Archives for category: odd things

Helemaal vergeten… Dat komt waarschijnlijk omdat ik er nog geen reactie op gehad heb.

“Zeg Jolanda, hebben wij ook nog van die dikke, paarse naalden?”
“Die met die scherpe punt…?”
“Nee, nee, stompe punt.”
“Dokter, alstublieft, mevrouw Van Dam zit al een half uur te wachten!”
“Ja, ja, Jolanda, nog heeel eventjes…”
“Dokter, vertel toch gewoon aan uw vrouw dat u van borduren houdt. Dan kunt u de hele avond lekker doorgaan en krijgt u heus dat poezenkussentje nog gemakkelijk af voor dierendag…”

poezenkussentje.jpg

Heb je ook een origineel idee om dit verhaal te vervolgen na de eerste 2 regels:

“Zeg Jolanda, hebben wij ook nog van die dikke, paarse naalden?”
“Die met die scherpe punt…?”

Léia

 

 

 

Advertenties

Ik heb het even nagekeken: Pasen valt dit jaar (en dit is geen grapje) op 1 april.
1 April, dat is nog precies 70 (zeventig!) nachtjes slapen.

En tot mijn stomme verbazing lagen er vandaag al weer paaseitjes bij de Lidl bij de kassa te lonken. Uit pure stomme verbazing heb ik zo’n zakje gekocht en ik heb ze als een soort statement op de salontafel gezet, onder het wakend oog van muis.

paaseitjes

Ik had een goed plan: een challenge (jazeker, weer een challenge) om tot aan Pasen, dus 70 dagen, die eitjes ongemoeid te laten. Want hoe schandalig is het dat er nu al paaseitjes in het schap liggen?

Jammer genoeg was ik druk bezig, daardoor wat afgeleid en ongemerkt heb ik per ongeluk al een eitje in mijn giecheltje gestopt. Ach, challenges zijn toch ook zó 2016…

Léia

Is het je wel eens overkomen dat je per ongeluk aan het verkeerde knopje zat te draaien en daarmee de oven aanzette in plaats van het gas onder je fluitketel? En dat je in de oven een paar ovenwanten had opgeborgen?

ovenwant

Mij wel. Die groene was echt al lekker bruin aan het bakken…

Dat had zomaar helemaal verkeerd af kunnen lopen. Gelukkig maar dat de kwaliteit van Hello Fresh-producten zo uitstekend is…

Léia, still alive and kicking…

Tot vandaag legde ik altijd mijn kam in de badkamer op de stortbak van het toilet.
Oude gewoonte; voordat ik daar een toilet kreeg, stond er een stapel Ikea-bakken voor de vuile was en daar lag nou eenmaal altijd mijn kam bovenop.

plee

Maar het moest natuurlijk een keer fout gaan. Vanmorgen bijvoorbeeld, vlak nadat ik had doorgetrokken, nam mijn kam een duik de pot in. Gelukkig kon hij de bocht niet nemen, dus ik heb hem gered, maar dat had me een lelijke verstopping kunnen veroorzaken….!

Nummer 6 uit de lijst van “Things to start your day in a much better way” (vrije titel van mij) van Tony Robbins: “Change habits or patterns that aren’t helping you”.
Kam heeft een nieuw plekje.

Goed bezig Léia

Vorige week heb ik geluncht met twee vriendinnen. Dat doen we een paar keer per jaar en dan doen we het ook goed. Om half 1 komen we bij De Buurman en met een beetje geluk staan we om 5 uur weer buiten. Nee, niet ladderzat en volgevreten; we praten veel en we lachen veel en nou ja, we drinken ook een wijntje bij een lichte lunch.

canadian-delight

Met altijd een Canadian Delight als toetje…

Vorige week vertelde één van de meiden dat ze in de wachtkamer bij de dokter het volgende gesprekje had opgevangen:

“Zeg Jolanda, hebben wij ook nog van die dikke, paarse naalden?”
“Die met die scherpe punt…?”

En het leek haar zo leuk om daar  een verhaal achteraan te bouwen. Ik riep meteen dat ik daar een wekelijks blogitem van zou kunnen maken, en ik kan daar ook wel wat hulp bij gebruiken. Dus, als je ook zo de meest vreselijke scenario’s te binnen schieten, laat het me vooral even weten, dan mag je op een van de komende maandagen bij mij gastbloggen op “Zeg Jolanda…”

Mijn eerste poging:

“Zeg Jolanda, hebben wij ook nog van die dikke, paarse naalden?”
“Die met die scherpe punt…?”
“Ja, ja, beslist die met die scherpe punt ja. Anders kom ik nooit door die olifantenbil van mevrouw De Vries!”
“Maar dokter, waarom laat u haar toch niet gewoon naar een botoxkliniek toegaan!? Dit doet u toch normaal ook niet? En het gaat maar door, ze komt hier bijna elke week!”
“De kliniek wil haar niet meer helpen.”
“Waarom in ’s hemelsnaam niet? Ze is best aardig en ze betaalt altijd braaf haar rekeningen…”
“Ja, maar ze werd toch te duur. Heb je enig idee hoeveel van die capsules ik leegspuit in dat lijf, zo voor en achter? Bovendien had ze er een leren fauteuil gemold en ze was door hun poepchique weegschaal gegaan. Onherstelbaar kapot, dat ding.”
“Huh? Maar onze weegschaal is niets mee aan de hand. En zo duur is die anders niet…”
“Nee Jolanda, maar daar heeft ze dan ook niet op gestaan. Ik ben toch niet gek!?”
“Dokter, ik begrijp het niet. Waarom werkt u mee aan deze malligheid?”
“Mevrouw De Vries en mijn vrouw, Jolanda, zitten samen op yoga. Mijn vrouw is, zoals je maar al te goed weet, niet het meest gevoelige type, en ze maakt regelmatig bijzonder onaardige opmerkingen over de yoga-prestaties van mevrouw De Vries. En nu heeft mevrouw De Vries mij beloofd, dat wanneer ik haar achterwerk heb weten op te vullen tot de breedte van een yogamatje, ze de volgende keer per ongeluk op het verkeerde matje zal gaan liggen. En ze komt er pas weer af als haar rug niet meer kriebelt….”
“Alstublieft dokter, de dikke paarse naald, met de scherpe punt…”
“Dankjewel Jolanda.”

yogadame.jpg

Léia

Vandaag heb ik een drukke dag: lesgeven (buiten de deur), lesgeven (binnen de deur), uitgebreid lunchen met vriendinnen en vervolgens uitgebreid nieuwjaar vieren met de CNCH-collegae, dus gisteravond dacht ik: laat ik vast een beginnetje maken met het opruimen van de kerstspulletjes…

dozenstapel

Slecht plan. Als je een keer begint, dan is er geen houen meer aan natuurlijk. Hebben alle mensen zoveel dozen met kerstspullen?
Omdat ik stellig van plan was om pas zaterdag de kerstboom de deur uit te doen, zit ik nu even heel zielig te kijken naar een uitgeklede kerstboom…

kalekerstboom

Maar de lichtjes blijven erin. Tot het aller-, allerlaatst…

Léia

Ik ben dit jaar begonnen met een raar oog.

boos oog

Zo gek; ik gaf les in het dialysecentrum en mijn Syrische meneer had mij al in zijn nog ontwikkelende Nederlands weten te vertellen dat mijn oog rood was, wat ik had afgedaan met: ‘Hè,  maak je je één keertje niet op, beginnen ze gelijk te zeuren dat je zulke rooie ogen hebt…’
Ik was namelijk van plan om direct na de les even te gaan zwemmen en dan is het niet een goed plan om met van die panda-achtige vlekken rond je ogen het water uit te komen…

panda

Toen de les afgelopen was en ik door de ziekenzaal naar mijn jas liep, werd ik aangesproken door een van de verpleegsters, die me tamelijk ontsteld vroeg hoe ik aan dat rode oog was gekomen. Huh? “Ik heb er niet echt verstand van”, zei ze: “maar ik zou er maar even mee langs de huisarts gaan”. Niks zwemmen, huisarts dan maar. Ik meldde me aan het loket van de assistente en liet mijn oog zien. Ze deinsde verschrikt achteruit en riep er iemand bij. “Bent u bekend met hoge bloeddruk?” Rare vraag. Nee, als ik goed begrijp wat u bedoelt… Mijn bloeddruk is altijd vrij laag. Dan maar even een afspraak maken om 3 uur.

Terwijl ik in de wachtruimte zat, kwam een vroedvrouw die ik goed kende van ons naaiclubje, de trap af en ze vroeg me meteen of ik met vuurwerk had gespeeld. Nee zeg! Volgens haar was het niet zo ernstig, want ze zag het ook vaak tijdens bevallingen. Door het persen kregen sommige vrouwen ook van die rooie ogen…

Gelukkig kon ik de dokter direct een eind op weg helpen: “nee dokter, ik heb niet per ongeluk een pen in mijn oog gestoken, ik heb geen last van hoge bloeddruk en ik ben ook niet aan het bevallen… Gek hè, dat ze dan wel even je bloeddruk opmeten voor de zekerheid (mooi laag trouwens), maar dat ze dan niet even controleren of je werkelijk niet aan het bevallen bent. Met mijn buikje zou dat toch maar zo kunnen…
Vervolgens printte hij een artikeltje uit van de een of andere huisartsensite. zoveel te zeggen als: “Dat had u ook wel even op internet kunnen opzoeken…” Ik stamelde nog iets van dat ik dacht dat je met je klachten juist niet het web op moest, maar dat is blijkbaar ook alweer ouderwetsig.

Afijn, met een week of 2, 3 zal het wel over zijn. We wachten maar rustig even af. Binnenshuis…

Léia