Archives for category: gezondheid

De hele afgelopen week was ik behoorlijk snotterig. En snotterig is een prima woord, want deze hele week stond in het teken van het snot, dat voor mijn gevoel binnen enkele dagen verschillende verplaatsingen heeft doorgemaakt.

Het begon vorig weekend. Toen zat het eigenlijk overal en vreemd genoeg ook in mijn benen. Ik kon bijkans de trap niet meer opkomen… Veel op de bank liggen met dozen vol tissues om zoveel mogelijk naar buiten te blazen, leek me een goede oplossing.

Maandag kwam het pas goed los. Het leek alsof de algehele snotvermoeidheid zich naar mijn neus had begeven. Als ik even niet oplette, hingen de groene bellen tot op mijn kin.
Dinsdag kwam het m’n ogen uit. Maar even geen mascara en streepjes. Het huilen stond me sowieso nader dan het erom lachen…
Woensdag zat m’n keel vol. Niet praten leek de beste oplossing, maar met tussendoor wat rochelen, lukte het toch aardig om de dag vol te kletsen.
Donderdag was het in mijn oren gaan zitten. Au! En erg lastig, vooral als je toch al wat moeite moet doen om je leerlingen te kunnen verstaan…
Vrijdag: opgedroogd snot. Nog een beetje kuchen, niezen en snotteren (en vooral die spoken uit m’n neus proberen te krabbelen), maar het leek nu echt bijna over te zijn. Tot zaterdag.

Geen lessen, niemand over de vloer; ik ging even boodschappen doen. En ik startte mijn inkopen op de markt, bij de nootjeskraam. Daar opende ik mijn mond om 2 ons supermix te bestellen en wat denk je? Er kwam niks uit. Met wat wijzen en gebaren, kreeg ik wel mijn supermix (helaas zonder zout, dat was me ook te lastig in gebarentaal) en als extraatje van die aardige meneer een, wat ik dacht, Turks fruitje. “Voor de keel”, zei hij vriendelijk en verheugd stak ik het in één keer in mijn mond.

Het was gember. Behoorlijk pittige gember. En prompt kon ik helemaal geen geluid meer voortbrengen. M’n keel leek wel dichtgeschroeid!
Dat was jammer, want ik moest even langs de Ako (2 Valentijnskaartjes voor de prijs van 1); ik had nog 2 krasloten waarop ik 8 euro had gewonnen en die wilde ik gaan inwisselen voor nieuwe krasloten.

Ik vind de dames bij de Ako altijd heel aardig. Maar er werkt ook een man. Laat nou juist die man mij gaan helpen. Hij begreep wel dat ik die twee kaarten wilde kopen die op de toonbank lagen en hij zag ook wel dat ik een prijs gewonnen had op de opengekraste loten, maar toen ik stemloos probeerde duidelijk te maken dat ik er graag een paar krasloten voor terug wilde, hoorde ik hem geïrriteerd mompelen “Ik versta er niks van” en hij overhandigde mij, zonder enig ceremonieel, mijn prijzengeld.

Mannen, soms zijn het botte boeren, soms zijn ze hartstikke lief, maar hoe dan ook, bij mij pakken ze altijd net verkeerd uit…

Léia

Advertenties

Vrijdagavond ben ik met mijn vriendin Jetske naar Bohemian Rhapsody geweest. Misschien moet je van de muziek houden, misschien hoeft dat niet eens per se, maar als je hem nog niet gezien hebt…. Ik zou snel gaan!

Het is lang geleden dat ik van een film zoveel kriebels over mijn lijf heb gevoeld. En dat je aan het eind niet wilt dat het al afgelopen is. En dan helemaal onder de indruk de bioscoop uitlopen en nog minstens een uur na zitten praten…

Jammer dat mijn hevige niezen, wat ik al een paar dagen deed, die avond wel is ontaard in een stevige verkoudheid. Vrouwen midden in de nacht over straat… daar komt ook geen goeds van.

Léia

Ongelooflijk! Ik zwem 1x in de week en dan scoor ik altijd beter op zwemmen met alleen benen, dan op zwemmen met alleen je armen. Ik dacht dus dat mijn benen veel beter ontwikkeld waren dan mijn armen. En ik dacht ook dat ik voor een redelijk oude taart, nog best een stevige derrière had.

Maar nee, na de eerste workout kon ik niet meer op mijn benen staan en zelfs nu nog, bijna 16 uur later, voel ik meer bilspieren dan ik wist dat ik er had. Armen? Geen probleem. Planken ging prima en zelfs opdrukken viel me reuzemee.

Maar… ik was er om 8 uur uit en ik heb het gedaan. Ik ben weer trots op mezelf. Go me!
Morgen eens een potje yoga proberen en natuurlijk… zwemmen. Dat kan ik tenminste vrij redelijk…

Léia

Ik ben dol op nootjes. En ik dacht ook dat ze gezond waren. En een prima alternatief voor chips en andere snaaierij.
Nou, nootjes zijn inderdaad beter dan chips, maar aan elk nootje schijnt ook wel weer wat te mankeren.

In ieder geval wil ik ze graag gebrand. Net zo als ik mijn boontjes of spruitjes ook liever gekookt heb dan rauw.
En daarenboven wil ik ze graag gezouten. Net zoals ik graag wat zout in de aardappeltjes wil, omdat de smaak van de aardappeltjes (en de nootjes) veel beter tot uiting komt met wat zout. Trouwens, een mens kan ook helemaal niet zonder zout (ja, als je dagelijks zakken zoute chips eet, misschien moet je dan niet meer zoveel op je aardappeltjes doen…).

Het liefst koop ik mijn nootjes op zaterdag op de markt. Daar zijn ze vers gebrand en het ruikt alleen al zo heerlijk in dat kraampje. Alleen, die nootjes zijn allemaal ongezouten. Dus vragen ze je altijd: “Wilt u ze gezouten of ongezouten?” En als ik dan aangeef dat ik ze graag gezouten wil, dan draait die juffrouw zich om en hoewel ik het niet goed kan zien, want ze staat ervoor, ik weet zeker dat ze een schepje zout in het zakje kiepert. Daarna schudt ze er even wat mee e voilà: gezouten nootjes.

Nou was ik zaterdag op de markt en blijkbaar was ze wat afwezig met haar gedachten (of die emmer met zout was leeg), want ze heeft het me niet gevraagd. Dus ik kwam thuis met een zakje ongezouten nootjes.
Nou ja, wat zij kan, kan ik toch ook?

Dus ik kieper wat keukenzout in die zak en schud er even flink mee. En wat heb ik nu? Nootjes met zout, in plaats van zoute nootjes… Zouden ze op de markt soms speciaal nootjeszout gebruiken? Heb ik het schudden nog niet onder de knie?
Als ik er weer kom, zal ik er toch nog eens naar vragen…

Léia

Voornemen 5: fitchannelen. Ik had 2 voorwaarden: ik wilde het kunnen doen voor de tv en niet op een lullig schermpje van de telefoon of een laptop en niet de hele buurt hoeft me te zien sporten, dus er moesten gordijnen komen. De gordijnen zijn er inmiddels en vanmiddag is het me gelukt om m’n laptop te koppelen aan de tv.

En ondertussen was ik tegen de prijs aangehikt. Het is weliswaar helemaal niet zo duur (voorheen kon ik voor een jaar fitchannel, precies 3 maanden naar de sportschool en daar kreeg ik geen recepten, kookles en leuke schema’s), maar 2 maanden gratis, ja, als je je aanmeldt voor een jaar, dat was niet wat ik ervan verwachtte.

Nadat ik vanmiddag mijn laptop had aangesloten op de TV, ben ik eens wat reviews gaan bekijken. Die waren eigenlijk best wel positief, hoewel ik op de website van fitchannel zelf geen recensies kon vinden.
Dus ik dacht: wil je nou die vette pens meenemen naar de trouwerij, of ga je er wat aan doen? En ik heb me aangemeld.

Carlo Lens, mijn held…

Correctie 1: Die 2 maanden gratis, zijn echt 2 maanden gratis, maar daarna zit je er wel een jaar aan vast. Je hoeft dus nog niet meteen te betalen (pas over 2 maanden). Eigenlijk zit je er dus 14 maanden aan vast, want na die 2 gratis maanden begint je betaalde jaar.
Correctie 2: Er zijn verschillende trainingen mogelijk, maar het is niet echt superslim om je in te schrijven voor 2 of 3 verschillende. Ik wilde eigenlijk afvallen, yoga en dansen tegelijk doen, maar 3x fitness, 3x yoga en 3x dansen in 1 week, dat gaat me echt niet lukken.

Ik heb de weekplanner/tracker en het eerste weekmenu al uitgeprint. Die planner ga ik zo even invullen en dat menu wordt natuurlijk niks.
Hallo zeg, ik heb net een doos binnengekregen van de Hello Fresh (ja, dat doe ik nog steeds en ik ga er ook nooit meer mee stoppen…) en ik heb gewoon geen tijd om elke dag van die uitgebreide lunches te gaan staan klaarmaken, of spinaziewafels te bakken voor het ontbijt!
Carlo zegt wel dat voeding 80% van je gezondheid is én dat je 6x per dag iets moet snavelen, dus daar moet ik dan wel wat op verzinnen.

De weegschaal staat klaar, m’n laptop staat klaar, beginnen maar!

Ja, dat wordt dan wel dinsdag, want morgenvroeg komt Hester en direct daarna moet ik aan 1 stuk door lesgeven van 13:00 tot 21:00 uur. Maar… ik ga zo wel even een soepje koken, dan heb ik in ieder geval iets gezonds te eten morgen, als ik klaar ben.

Léia

Het is tijd om mijn laatste voornemen te onthullen.
Na een mislukt abonnement op de plaatselijke sportschool en gezien het voorgenomen huwelijk van mijn dochter, leek het me wel een schoon plan om te gaan fitchannelen.

Je weet wel, lekker thuis voor de televisie oefeningetjes doen. Niemand die het ziet, je hoeft er de deur niet voor uit, en het is helemaal niet zo duur. En… 2 maanden gratis.

Voordat ik überhaupt kon gaan fitchannelen, moesten natuurlijk de gordijnen klaar, want het is niet de bedoeling dat de hele buurt meegeniet van mijn serieuze, edoch ongetwijfeld lachwekkende pogingen om een aantrekkelijke schoonmoeder te worden. Dat deel is inmiddels geslaagd.

De volgende stap was het aansluiten van een laptop op de tv, want ik ga natuurlijk niet staan springen met een iPad in de hand, of turend op een klein computerschermpje. Dat probleem is inmiddels ook opgelost, althans, Marcel heeft me uitgelegd hoe ik dat moet gaan doen.

Maar dan. Fitchannel adverteert op het ogenblik heel veel, en met een aanbieding van 2 maanden gratis. Dus ik dacht: ik probeer het 2 maanden (gratis) en als het bevalt, dan blijf ik het nog een tijdje doen. Simpel en buitengewoon logisch geredeneerd, dacht ik.
Alleen…. een kijkje op de website en wat blijkt: die 2 maanden gratis krijg je alleen als je een lidmaatschap voor een jaar aangaat.

Natuurlijk. Stel een abonnement zou € 120,00 per jaar kosten, dan kost het nu niet € 10,00 per maand, maar 2 maanden gratis en die andere 10 maanden € 12,00 per maand. Daar trap ik natuurlijk niet in. Ook niet in een sportbroekje met sportschoenen. Niks 2 maanden gratis, dat is gewoon een jaarabonnement.
Wat me ook stoort, is dat een jaarabonnement vooruit betaald, net geen € 80,00 kost en een abonnement waarbij je na 3 maanden maandelijks mag opzeggen, maar liefst € 156,00. Dat is praktisch 2x zo duur!

Als die lui net zo goed lesgeven als ze kunnen rekenen, dan moet ik Fitchannel zeker aanbevelen. Maar of ik nou al klaar ben om er in te stinken….
Of zal ik het toch eerst maar weer eens met de Wii Fit proberen?

Léia

Alleen zijn kent een aantal niet onaanzienlijke voordelen. Die zijn zowel bij de singles bekend (die genieten er dagelijks van), en zeker ook bij de paren (die dromen er nachtelijks van). Maar… het kent ook een paar nadelen, vooral in december.

December namelijk, kent een flink aantal feestdagen die men gewoonlijk niet alleen viert. Dat is leuk, want ook singles genieten bij tijd en wijle bijzonder van gezelschap.
Dat kent echter in de eerste plaats een aantal lastige voor-/nadeel dubbelingen. Zo is het fijn dat je zelf de organisatie in handen hebt, maar je moet wel al je boodschappen in je eentje doen (en je kunt niemand de schuld geven als je iets bent vergeten…). Je mag je boom lekker zelf optuigen, zoals je dat graag zou willen, maar het is wel een hele klus als je al die versierselen alleen moet ophangen… En als je dan nog wat pech hebt…

kerstboomom

Maar dan is het feest voorbij. En je hele koelkast staat vol met restjes. En daar draai je helemaal alléén voor op.

Toegegeven, met Sinterklaas had ik geen probleem. Met genoegen heb ik nog dagen van de chocoladeletters en de marsepein zitten smullen en de speculaasjes en pepernoten heb ik aan de hond opgevoerd (die was werkelijk fan!).
Maar na de Kerst begon het pas echt. De hele week tussen Kerst en Oud en Nieuw ben ik bezig geweest de restjes witlofsalade, gemarineerde fonduekip en Mediterraanse, Javaanse en Hollandse gehaktballetjes weg te smikkelen. Ja, ik weet het, de feestelijke koekjes, zoutjes en vooral drank waren nog wel even houdbaar, maar je wilt het spul toch een beetje aan de kant voor Oudjaar…

En Oudjaar, dat is pas erg! Er stond geen maaltijd op het programma, omdat we ons tegoed zouden doen aan oliebollen en appelbeignets, midnightsnacks en alcoholische versnaperingen. Geen maaltijd? Dat vraagt om veel snacks dus…

Nieuwjaarsdag heb ik mij gestort op de restanten zalm, haring en makreel (de paling was gelukkig opgegaan), want zo men weet: familie en vis blijven slechts 3 dagen fris. En toen de vissen vertrokken waren, friste ook gelijk de koelkast een stuk op. De restanten oliebollen en appelbeignets konden natuurlijk ook geen dag meer wachten.
Gister waren de bakjes salade aan de beurt: komkommer, kip samoerai, gevuld eitje en kip joppie… Gelukkig waren er ook genoeg toastjes over. Verder waren er nog dadels te vullen met Monchou, filet Americain, Spaanse worst, walnootkaasje en niet te vergeten halve zakken chips, Dorito’s en Bugles (die worden slof toch?).
Gisteravond laat heb ik nog de laatste bubbels weggeklokt.

Zo, dat ruimt aardig op. Nu alleen nog de kruidenboter en ook de slagroomspuit moet leeg. Er is nog zat chocolademelk (voor de slagroom) en een afbakstokbroodje ligt er vast nog wel in de kelder.

Relatief gezien zijn het dus helemaal niet zulke dure weken, maar voor een single is het even afzien. Volgens mij groei je dan ook niet zozeer van de feestdagen, als vooral van de dagen erna….

Léia