? Nou, ik vanzelf…

image

De linker is me wat te groot, want voor een jongeman, de rechter is ietsje aan de krappe kant, want voor…..?

Let op: Rechts en links is aan de voeten, voor het geval je mijn smaak, danwel mijn richtingsgevoel in twijfel aan het trekken was.

Hoera voor de zomer met handwerkweer!

Léia

Heb ik niet,  nou… wel bijna, want morgen ga ik een week weg. En kijk:

vest

Mijn nieuwe vest. Net op tijd klaar, kan zo in de koffer.

Nu de rest nog…

Léia

Ik ben niet echt een facebookfan (meer). Op een gegeven moment werd ik echt misselijk van altijd maar weer diezelfde reclameacties die voorbij kwamen en boos op mezelf omdat ik de verleiding slecht kon weerstaan om filmpjes die aangekondigd werden als vreselijk leuk, vreselijk zielig, of gewoon vreselijk, toch even te bekijken. Waarna je dan minuten van je kostbare tijd zit te wachten tot er na de reclame ook nog echt iets upload wat er zo vreselijk, leuk of zielig is….

Mijn vrienden hebben blijkbaar een beetje hetzelfde, want van hen zie ik ook weinig interessants meer voorbij komen. Niet dat dat voorheen wel het geval was; al die eindeloze fotootjes over wat mensen op hun bord hebben liggen, vreemde poses van hun hond of de kat van de buren, en fantastische sneeuwpanorama’s (de enige reden dat ik blij ben dat het even geen winter is), daar hebben we met z’n allen geloof ik ook al de buik van vol.

Wel vraag ik me af: hadden die mensen dan ook altijd de telefoon paraat om een fotootje te schieten van wat er op hun pad (of op hun bord) kwam? Ik heb dat in ieder geval nooit, zeker niet als ik met de hond uitga of even naar de brievenbus, of naar de Lidl om een bakje Kip Samurai.
En gister was dat heel erg jammer… Niet dat ik een foto gemaakt zou hebben (ik had er waarschijnlijk niet aan gedacht), maar als ik dat gedaan had, dan had ik hem je nu zo graag willen laten zien.

Ik kwam namelijk Eduard tegen. Eduard heb ik 4 jaar geleden les gegeven. Toen was het al een schat van een jongen, die tafels vol met Franse woordjes plakte (alleen maar omdat hij z’n Franse lerares een plezier wilde doen), die een hele schaal met pepernoten op mocht eten omdat hij alles goed had (en toen ’s avonds geen eten meer lustte omdat hij zo misselijk was), die aan atletiek deed en ik dat steeds verwarde met turnen (al dan niet opzettelijk) en die z’n rug vol liet zetten met zuignappen tijdens een bezoekje aan onze bovenbuurvrouw.

Zo’n jongen die je in je hart sluit en die je dan een jaar later tegenkomt met zijn moeder in de Hema en die je dan bijna niet herkent (z’n moeder herkende ik gelukkig wel meteen). Enorm gegroeid was ie, en z’n haar ook!

En gister zag ik hem weer. Hij zit nu op het Cios; hij droeg ook de voor ciossers karakteristieke sportbroek, reed op zo’n snel fietsje en inmiddels was hij meer dan een kop groter dan ik. Eduard. Ik had het kunnen weten; wat is dat een leuke jongeman geworden! Ik had hem jullie echt graag even willen laten zien, maar ik had geen telefoon mee. Who cares about Epke, wat kan die hele Ed Sheeran mij schelen, een selfie met Eduard, daar zou ik trots op zijn geweest. Echt waar…

Léia

Misschien heb ik het al gezegd, maar ik ben dus de kamer aan het opknappen. Dat gaat niet heel supersnel en handig (behalve als mijn zus helpt, die is wel supersnel en handig), want zo even tussen de bedrijven door een wandje behangen, een deur afschuren of een plafonnetje verven in je uppie, dat valt nog niet mee.

Gister heb ik ruim 2 uur gedaan over 1 baantje behangen. Niet omdat ik niet kan behangen, maar omdat er een kast voorstond van 4 meter lang en 2 meter hoog, die eerst helemaal leeg en daarna door mijzelf verplaatst moest worden. Oh ja en het was zo’n baan met een hoekje om de vensterbank en 3 radiatorbuizen-aan-de-muur-vastzetters. Maar het is gelukt.

Vandaag ga ik de klus afmaken, en dat betekent wel dat ik eerst een monsterontbijt moet gaan nuttigen om de piano en de koelkast ‘even’ van de muur te halen….

Oh, daar ging het niet over. Toen mijn kamer langzaamaan steeds fraaier werd, opperde mijn zus dat ik nou ook eens die rommel in de vensterbank weg moest doen en er wat fatsoenlijke kamerplanten in moest zetten….

ROMMEL??

Ik had een gemberworteltje liggen en daar kwam een groen sprietje aan. Ik deed hem in de aarde, maar het sprietje verschrompelde en verdween. Maar kijk, maandenlang geduldig water geven later:

gemberplantje

Laatst kocht ik een tomatenplantje. Ik wilde hem in de tuin zetten, maar nog terwijl ik een gat voor haar aan het graven was, zag ik de slakken alweer oprukken. Dan maar lekker binnen achter het glas. En kijk:

tomatenplantje

En tot slot: ik ben ooit begonnen met avocadopitten in een potje te stoppen. Daar heb ik nu 5 planten van, maar dat zijn inderdaad niet moeders mooisten. En ik heb gelezen dat het wel 10 jaar kan duren voor er ooit een avocado aankomt. Geeft niet, ondertussen groeien ze lustig door. Laatst heb ik ze verpot en toen heb ik wat compost toegevoegd uit mijn eigen ton. En kijk wat er nu allemaal tot leven komt!

Het meeste is waarschijnlijk gewoon onkruid, en heel misschien zit er ook nog wel iets fleurigs tussen.

Rommel! Ik heb een vensterbank vol liefde en geduld. Dat heb ik.

Léia

Mijn hele huis staat vol dozen. Dozen in de slaapkamer, in de huiskamer, in de logeerkamer, in de bijkeuken, op de zolder (natuurlijk), in de schuur, op de overloop en in mijn werkkamer boven. Overal dozen.

Nou is er een heel groot voordeel: ik hou ongelooflijk van dozen. Maar… niet zó veel.

Het lijkt wel of ik in een permanente staat van verhuizen ben en dat is ook wel een beetje zo. Omdat ik op dit moment een poging doe (met veel hulp van mijn superhandige zus en mijn allerliefste dochter) om de kamer en de keuken op te knappen, zitten heel veel spullen tijdelijk even in een doos. En een heleboel van die dozen zijn trouwens ook leeg, omdat ik binnenkort weer van werkplek ga verkassen en dan heb je veel dozen nodig om de spullen van A naar B te brengen. En misschien dan ook nog weer naar C. Of D. Dat is ook al voorgekomen.

Maar vanmorgen dacht ik: Nu is het genoeg! De deur van mijn slaapkamer kan al maanden niet meer dicht en de gasten schijnen allergisch te zijn voor de dozen naast het bed (daar zit dan ook voornamelijk stof in, stof als in lappen stof).

Ik heb me dus voorgenomen om elke dag een doos leeg te maken. Eigenlijk ben ik vorige week al gestart, toen we voor het schilderen een stuk karton nodig hadden. Ik heb toen de inhoud van een doos op mijn bed gekieperd, maar dat is nou eigenlijk ook weer niet de bedoeling….

En misschien, als ik alle dozen met stof heb leeggeschud, zit er dan wel in de laatste de vitrage die ik zo graag beneden voor de ramen wil gaan hangen….

Léia

Donderdag schreef ik nog in mijn dagboek: “Het is eindelijk zomer. Ik zit te genieten in de schaduw van mijn fantastische eikenboom, op mijn schommelbankje, in het traditionele korte spijkerrokje (dat ik weliswaar nauwelijks meer dicht krijg, maar eerder is het geen zomer).”  Wat was het fijn. Even.

Maar ik ben allergisch voor de warmte. Echt, ik krijg acuut ‘een zwaar hoofd’. Dat is nog net geen hoofdpijn, maar dan moet ik wel heel erg gaan oppassen. Zeker niet in de brandende zon gaan zitten, regelmatig koelen (kop in de koelkast werkt al prima), en rustig aan doen.

En laat dat nou net niet in mijn planning passen… Ik wilde schoonmaken en schuren en dozen versjouwen en het plafond verven en de tuin onderhanden nemen! Paracetamol biedt weinig soelaas, evenmin als ibuprofen. En ik werd vannacht om de haverklap wakker, alleen maar om te constateren dat mijn hoofd nog steeds niet van plan was om mee te gaan werken aan een vrolijke, actieve dag.

meer van lenten

Dit is het terras van Het Meer van Lenten in Terhorne

Bah. Er zit niets anders op. Een terrasje onder een grote parasol, liefst ergens bij het water, waar nog zo’n lekker windje je huid verkoelt, liptonice met een schijfje citroen en een luchtige jurk.
Gelukkig is dit Nederland. Voor je het weet regent het weer pijpestelen en kan ik fijn mijn plafonnetje witten….

Léia