Archives for category: odd things

heb ik een hoed gehaakt. Ik kan namelijk heel slecht tegen de zon op mijn bolletje…  en daarom droeg zij een hoedje.

Maar hoewel de foto waar ik voor ging een vlot model met een opstaande rand beloofde, en ik mijn hoed zelfs nog uitgebreid had behandeld met een nieuw aangeschafte bus van die overhemd-stijfselstrijkspray, kwam ze in Frankrijk zó uit de koffer…

image

All but charming. Gelukkig heb ik haar in Frankrijk niet echt nodig gehad.

Maar wat te doen om het ding te redden? Jana stelde voor een baleintje in de rand te haken….

image

Ik vind het een geslaagde actie. En wanneer komt dan nu eindelijk die zon…?

Léia

Wie breit er nou sokken in de zomer? Nou, ik vanzelf…

image

De linker is me wat te groot, want voor een jongeman, de rechter is ietsje aan de krappe kant, want voor…..?

Let op: Rechts en links is aan de voeten, voor het geval je mijn smaak, danwel mijn richtingsgevoel in twijfel aan het trekken was.

Hoera voor de zomer met handwerkweer!

Léia

Mijn hele huis staat vol dozen. Dozen in de slaapkamer, in de huiskamer, in de logeerkamer, in de bijkeuken, op de zolder (natuurlijk), in de schuur, op de overloop en in mijn werkkamer boven. Overal dozen.

Nou is er een heel groot voordeel: ik hou ongelooflijk van dozen. Maar… niet zó veel.

Het lijkt wel of ik in een permanente staat van verhuizen ben en dat is ook wel een beetje zo. Omdat ik op dit moment een poging doe (met veel hulp van mijn superhandige zus en mijn allerliefste dochter) om de kamer en de keuken op te knappen, zitten heel veel spullen tijdelijk even in een doos. En een heleboel van die dozen zijn trouwens ook leeg, omdat ik binnenkort weer van werkplek ga verkassen en dan heb je veel dozen nodig om de spullen van A naar B te brengen. En misschien dan ook nog weer naar C. Of D. Dat is ook al voorgekomen.

Maar vanmorgen dacht ik: Nu is het genoeg! De deur van mijn slaapkamer kan al maanden niet meer dicht en de gasten schijnen allergisch te zijn voor de dozen naast het bed (daar zit dan ook voornamelijk stof in, stof als in lappen stof).

Ik heb me dus voorgenomen om elke dag een doos leeg te maken. Eigenlijk ben ik vorige week al gestart, toen we voor het schilderen een stuk karton nodig hadden. Ik heb toen de inhoud van een doos op mijn bed gekieperd, maar dat is nou eigenlijk ook weer niet de bedoeling….

En misschien, als ik alle dozen met stof heb leeggeschud, zit er dan wel in de laatste de vitrage die ik zo graag beneden voor de ramen wil gaan hangen….

Léia

Ik ben een Leeuwardense. Een stadsfriezin dus. Wij stadsfriezen spreken geen Fries, wij spreken een taaltje dat wordt verfoeid door échte Friezen. Eigenlijk is het gewoon Nederlands met een Fries dialect en in de oren van een échte Fries klinkt dat minstens even lelijk als het Drents of Zeeuws in de oren van iemand die wél goed Nederlands spreekt. Sorry jongens, maar dat is echt zo.

Dat wil overigens niet zeggen dat het niet een heel grappig dialect is. Gezellig vooral. En ik weet trouwens zeker dat de Drenten en de Zeeuwen en de mensen uit Utrecht of de Achterhoek dat ook van hun eigen dialect vinden.
Eén van de leukste woorden in het stadsfries vind ik: sokken. Hoeken? Sokken!

socks jane

Je loopt door de dierenwinkel, langs de aquaria met goudvisjes en zegt tegen je zus: “Oooh kiek, sokken fien ik leuk!” Wat zoveel betekent als: oh kijk, die vind ik leuk!
Zij komt aangelopen, staart wat niet begrijpend naar de waterbakken en vraagt: “Hoeken?”, jij wijst naar die met die sluierstaartjes en herhaalt: “Sokken!”
Hoeken betekent zoiets als ‘welke’, ‘wat voor’, en sokken: ‘zulke’ of ‘deze, die’.

Ik wou eigenlijk alleen maar zeggen dat de sokken af zijn. Voor m’n zus. In rozensteek deze keer. Ook leuk.

Léia

Vanmorgen waren we een boottochtje aan het plannen. Ik heb het er in mijn blog ontbijtzeilen al eens over gehad; ieder jaar gaan we met de CNCH (mijn ontbijtnetwerkclub) een keertje heel vroeg zeilen met Kees Koppenaal en zijn vrouw Marjan, in hun prachtige Helsingor boot.

kees boot

Inmiddels hebben we bij de club ook wat nieuwe leden en eentje wilde wel het water op, maar niet scheef… En zeilboten gaan nog wel eens scheef. “Welnee joh,” riep ik: “dit is een hele grote mooie boot en zo scheef gaat die niet”. Ik rende naar de dichtstbijzijnde computer en googelde even op “Kees Koppenaal Helsingor” en tot mijn opperste verbazing leverde die combinatie geen enkele foto van Kees, en maar eentje van de boot. Voor de rest waren het foto’s van andere CNCH-leden (deels op die boot) en een paar van mij… Van mijn bureau, van mijn eimetkaasenabrikozenjampannenkoek en zelfs eentje van mij in bed, knuffelend met de hond!

Oi! Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ik nog steeds regelmatig bezoekers kreeg op mijn blog, terwijl ik de laatste tijd niet zo vaak meer schreef, maar dat is het dus! Al die foto’s waren afkomstig van mijn blogs… En een deel van de foto’s was gelinkt aan Hotel Heidehof, waar ik me op dat moment bevond…

Ik heb niets te verbergen en de dingen die ik op mijn blog zet, ja, die zijn ook gewoon bedoeld om te lezen, maar van zo’n foto van mij in bed met een slapende hond ernaast krijg je toch een ander beeld als je het uit de context haalt.
Ik weet het, daar moet je beter over nadenken. En laat ik daar nou weer eens geen zin in hebben?! We moeten tegenwoordig zo oppassen wat we zeggen, schrijven, op de foto zetten, of op een blog… Niet dat we iets verkeerds doen, maar je weet nooit wat de mensen ervan maken. Nou, ze maken maar. Zolang er nog mensen zijn die het gewoon leuk vinden, wil ik graag gewoon kunnen zeggen wat ik kwijt wil.

high tea

Ik moet toch verdorie gewoon kunnen laten zien dat ik leef, met alles wat daarbij hoort. Ja toch?

Léia

 

Tijdens mijn lunchpauze streek ik even neer bij de vijver voor ons pand, omdat het daar een gekwaak was van jewelste. Jammer genoeg staakte de herrie vrij snel wanneer ik in de buurt kwam en zag ik alleen nog kikkertjes in perfecte schutkleur over het eendenkroos hippen. Toen ik wegliep, begon de herrie weer aan te zwellen. Ik vond het gek, want die vijver is alleen gescheiden van een nogal drukke doorgangsweg, door een miezerig heggetje en daar trekken ze zich dan niks van aan….

Kikkers hebben dus blijkbaar slechte oren, maar ze zien je wel met die bolle oogjes. Ik trok me daarom terug achter een bosje om ze te kunnen bespieden. Er was namelijk iets vreemds met die kikkers. Ze maakten een raar geluid. Ja, tussendoor was er ook wel gewoon wat gekwaak, maar voor het grootste deel was het een luidruchtig gereutel.

Het duurde niet heel lang voor ik ontdekte dat die bijna onzichtbare springertjes tussen dat eendenkroos ofwel net óp, of juist van een ander kikkertje áf sprongen. En dat merkwaardige gereutel, dat moet iets van een paringszang geweest zijn. Een kikker maakt dus een gigantische klereherrie als hij bezig is op een ander kikkertje te wippen, maar o wee als je ernaar kijkt…. dan klaptoediemond.

kikkers

Het is niet om aan te zien, het horen vergaat je en ik kan er nu ook maar beter over zwijgen.

Laten we het er maar op houden, dat zelfs de psyche van een kikker wel eens wat in de war is, maar dat hij in ieder geval nog wel wat meer te melden heeft dan “kwak”.

Bijzonder, natuur.

Léia

PS: niet te geloven, het is me gelukt een filmpje op youtube te downloaden!

Vroeger (toen ik nog jong was en de wereld nog overzichtelijk) las ik maar 1 boek tegelijk (en ook tot de laatste bladzij). Ik begon pas aan een nieuw kledingstuk te naaien als ik het vorige had afgewerkt en alle rommel weer netjes had opgeruimd, en er lag ook maar 1 brei- of haakwerkje in een mandje of het hoekje van de bank op mij te wachten.

boekenboel

Das war einmal. Al sinds een paar jaar lees ik soms wel in 3 boeken tegelijk (vaak eentje voor de lol, eentje voor m’n werk of studie, een Engelse detective en misschien nog zo’n vreselijk persoonlijk ontwikkelings-werkboek).

Op dit moment ligt er een vest te wachten tot ik het in elkaar heb gezet en er een boord aan kan breien, ik ben met een paar sokken bezig en voor mijn dochter maak ik een soort poncho (die moet wel af voor het koude weer vertrokken is). En dan is er nog die gehaakte gier, al tijden smachtend naar een paar poten en twee vleugels.

onderhanden-werk

Aan naaien ben ik al heel lang niet meer toegekomen en het eerste, dringende project zou dan de nieuwe vitrage worden en de stof daarvoor ligt ‘ergens’ op zolder…

Chaos. De wereld is in chaos en ik doe mee. Maar het hoogtepunt is wel dat ik op dit moment een boek van achter naar voren lees…
En dat is mooi, want het geeft me hele nieuwe inzichten. Het is een boekje dat ik ooit gekocht had omdat ik dacht dat het vol stond met time-managementtips, maar dat bleek niet waar.

hoe-doet-ze

De schrijfster vertelt in 75 korte stukjes hoe je, ondanks je drukke leventje, toch als vrouw een betoverd leven kunt leiden. Het is dus ook geen boek dat je achter elkaar uit moet lezen (hoewel ik dat zeker geprobeerd heb), want dan heb je er niks aan. Maar als je elke avond 1 tip van gemiddeld 3 bladzijden doorleest, lijkt er geen eind aan te komen en haal je die 75 misschien wel nooit! Dus deze keer ben ik achteraan begonnen, bij 75: accepteer onvolmaaktheid. En inmiddels ben ik al bij 28: Neem af en toe wat ongemak op de koop toe.

ongemak

Heerlijk! Ik word zo rustig van dat boekje. Ik zal zeker binnenkort een paar van haar waardevolle adviezen met jullie delen. Maar de eerste is van mijzelf:
“Lees ook eens een boek van achter naar voren”. Wat kan jou het schelen. Misschien staat het meest waardevolle wel achterin en kom je daar anders wel nooit aan toe!

Het moet toch ook niet gekker worden…

Léia