Archives for category: odd things

Ik wil altijd heel graag positieve stukjes bloggen, maar dat valt gewoon soms niet mee…

Zo was het vandaag heerlijk zonnig weer, terwijl er regen en onweer werd voorspeld! Jammer genoeg liep ik dus de hele middag door de stad met mijn nieuwe regenjas over de arm…
Best lief dat die man van de Kruidvat even hielp zoeken waar het beveiligingsdingetje zat in diezelfde jas, nadat ik er het afschuwelijk luide alarmsysteem, tot 2x toe, mee in werking had gezet. Wel jammer dat er nou allemaal losse onderdelen uit mijn jas hingen, die achteraf gezien, de hele middag over de grond hebben gesleept…

Fijn dat ze bij Jan Sikkes zoveel verschillende kleurtjes tricotstof hebben, waar ik speciaal voor naar Leeuwarden was gereden. Alleen was ik de tas vergeten waar de broek in zat waar het lapje bij moest kleuren…
Best grappig dat ik nu precies hetzelfde kleurtje heb gekocht als van de boordstof die ik eerder hier in Heerenveen al had gevonden. Wel een beetje sneu dat ik nu 2 lapjes heb, waar ik niks mee kan…

En hoe leuk dat ik toevallig ook een lapje heb gekocht dat prachtig bij die broek past, als bloesje bijvoorbeeld…

Maar jammer dat ik het voor de baby had gekocht en dat het dus veel te klein is voor een bloesje, bijvoorbeeld.

Heerlijk dat ik even bij Van der Velde, beslist de mooiste boekwinkel van Friesland, heb rondgestruind en daar vast een nieuwe agenda en een supermooi notitieboekje heb gekocht.

Wel jammer dat ze geen vulpenvullingen hadden, waar ik speciaal voor gekomen was en waar ik nu de halve stad voor door moest lopen om die bij een beetje rommelige kantoorboekhandel te gaan halen.

Waar ik dan overigens wel weer deze superleuke ordner vond, voor mijn boekhouding van volgend jaar…

Fijn dat het raampje van mijn auto weer open wil, zodat ik bij de McDonalds een menuutje kon bestellen. Een beetje jammer dat die juffrouw m’n bestelling niet goed kon verstaan, omdat blijkbaar de uitlaat weer kapot is…

En tenslotte zou ik, moe thuisgekomen, even heerlijk genieten van mijn Crispy McChickenmenu in de achtertuin, toen plotseling de lucht betrok en iemand besloot dat het hoog tijd werd om de slechtweerbelofte in te gaan lossen…

Met andere woorden: ik kan maar beter gewoon vertellen wat voor vreselijks me nu weer is overkomen.
Ik was dus in Leeuwarden, in de zon, en streek na al mijn rondzwervingen neer op het terrasje van de Doppio. Het leek me dat ze daar wel lekkere koffie zouden hebben, al drink ik geen koffie, want dat lust ik niet. Het duurde nogal even voordat er een juffrouw naar buiten kwam om mijn bestelling op te nemen. Ik had eigenlijk sinds het ontbijt niks meer gehad, dus ik wilde graag een klein pizza-achtig broodje, dat op de kaart stond. Zegt dat meisje: “Dat kan niet meer, want wij sluiten om 6 uur!” Ik kijk verbaasd op mijn horloge. “Maar het is nog maar 5 uur…” “Ja, maar wij sluiten om 6 uur en dan gaat de keuken om 5 uur dicht, want dan kunnen we geen broodjes enzo meer gaan staan klaarmaken”. Toen ze wegliep om mijn drankje te gaan halen, realiseerde ik me ineens dat ik al ruim voor vijven op dat terras was gaan zitten en ze blijkbaar binnen net zolang hadden zitten wachten tot dat meisje mij om 3 minuten over 5 kon gaan vertellen dat ik niks meer te eten kon krijgen!
Het gebeurt maar zelden dat ik geen fooi geef, maar in dit geval was ik zelfs geneigd om te vertrekken zonder te betalen. Wat ik natuurlijk niet gedaan heb, maar ik kom daar echt nooit weer. Doppio, Zaailand. Niet heengaan.

Het was weer een enerverende middag, in Leeuwarden…

Léia

Je kent dat vast wel: je krijgt een mailtje, klikt een link aan, het verhaal is wel interessant maar het beeld bepaald niet, dus je doet ondertussen even wat anders… En plotseling is het filmpje afgelopen en is er een nieuw filmpje gestart…

Dat overkwam mij vandaag en dat nieuwe filmpje was een TedX-filmpje dat ging over een man die aantoonde dat hypnose geen flauwekul was, maar die ‘wetenschappelijk’ ging verklaren hoe hypnose werkt.
Omdat ik nog steeds met dat ‘wat anders’ bezig was en ik er dus vooral naar zat te luisteren, ging dat filmpje over in een nieuw filmpje over hypnose; Anthony Galie hypnotiseert een hele groep schoolkinderen en legt ook uit hoe dat allemaal werkt. Superinteressant.

Het duurt een dik uur, dus ga er maar even voor zitten.
Hij vertelt dat hypnose eigenlijk een kwestie is van kunnen visualiseren wat hij zegt, samen met wat hypnosetechnieken en zo kun je als hypnotiseur iemands onderbewuste beïnvloeden.

Dat is heel handig, bijvoorbeeld als je in je onderbewuste van die hardnekkige foute veronderstellingen hebt, zoals “ik zal wel nooit wiskunde leren” of gewoon “ik ben dom”. Inmiddels weten we dat je je onderbewuste wel een andere kant kunt opsturen door consequent tegen jezelf te herhalen dat je wiskunde steeds beter gaat begrijpen, of dat je misschien wel helemaal niet zo dom bent, maar op momenten van stress of angst (zoals bij een examen of als je tegenover iemand staat die ‘de baas’ over je is) wint die ingehakte onderbewuste gedachte het toch van die nieuwe ‘overtuiging’.

Vergelijk het met roken. Je wilt stoppen met roken; je hebt jezelf ervan weten te overtuigen dat je helemaal geen sigaretten nodig hebt, dat ze eigenlijk knap smerig zijn, dat het slecht is voor het milieu, slecht voor je portemonnee en vooral slecht voor je gezondheid. Dus: je bent sterk en je rookt niet meer. Tot… dat ene moment dat het allemaal even niet zo goed ging en al die fantastische argumenten overboord gingen voor die onderbewuste behoefte: “ik móet nu een sigaret hebben, die heb ik gewoon nódig!”.

Hypnose gebeurt ook door je focus te binden. Het begint bijna altijd door te kijken naar 1 punt, een stipje te volgen, te luisteren naar zijn stem…
Je leert er dus ook fantastisch door hoe je je moet concentreren. Ook handig bij de studie!

Volgens Galie is het helemaal niet zo moeilijk te leren. Wat wel lastig is, is dat degene die je wilt hypnotiseren een heel goed voorstellingsvermogen moet hebben. Zou het niet mooi zijn als ik studenten die trauma’s hebben over school, stiekem zou kunnen laten geloven dat het helemaal super met ze gaat?

Misschien een leuk idee voor een volgende cursus. Zodra ik Portugees kan spreken…

Léia

Vanmorgen had ik het tweede coachingsgesprek met Thijs.
Het was een enerverende toestand.

Om te beginnen stond het parkeerterrein vol, maar de slagboom had nog wel een kaartje uitgespuugd, omdat 2 parkeerplaatsen in beslag genomen waren door een peloton fietsen! Dus nadat ik eindelijk een illegaal plekje had gevonden, waar ik Jacobs Beppe zó wist te parkeren dat er ook nog verkeer langs kon op weg naar de uitgang, kwam er hijgend een overijverige huisknecht aanrennen om mij te vertellen dat ik daar zo niet mocht staan.
Het kostte me al mijn overredingskracht en een complete wandeling over het parkeerterrein met deze meneer om hem ervan te vergewissen dat er écht nergens een vrij parkeerplaatsje meer was, voordat ik hem met mijn laatste hamerslag wist te overtuigen: “en ook al rijdt er iemand per ongeluk tegen mijn auto aan, dan is dat voor diegene erger dan voor mij…”. En hij was het met me eens dat ik rustig de raampjes open kon laten staan, als mijn auto dan toch ook niet op slot kon.

Ik vond Thijs in het cafégedeelte, temidden van vast wel honderden andere mensen (voor een groot deel per fiets aangekomen), een beetje onwennig aan een tafeltje bij het raam. De ober die ons de vorige keer van koffie had voorzien, stond samen met enkele collega’s bij de deur en toen ik dat groepje met een vrolijk “goedemorgen heren!” had doorkruist, had hij mij waarschijnlijk herkend.
In ieder geval was ik nog maar net klaar met Thijs quasi verontwaardigd toe te roepen: “Je móest ook echt het allerlaatste parkeerplekje voor mijn neus inpikken hè?!?” toen er al een ober kwam vertellen dat de tent gereserveerd was voor een clubje en derhalve gesloten voor overig spul, zoals wij, die door de achterdeur binnen waren geslopen en dus het mededelingenbord bij de voordeur hadden gemist.

Op naar de buren! Gelukkig mochten we de auto’s laten staan.
Supersjieke tent (ik had er gelijk spijt van dat ik de vorige keer had beloofd deze keer de koffie te betalen), maar wel met een heerlijk terras.
Ik had een gerichte vraag meegenomen: “Hoe kom ik van mijn boekhouder af?” Als me dat zou lukken, dan had ik binnen een jaar al de helft van deze coaching terugverdiend.
Maar zo gemakkelijk ging het natuurlijk niet en dat had ik kunnen weten, na die turbulente start.

DirkJan van Mark Retera

Dat was dan ook gelijk waar Thijs op inhaakte: dat ik zo’n drukte maakte over dingetjes, die hij later ‘levensjeuk’ noemde. We hebben allemaal van die dingen die niet helemaal lekker gaan, die niet helemaal lopen zoals we ons dat gewenst hadden en die we niet zagen aankomen. Dat hoort er nou eenmaal bij. Alsof ik dus van alle kleine dingetjes een toestand maakte…!

Nee, dat is het niet, dat weet ik nu, nu ik thuis ben. Ik kom binnen. En zoals ik dit verhaal ben begonnen, dan maak ik een enorm avontuur van iets simpels, gewoon om me een houding te geven. Ik dacht dat dat eigenlijk wel lollig was, maar dat kan ik dus blijkbaar maar beter niet weer doen….

Wat die boekhouder betreft:
– je weet wat je moet doen en dat je het moet doen
– je kan het! en…
– je weet waar het toe leidt.
Eh…. nee…. ja, ik weet wat het resultaat zou móeten zijn. Maar ik weet ook dat dat meestal het resultaat niet ís. Het pakt veel te vaak heel anders uit dan ik had gehoopt en daarom doe ik het dus niet.

Oi… Gelukkig heb ik van Thijs ook een contactpersoon doorgekregen die me wellicht kan helpen om wél het gewenste resultaat te bereiken. Ik denk dat ik daar eerst maar eens even mee ga praten…

Léia

Even wat rechtzetten: Toen Thijs mij mailde om te zeggen dat hij me zou mailen, had ie natuurlijk ook nog wel wat anders te vertellen.

Toen we namelijk onze eerste ontmoeting hadden, kreeg ik van Thijs als huiswerk mee dat ik elke dag 3 vragen moest stellen. En om me daaraan te herinneren, heb ik een foto gemaakt van een schoteltje met 2 lepeltjes:

De metafoor is dat als 2 mensen (lepeltjes) elkaar ontmoeten, je eerst contact moet maken, bijvoorbeeld door de ander een of meer (3) vragen te stellen. Dan maak je een verbinding en creëer je een veilige omgeving (het schoteltje) en pas daarna, Léia, kun je eventueel de sluizen open gooien (ofwel, dan mag je je woorden gaan spuien). Dat vragen stellen heeft denk ik meerdere functies, maar daar ben ik nog niet helemaal over uit.

In ieder geval had ik de foto ook naar Thijs gemaild, met de opmerking:
Zie je wel dat dat ene lepeltje veel groter is dan het andere?
Ik vroeg me af of dat in deze symboliek ook een betekenis had, maar die vraag heb ik er niet bij gesteld.

In de mail zei Thijs: All spoons are equal. But some spoons are just a bit more equal than the others.
Nou zijn deze lepeltjes inderdaad exact hetzelfde, behalve dan in formaat.

Toen heb ik hem een fotootje van mijn lepeltjes gestuurd:

Die zijn dus ook niet gelijk, wel in grootte en ook qua idee, maar de cupcakes zijn verschillend van vorm en kleur. Trouwens, het zijn ook veel leukere lepeltjes en ook een veel leuker schoteltje.

Ik zeg: There are many different spoons; choose the ones you love…

Léia

Thijs zegt dat ik teveel woorden gebruik. Hij bedoelt denk ik dat ik te veel praat. Mondeling en schriftelijk…
Dat zal best waar zijn: ik ben een lerares. En ook best een goeie. Ik leg dingen uit. En dat doe ik niet alleen door de feiten te noemen en dan te verwachten dat mijn leerlingen het wel zullen begrijpen, maar ik vertel hoe iets tot stand komt, geef voorbeelden uit het verleden, maar ook uit het dagelijks leven of de politiek of de natuur, desnoods beeld ik het uit! en dan verzin ik er nog allerlei context bij, zodat ze het zich goed zullen herinneren.

Ja, ik gebruik veel woorden. Waarschijnlijk komt het omdat ik van woorden hou. Misschien omdat ik er een hekel aan heb dat mensen elkaar niet begrijpen en er misverstanden ontstaan omdat ze niet duidelijk genoeg zijn, en misschien komt het omdat ik altijd dacht dat ik zo dom was dat mensen mij niet begrepen als ik niet uitvoerig uitleg verschafte.

In ieder geval was het een goeie voorbereiding om lerares te worden.
Trouwens, toen ik vriendinnen vertelde dat Thijs vond dat ik zoveel praatte, zeiden ze allemaal tegen mij: “Maar Léia, zo bén jij. Dat hoef je toch niet te veranderen?” Lief hè?

Maar goed. Thijs zal wel bedoelen dat ik niet erg zakelijk ben en daar heeft hij gelijk aan. Alleen…

Donderdag stuurde hij mij een appje, dat hij mij een e-mail had gestuurd. In die mail stond dat hij mij vrijdag zou mailen. Vrijdag kreeg ik een appje dat hij een dag respijt vroeg, vanwege drukte en vandaag, jazeker, ging het alweer niet lukken, zo appte hij.

Kijk, die drukte zou ik mezelf zeker hebben bespaard. Als ik mail, dan mail ik en als ik app, dan is dat omdat ik wat te zeggen heb, ook al is dat dan misschien wel met wat teveel woorden…

Niet dat ik het niet gezellig vind hoor, en je kunt er nog een blogje aan wijden. In lekker veel woorden…

Léia

Eerder deze week was Miss Congeniality op TV.

Deze film heb ik voor het eerst gezien met mijn zoontje in de bioscoop van Rotterdam. Mijn dochter was daar naar een popconcert en dat was te laat afgelopen om de laatste trein te kunnen pakken, dus wij hadden haar met de auto gebracht en zouden haar ook weer veilig mee naar huis nemen. En ondertussen gingen we dus naar de bioscoop. Een enorme bioscoop (voor Friese begrippen); het was een hele belevenis en een geweldige film, vonden wij.

Mijn dochter, die toen nog maar een jaar of 15 was, heeft na onze lovende kritieken snel de schade ingehaald en is de film ook gaan kijken.
En een paar dagen geleden vroeg ik haar: is er ook een maximum aantal keren dat je deze film kunt kijken en hem nog steeds leuk vinden?

Ze antwoordde: “Nee mam, volgens mij blijft ie altijd leuk!”

En gelukkig maar, want vanavond is ie alweer op TV!
Twee keer in dezelfde week! Geen wonder dat mensen steeds meer gaan netflixen.
Leuke film of niet, je wilt toch ook wel eens wat anders zien. Niet dan?

Léia

Goede voornemens zijn over het algemeen maar een kort leven beschoren. En omdat we dat allemaal weten, omdat ook onze eigen goede voornemens al snel het loodje hebben gelegd, zal het weinig mensen zijn opgevallen dat het met dat voornemen 2019 nr 1 van mij: ‘elke dag bloggen‘, niet bijster goed is verlopen.

Gister wees een studente mij er nog op dat er een levensgroot papier op mijn kast is geprikt met daarop mijn voornemen nr. 1. Dat papier is mijzelf al tijden niet meer opgevallen. Heeft dus ook vrij weinig zin….

Oké, kan gebeuren. Nadat ik ziek was geweest en de puf niet meer had om te bloggen en de ‘flow’ dus ook weg was, was er een weekje vakantie en natuurlijk veel drukte… Kuikensmoesjes.
Hoe zit het dan met die andere voornemens?

2. Elke donderdagmorgen administreren: letterlijk niet 1x gedaan…
3. Elk weekend een project afwerken. Nou, dat heb ik nog wel eens gedaan, maar veel klussen deed ik daarvoor ook altijd al in het weekend…
4. Veel meer naaien! Nou, het eerste weekend van januari heb ik gordijnen genaaid (dat was ook meteen nr. 3), maar daarna heeft de naaimachine niet meer op tafel gestaan, geloof ik.
En dan was er nog 5. fitchannelen. Dat doe ik nog wel eens, maar ook nadat ik ziek was geweest, zeker niet meer elke dag. En ik ben al snel overgestapt van die intensieve afvaltraining, naar Marks fittraining. Ik ben dus nog niks afgevallen. En trouwens ook niet echt veel fitter…

Zou dat soms ook de reden zijn dat ik niet meer heb geblogd? Dikke vette grote mond en niks presteren? Misschien…
Maar ik geef mezelf gewoon een tweede kans. En misschien ook wel een derde of een vierde. En er zijn trouwens ook genoeg dingen die ik wel doe… Toch? Laat ik dan voortaan daar maar weer wat over gaan opscheppen!

Léia