Archives for category: Uncategorized

Leren op de middelbare school is vaak lastig, omdat heel veel leerlingen nog helemaal niet weten wat ze ‘later willen worden’. Op vervolg-opleidingen gaat het vaak veel beter; dan hebben ze al een richting bepaald, een keuze gemaakt, een doel voor ogen!

Gister kreeg ik een meisje op les, dat de vorige week nog heel enthousiast was vertrokken omdat het heel goed ging met haar wiskunde! En nu ineens was het allemaal prut! We gingen aan het werk, maar haar mindset was zo negatief, dat ik al heel snel besloot de les stil te leggen. Wat is er aan de hand?

Ze was helemaal niet gemotiveerd. Waarom moet ik dat stomme wiskunde eigenlijk leren? Waarvoor heb ik dat nodig?
Dan is mijn eerste vraag: weet je al wat je wilt gaan doen met je leven?
Nee, dat wist ze niet. Geen idee. En het was heel duidelijk dat ze daar niet blij mee was.

Heb je al eens zo’n testje gedaan? Om te kijken welke beroepen goed bij jou passen? Ja nou, dat had ze. Er waren 3 beroepen uitgekomen: metselaar, beveiliger of werken bij een juwelier. Daar zou je een aardige puzzel van kunnen maken: Wat is de overeenkomst tussen deze 3 beroepen? Ik zag het in ieder geval niet.
Ik ben zeker niet tegen beroepentests, maar doe dan wel een goeie, bij een gespecialiseerd persoon, die iets meer levert dan een wazige computer-uitdraai!

Toch is het niet heel erg moeilijk om erachter te komen in welke richting je zou kunnen kijken. Ik liet haar heel snel kiezen tussen steeds 2 mogelijkheden: mensen of dieren (geen van beiden, en zéker geen kinderen!), productie of administratie, nationaal of internationaal, stad of dorp. Het duurde niet zo heel lang voordat we erachter kwamen dat ze graag naar California zou willen en iets willen doen in het toerisme…

Oké, maar dat is toch prima? Ja, ze wilde ook eigenlijk de opleiding Toerisme en Recreatie gaan doen, maar…. haar vader had gezegd dat daar geen geld in te verdienen was…. BAM! Weg motivatie, wat moet ik dan? Ik weet het niet meer, waar ben ik dan ook nog mee bezig…

Die vader zal het best wel goed bedoeld hebben. Hij ziet voor zijn dochter een toekomst waarin ze kan doen en laten wat ze wil, omdat ze helemaal geen financiële zorgen heeft. Maar onderzoek heeft allang uitgewezen dat mensen liever een leuke baan hebben, waarbij ze niet zoveel verdienen, dan een baan waar ze goud geld voor krijgen, maar waar ze helemaal niet blij van worden! En dat speelt bij vrouwen nog sterker dan bij mannen.

Bovendien ben ik ervan overtuigd dat mensen die werk maken van hun werk, altijd succesvol kunnen zijn. Ook in het toerisme!
En trouwens, toerisme is op het ogenblik booming business. Mensen gaan steeds verder op vakantie: Bali, New York, China, Nieuw-Zeeland, IJsland, en dat vraagt ook meer professionele assistentie dan een weekje naar Bergen aan Zee.

Wiskunde ging daarna een stuk beter. Ze had haar doel weer gevonden, haar richting weer bepaald. Dat heb je nodig om zinvol bezig te kunnen zijn. En dat geld, dat komt echt wel goed…

Léia

We weten het eigenlijk allemaal wel: er zijn geen twee kinderen gelijk. Zelfs niet al komen ze uit hetzelfde warme nestje.

Deze 2 bijvoorbeeld, zijn van mij…

Mijn dochter is erg serieus, behoedzaam, neemt zelden of nooit overhaaste beslissingen, houdt van plannen en to-do-lijstjes. Mijn zoon is meer het Pippi-type: ‘Ik heb dat nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’.
Zo sprong hij op een paard, toen hij eens bij een vriendin thuiskwam die een paard had (hoe moeilijk kan het zijn) en sjeesde hij op een snowboard van een flinke heuvel af, hupsa, recht naar beneden. Ja, er kneust wel eens wat, maar het moet gezegd: hij blijkt heel veel inderdaad wel te kunnen.

Masha, mijn zoon, is talloze keren omgekieperd toen hij dacht: dat lopen, dat moet ik toch ook kunnen? Lara daarentegen, ging op een dag ineens overeind staan en liep zo de hele kamer door. Pas toen ze zeker wist dat ze het kón!
Het ergste Pippi-moment was wel toen mijn mannetje van een jaar of 5, die weigerde zwembandjes om te doen en derhalve binnen moest blijven in het ondiepe bad, was ontsnapt en besloot om buiten maar eens van de hoge duikplank te gaan springen. Omdat hij geen zwembandjes om had, namen de badmensen aan dat hij wel kon zwemmen…
Ik besloot niet te gaan gillen toen ik hem daarboven zag staan en wachtte aan de rand van het bad met schietgebedjes af wat er ging gebeuren. En ja hoor: hij sprong, hij kwam weer boven, en hij zwom vrolijk spatterend op zijn hondjes naar de kant. De badjuf was ondertussen wel wat wantrouwig geworden en toen het kleine mannetje enthousiast riep: “Zag je dat mam? Hoog hè? Zal ik nog een keer gaan?” heb ik hem maar gauw onder de arm mee naar binnen genomen…

Zoiets zou mijn dochter echt nóóit doen!

Ook op school waren er dat soort verschillen. Eentje hield van lezen, de andere zat muisstil luisterboeken van cassettebandjes te verslinden. De ene deed (meestal) braaf haar huiswerk, de andere deed (helemaal) geen huiswerk. De oudste had een duidelijk doel voor ogen, de jongste zou het allemaal nog wel zien.
Toen het met de jongste in groep 3 niet zo lekker ging, zei ik: “Volgend jaar krijg je een andere meester, en Lara vond dat de aardigste meester van allemaal!” Fout! Die aardige meester, daar had mijn zoon hélemaal niks mee. Nou, dacht ik, dan wordt volgend jaar echt een probleem, want dan krijgt ie die meester waar zij altijd mot mee had. Fout! Laat hij met die meester nou fantastisch kunnen opschieten?

Je denkt dat je je kinderen goed kent, maar hoe kan het dan dat je als echtgenoten soms toch hele andere opvattingen hebt over de juiste aanpak van je kroost? Nou, logisch, niet alleen de kinderen zijn heel anders, maar jullie zelf ook. Je kijkt er ook nog eens door je eigen ogen naar. Pfff. Zo eenvoudig is dat opvoeden dus niet.

En als het dan niet zo goed met ze gaat op school, hoe kun je ze dan helpen? De een heeft dus blijkbaar een hele andere aanpak nodig dan de ander! Maar welke dan?
Gelukkig zijn er wel een paar algemene regels die eigenlijk voor álle kinderen opgaan, maar weet je wat daarmee het probleem is? Wij ouders hebben daar dan wel eens een andere kijk op.

Misschien kan ik je een stukje op weg helpen. Download nu, helemaal gratis, mijn 10 tips om je kind te helpen studeren. Simpel, lekker praktisch, kost niks (misschien wat geduld) en reuze effectief.

Zet hieronder of in een persoonlijk berichtje je naam en e-mailadres en ik mail je, helemaal vrijblijvend, mijn 10 slimme tips.

Léia

Laatst zei iemand tegen mij: “Ik was op je website en ik zag wat je allemaal aanbiedt; maar dat kán toch helemaal niet?! Dus dan geloof ik niet meer zo erg dat je echt goed bent in wat je doet…”

En inderdaad, mensen zeggen wel vaker: kun jij dat allemaal? Lesgeven in Nederlands, Engels, Frans, Duits, wiskunde, economie, aardrijkskunde en geschiedenis en dan ook nog huiswerktraining, NT2-trainingen, sollicitatietrainingen, online-trainingen, en schooltheater? Eh…. ja….

Hoe kan dat dan? Nou, eigenlijk ben ik er pas op latere leeftijd achter gekomen, maar ik blijk hoogbegaafd te zijn. En dat verklaart waarom ik dingen snel begrijp. Vroeger zei ik altijd dat ik best wel ‘snaps’ was. Maar omdat ik eigenlijk helemaal niet wist dat dat betekent dat je dus goed kunt leren (en mijn moeder me meteen aan het werk heeft gezet), is dat eigenlijk ook het enige wat ik heb geleerd: Leren!


Ik deed ene cursus na de andere, op allerlei gebied. Ik heb ook allemaal verschillende banen gehad en overal stak ik wel weer wat nieuws op. Op dit moment ben ik bezig met een cursus Portugees en volg ik een training hoe je als ondernemer met geld moet omgaan (ik maak me namelijk meer druk over het aanbod en het niveau van mijn lessen en de resultaten, dan over de financiële kant van mijn bedrijf).

Daarnaast ben ik een geboren juf. Dat zei m’n moeder ook altijd al; als klein huppeltje wilde ik het liefste schooltje spelen met mijn vriendinnetjes en dan de juf zijn. Ik was verliefd op mijn schoolbord en de krijtjes. Uiteindelijk ben ik ook lerares Nederlands geworden en dat helpt me nu enorm. Want aardrijkskunde of geschiedenis niet snappen, dat is meer een kwestie van begrijpend kunnen lezen en interesse voor de stof, dan dat je er aanleg voor moet hebben ofzo. En daar anders naar kijken, ja, dat kan ik je wel leren.

Dat is dus mijn expertise geworden: anderen leren hoe ze moeten leren. En als ik bijles geef, dan leg ik vanzelfsprekend dingen uit die leerlingen niet begrijpen, maar ik leer ze vooral ook hóe ze zich die kennis eigen kunnen maken, wat op de langere termijn natuurlijk nog veel waardevoller is.

Wiskunde, ja, dat moet je snappen. En ik als A-mens, snap heel goed dat leerlingen dat niet snappen, want ik snapte er vroeger ook niks van. En juist daarom kan ik het nu goed aan ze uitleggen. Op de A-manier, die ze verstaan!
Andere B-vakken, zoals natuur- en scheikunde, daar waag ik me overigens niet aan. En hogere wiskunde, met grafische rekenmachines, no way. Daar heb ik mensen voor in de coulissen staan die dat heel goed kunnen. En soms komt er iemand met een specifieke vraag; daar zoek ik dan een expert voor in mijn behoorlijk uitgebreide netwerk!

Dus: “kun jij dat allemaal?” Ja, en juist door die variatie blijft het voor mij ook interessant en fantastisch om te doen!

Twijfel je nog? Maak dan gauw een afspraak voor een gratis en geheel vrijblijvend kennismakingsgesprek. Want als jij (of je kind) een leerprobleem hebt, dan kan ik je vast en zeker op weg helpen!

Léia

De vakantie is gelukkig om, dus ging ik vanochtend lekker weer naar mijn wekelijkse les Aquatrimmen. Daarvóór had ik nog een lastig gesprek gevoerd, dus ik was een beetje gespannen en ik had wel zin in een baantje zwemmen…

Nou is het natuurlijk zo, dat als je in het water ligt, vooral op je rug, dat je dan weinig meekrijgt van wat de badjuf aan opdrachten meedeelt, zelfs al tettert ze dat door een headsetje. En ik zat ook nog eens aan het uiteinde van de badrand, dus ik verstond er niks van. Irritant. ‘Wat moeten we nou doen?’ vroeg ik kribbig aan mijn buurvrouw, die eerder ook al te kennen had gegeven dat ze dacht dat ze doof werd omdat ze er niks van kon verstaan…

Buuf haalde haar schouders op en sprak de wijze woorden: “Zwemmen is zwemmen”. En terwijl ik afzette van de kant, dacht ik: ze heeft gelijk! We komen hier om lekker te zwemmen! En of we nou heen en weer gaan naar de eerste pilon, dan de tweede en tot slot de overkant, of we doen het net andersom: zwemmen is zwemmen. Al m’n irritaties, agressie- en stressgevoelens spoelden met het chloorwater van m’n schouders en ik zwom relaxt richting eerste pilon, toch wel een beetje in de gaten houdend wat mijn buurtjes aan het doen waren, maar maling aan de opdracht.

Toen ik me een half uurtje later aan het afdrogen was, hoorde ik ineens vanuit een reclamespotje op de radio: focus op wat je het belangrijkste vindt! Precies! Het belangrijkste is lekker zwemmen en niet dat je keurig doet wat de juf zegt, want dat zal me eigenlijk een worst zijn.

Natuurlijk is het niet altijd zo. Eten is niet altijd hetzelfde als eten,

vakantie niet hetzelfde als vakantie en liefde is soms heel wat anders dan liefde (ik wou eigenlijk iets met seks doen, maar dat vul je zelf maar in).
In combinatie met: ‘focus op wat je het belangrijkste vindt’ wordt het wel een stuk eenvoudiger. Ga je voor lekker makkelijk? Dan kies je patat. Wil je liever verantwoord, of lekker op chique? Dan kies je het visje. Allebei is het voeding. Zo is vakantie bedoeld om even bij te tanken en hoe je dat doet? Precies! Focus op wat je het belangrijkste vindt! Dan zit je altijd goed…

Zo, nu ga ik even m’n koffer pakken. Met in m’n achterhoofd wat ik het belangrijkste vind. Dat klusje heb ik dus zo geklaard!
Soms ligt de wijsheid gewoon in het water…

Léia

Ieder nieuw schooljaar is weer een nieuw begin, met nieuwe kansen.
Als je met glans bent overgegaan naar je nieuwe school of de volgende klas, dan heb je niets om je zorgen over te maken. Maar als je met de hakken over de sloot gesprongen bent, of je gaat ‘voorwaardelijk’ naar de middelbare school, dan begint het nieuwe jaar toch best wel spannend.

Een goed begin is het halve werk!
Vaak denken leerlingen dat ze zich in het begin van het jaar nog niet zo druk hoeven te maken, waardoor ze dan ineens bij de eerste toetsen toch al een achterstand blijken te hebben opgebouwd.
En tot overmaat van ramp hebben ze dan het studieritme nog niet te pakken, waardoor ze in de stress schieten… en de eerste onvoldoende is al binnen. 
Het begin van een negatieve spiraal…

Kinderen wíllen leren!
Ook al zijn ze nog zo stoer; ieder kind wil graag goede cijfers halen. Een hoog cijfer geeft een enorme kick, daar kan geen energiedrankje tegenop! De aandrang om te leren en goeie cijfers te halen, zit er dus bij iedereen wel in, ook al lijkt dat niet altijd zo. 
Aan de andere kant van willen, staat moeten. En moeten… daar houden we niet zo van. Ik ken eigenlijk geen mensen die het prettig vinden wanneer ze van anderen van alles móeten. En bij pubers is dat niet anders. Of eigenlijk wel; bij hen is het nog een graadje erger… 
Wanneer ze dus hun huiswerk móeten maken en naar boven móeten gaan en eens wat meer aan school móeten doen in plaats van altijd maar zitten te gamen; dan gaat er dus helemaal niks meer gebeuren…
 
Hulp kunnen ze altijd gebruiken
Wat beter werkt is ze het vertrouwen te geven dat ze heel goed weten wat er moet gebeuren en aan te geven dat je ze daar graag bij wilt helpen, als ze dat willen. Met een lekker kopje thee, een planninkje maken, helpen met een samenvatting of je laat je onderwerpen aan een door je kind gemaakte quiz. Zeg niet: Heb je je huiswerk al af? maar liever: Is het gelukt lieverd? Of kan ik je nog ergens mee helpen?

Laat ze ook eens stiekem fouten maken!
Al die schoolsystemen waarbij je fijn kunt controleren wat voor cijfers je kind heeft gescoord en hoeveel huiswerk ze hebben, zijn een ramp voor het kind zelf! Sommige ouders weten nog eerder dat er een onvoldoende is gescoord dan de leerling zelf en zitten dan thuis met de armen over elkaar het schaap al op te wachten! Vraag liever oprecht hoe het gegaan is en als er een onvoldoende is behaald, vraag dan hoe dat zo is gekomen en wat er de volgende keer dan misschien beter kan.
En als ze stom zijn geweest en niet goed geleerd hebben, dan weten ze ook echt zelf wel dat ze de volgende keer beter hun best moeten doen. Geef ze die kans…

Plannen
We weten allemaal dat je toetsen niet op het laatste moment moet gaan leren. Maar nog belangrijker: als je altijd je huiswerk goed hebt gemaakt, dan hoef je voor die toetsen helemaal niet zoveel meer te doen!
Een planning is dus lang niet zo belangrijk als altijd je huiswerk goed maken. En goed wil zeggen: nieuwsgierig, actief en intensief. Eén keer Franse woordjes overkijken, lesje geschiedenis vluchtig doorlezen en wiskundesommen overschrijven, dat is geen huiswerk maken. En als je je huiswerk niet goed hebt gemaakt, hoe leer je dan voor die repetitie?

Huiswerktraining
Naast bijles geeft Mevrouw Smit ook huiswerktraining. Daar leren kinderen hoe ze hun huiswerk het beste kunnen aanpakken. Wat doe je eerst? Welke studietechnieken zijn er, en vooral: welke passen het beste bij jou? Hoe werkt dat eigenlijk in je brein en hoe laat je je brein het meeste werk doen? Hoe maak je leren leuk en hoe maak je handig gebruik van je ouders?
De vele facetten van ‘leren leren’ maken de huiswerktraining niet alleen leuk en interessant, maar bovendien worden alle behandelde studietechnieken ook in de praktijk toegepast. Je kunt dus meteen zien of het werkt!
Iets voor jouw kind? Vraag een vrijblijvend kennismakingsgesprek aan!

Allemaal veel succes in het nieuwe schooljaar!

Léia

Is dat bij andere vormen van handarbeid ook zo? Het hele internet staat barstensvol met tutorials van de eenvoudigste dingen. Je moet wel een ongelooflijke sufferd zijn als je niet een pannenlap kunt leren haken of een babydekentje breien. Steek voor steek wordt het je uitgelegd, alsof je er met de neus bovenop staat.

Tot… het echt moeilijk wordt. Dan ben je de klos. Met naaien is dat trouwens ook zo. Tot in details staat er in je Burda hoe je een patroon moet uitknippen, op de stof leggen, hoeveel centimeter naad erbij moet, hoe je de stukjes aan elkaar moet zetten en dan ineens staat er: ‘zet de kraag op de blouse’… of: ‘maak een paspelzak’. Nou denk ik dat je daarvoor op youtube nog wel een heel end komt, maar wat nou als je patroon niet klopt, of misschien verkeerd is vertaald (oooh, die google-translateramp!) ?

Ik was lekker bezig met het haken van een wiegje voor de nieuwe baby. Hartstikke leuk, maar wel zwaar werk, want het moet met 3 stevige draden tegelijk. Zo’n wiegje moet wel iets kunnen hebben natuurlijk; voor je ’t weet rolt je baby tussen de bosjes… Ik had dus een speciale ergonomische haaknaald erbij gekocht.

De bodem ging prima. Persoonlijk zou ik een correctie hebben toegepast omdat de steken wat verlopen, maar wie ben ik…
En dan ineens staat er: Haak een breeknaald. Een breeknaald? Wat is een breeknaald? Er stond wel een soort beschrijving, dus ik probeer maar wat. Nou, dat heet waarschijnlijk een breeknaald, omdat mijn dure ergonomische haaknaald elk moment kon breken. En mijn wijsvinger trouwens ook! Loodzwaar werk, maar ik dacht dat ik het er redelijk had afgebracht.

Maar hoe nu verder? Die breeknaald moest namelijk op de averechtse (verkeerde) kant en ook van links naar rechts, in plaats van van rechts naar links. Als je nu denkt: oké, daar begrijp ik niks van, precies! Zo voelde ik me nu ook. Lang leve youtube. Toch? Nou, mooi niet! Nergens niet.
Ik heb nog wel een haakboek, met gegarandeerd álle steken! Maar geen breeknaald.
Foute vertaling? Zoeken op breuknaald, vouwnaad, averechtse naald, niks!

Misschien even vragen bij de wolleverancier? Ja, die zegt op de website: wij krijgen zoveel vragen (geen wonder), daar kunnen we niet aan beginnen, zoek maar een forum. Dat heb ik gedaan. Het forum zegt: doe niet zo moeilijk, dan doe je toch gewoon zó? En komt met een simpele oplossing.
Er is ook een mevrouw die voor mij haar wolwinkel heeft gebeld en met de verkoopster heeft uitgezocht welk patroon het was. ‘Oh’, zegt dat meisje: ‘die wieg heb ik ook gemaakt!’ Oh ja? Hoe heb jij dat dan gedaan? Nou, ze had het niet van het patroon gedaan, maar gewoon een beetje zelf… Ja, daar geloof ik dus niks van; waarom zou je zelf gaan prutsen als je een patroon voor je neus hebt? Zij kwam er natuurlijk ook niet uit!

Grrrr. Het laat mij vanzelf niet los. Ik moet en zal het voor elkaar krijgen, ook al kost het me 3 vingers en een ergonomische haaknaald!
Zo simpel is dat handwerken dus ook weer niet…

Léia

Ik wil altijd heel graag positieve stukjes bloggen, maar dat valt gewoon soms niet mee…

Zo was het vandaag heerlijk zonnig weer, terwijl er regen en onweer werd voorspeld! Jammer genoeg liep ik dus de hele middag door de stad met mijn nieuwe regenjas over de arm…
Best lief dat die man van de Kruidvat even hielp zoeken waar het beveiligingsdingetje zat in diezelfde jas, nadat ik er het afschuwelijk luide alarmsysteem, tot 2x toe, mee in werking had gezet. Wel jammer dat er nou allemaal losse onderdelen uit mijn jas hingen, die achteraf gezien, de hele middag over de grond hebben gesleept…

Fijn dat ze bij Jan Sikkes zoveel verschillende kleurtjes tricotstof hebben, waar ik speciaal voor naar Leeuwarden was gereden. Alleen was ik de tas vergeten waar de broek in zat waar het lapje bij moest kleuren…
Best grappig dat ik nu precies hetzelfde kleurtje heb gekocht als van de boordstof die ik eerder hier in Heerenveen al had gevonden. Wel een beetje sneu dat ik nu 2 lapjes heb, waar ik niks mee kan…

En hoe leuk dat ik toevallig ook een lapje heb gekocht dat prachtig bij die broek past, als bloesje bijvoorbeeld…

Maar jammer dat ik het voor de baby had gekocht en dat het dus veel te klein is voor een bloesje, bijvoorbeeld.

Heerlijk dat ik even bij Van der Velde, beslist de mooiste boekwinkel van Friesland, heb rondgestruind en daar vast een nieuwe agenda en een supermooi notitieboekje heb gekocht.

Wel jammer dat ze geen vulpenvullingen hadden, waar ik speciaal voor gekomen was en waar ik nu de halve stad voor door moest lopen om die bij een beetje rommelige kantoorboekhandel te gaan halen.

Waar ik dan overigens wel weer deze superleuke ordner vond, voor mijn boekhouding van volgend jaar…

Fijn dat het raampje van mijn auto weer open wil, zodat ik bij de McDonalds een menuutje kon bestellen. Een beetje jammer dat die juffrouw m’n bestelling niet goed kon verstaan, omdat blijkbaar de uitlaat weer kapot is…

En tenslotte zou ik, moe thuisgekomen, even heerlijk genieten van mijn Crispy McChickenmenu in de achtertuin, toen plotseling de lucht betrok en iemand besloot dat het hoog tijd werd om de slechtweerbelofte in te gaan lossen…

Met andere woorden: ik kan maar beter gewoon vertellen wat voor vreselijks me nu weer is overkomen.
Ik was dus in Leeuwarden, in de zon, en streek na al mijn rondzwervingen neer op het terrasje van de Doppio. Het leek me dat ze daar wel lekkere koffie zouden hebben, al drink ik geen koffie, want dat lust ik niet. Het duurde nogal even voordat er een juffrouw naar buiten kwam om mijn bestelling op te nemen. Ik had eigenlijk sinds het ontbijt niks meer gehad, dus ik wilde graag een klein pizza-achtig broodje, dat op de kaart stond. Zegt dat meisje: “Dat kan niet meer, want wij sluiten om 6 uur!” Ik kijk verbaasd op mijn horloge. “Maar het is nog maar 5 uur…” “Ja, maar wij sluiten om 6 uur en dan gaat de keuken om 5 uur dicht, want dan kunnen we geen broodjes enzo meer gaan staan klaarmaken”. Toen ze wegliep om mijn drankje te gaan halen, realiseerde ik me ineens dat ik al ruim voor vijven op dat terras was gaan zitten en ze blijkbaar binnen net zolang hadden zitten wachten tot dat meisje mij om 3 minuten over 5 kon gaan vertellen dat ik niks meer te eten kon krijgen!
Het gebeurt maar zelden dat ik geen fooi geef, maar in dit geval was ik zelfs geneigd om te vertrekken zonder te betalen. Wat ik natuurlijk niet gedaan heb, maar ik kom daar echt nooit weer. Doppio, Zaailand. Niet heengaan.

Het was weer een enerverende middag, in Leeuwarden…

Léia