Archives for category: Ergernissen

Is dat bij andere vormen van handarbeid ook zo? Het hele internet staat barstensvol met tutorials van de eenvoudigste dingen. Je moet wel een ongelooflijke sufferd zijn als je niet een pannenlap kunt leren haken of een babydekentje breien. Steek voor steek wordt het je uitgelegd, alsof je er met de neus bovenop staat.

Tot… het echt moeilijk wordt. Dan ben je de klos. Met naaien is dat trouwens ook zo. Tot in details staat er in je Burda hoe je een patroon moet uitknippen, op de stof leggen, hoeveel centimeter naad erbij moet, hoe je de stukjes aan elkaar moet zetten en dan ineens staat er: ‘zet de kraag op de blouse’… of: ‘maak een paspelzak’. Nou denk ik dat je daarvoor op youtube nog wel een heel end komt, maar wat nou als je patroon niet klopt, of misschien verkeerd is vertaald (oooh, die google-translateramp!) ?

Ik was lekker bezig met het haken van een wiegje voor de nieuwe baby. Hartstikke leuk, maar wel zwaar werk, want het moet met 3 stevige draden tegelijk. Zo’n wiegje moet wel iets kunnen hebben natuurlijk; voor je ’t weet rolt je baby tussen de bosjes… Ik had dus een speciale ergonomische haaknaald erbij gekocht.

De bodem ging prima. Persoonlijk zou ik een correctie hebben toegepast omdat de steken wat verlopen, maar wie ben ik…
En dan ineens staat er: Haak een breeknaald. Een breeknaald? Wat is een breeknaald? Er stond wel een soort beschrijving, dus ik probeer maar wat. Nou, dat heet waarschijnlijk een breeknaald, omdat mijn dure ergonomische haaknaald elk moment kon breken. En mijn wijsvinger trouwens ook! Loodzwaar werk, maar ik dacht dat ik het er redelijk had afgebracht.

Maar hoe nu verder? Die breeknaald moest namelijk op de averechtse (verkeerde) kant en ook van links naar rechts, in plaats van van rechts naar links. Als je nu denkt: oké, daar begrijp ik niks van, precies! Zo voelde ik me nu ook. Lang leve youtube. Toch? Nou, mooi niet! Nergens niet.
Ik heb nog wel een haakboek, met gegarandeerd álle steken! Maar geen breeknaald.
Foute vertaling? Zoeken op breuknaald, vouwnaad, averechtse naald, niks!

Misschien even vragen bij de wolleverancier? Ja, die zegt op de website: wij krijgen zoveel vragen (geen wonder), daar kunnen we niet aan beginnen, zoek maar een forum. Dat heb ik gedaan. Het forum zegt: doe niet zo moeilijk, dan doe je toch gewoon zó? En komt met een simpele oplossing.
Er is ook een mevrouw die voor mij haar wolwinkel heeft gebeld en met de verkoopster heeft uitgezocht welk patroon het was. ‘Oh’, zegt dat meisje: ‘die wieg heb ik ook gemaakt!’ Oh ja? Hoe heb jij dat dan gedaan? Nou, ze had het niet van het patroon gedaan, maar gewoon een beetje zelf… Ja, daar geloof ik dus niks van; waarom zou je zelf gaan prutsen als je een patroon voor je neus hebt? Zij kwam er natuurlijk ook niet uit!

Grrrr. Het laat mij vanzelf niet los. Ik moet en zal het voor elkaar krijgen, ook al kost het me 3 vingers en een ergonomische haaknaald!
Zo simpel is dat handwerken dus ook weer niet…

Léia

Ik wil altijd heel graag positieve stukjes bloggen, maar dat valt gewoon soms niet mee…

Zo was het vandaag heerlijk zonnig weer, terwijl er regen en onweer werd voorspeld! Jammer genoeg liep ik dus de hele middag door de stad met mijn nieuwe regenjas over de arm…
Best lief dat die man van de Kruidvat even hielp zoeken waar het beveiligingsdingetje zat in diezelfde jas, nadat ik er het afschuwelijk luide alarmsysteem, tot 2x toe, mee in werking had gezet. Wel jammer dat er nou allemaal losse onderdelen uit mijn jas hingen, die achteraf gezien, de hele middag over de grond hebben gesleept…

Fijn dat ze bij Jan Sikkes zoveel verschillende kleurtjes tricotstof hebben, waar ik speciaal voor naar Leeuwarden was gereden. Alleen was ik de tas vergeten waar de broek in zat waar het lapje bij moest kleuren…
Best grappig dat ik nu precies hetzelfde kleurtje heb gekocht als van de boordstof die ik eerder hier in Heerenveen al had gevonden. Wel een beetje sneu dat ik nu 2 lapjes heb, waar ik niks mee kan…

En hoe leuk dat ik toevallig ook een lapje heb gekocht dat prachtig bij die broek past, als bloesje bijvoorbeeld…

Maar jammer dat ik het voor de baby had gekocht en dat het dus veel te klein is voor een bloesje, bijvoorbeeld.

Heerlijk dat ik even bij Van der Velde, beslist de mooiste boekwinkel van Friesland, heb rondgestruind en daar vast een nieuwe agenda en een supermooi notitieboekje heb gekocht.

Wel jammer dat ze geen vulpenvullingen hadden, waar ik speciaal voor gekomen was en waar ik nu de halve stad voor door moest lopen om die bij een beetje rommelige kantoorboekhandel te gaan halen.

Waar ik dan overigens wel weer deze superleuke ordner vond, voor mijn boekhouding van volgend jaar…

Fijn dat het raampje van mijn auto weer open wil, zodat ik bij de McDonalds een menuutje kon bestellen. Een beetje jammer dat die juffrouw m’n bestelling niet goed kon verstaan, omdat blijkbaar de uitlaat weer kapot is…

En tenslotte zou ik, moe thuisgekomen, even heerlijk genieten van mijn Crispy McChickenmenu in de achtertuin, toen plotseling de lucht betrok en iemand besloot dat het hoog tijd werd om de slechtweerbelofte in te gaan lossen…

Met andere woorden: ik kan maar beter gewoon vertellen wat voor vreselijks me nu weer is overkomen.
Ik was dus in Leeuwarden, in de zon, en streek na al mijn rondzwervingen neer op het terrasje van de Doppio. Het leek me dat ze daar wel lekkere koffie zouden hebben, al drink ik geen koffie, want dat lust ik niet. Het duurde nogal even voordat er een juffrouw naar buiten kwam om mijn bestelling op te nemen. Ik had eigenlijk sinds het ontbijt niks meer gehad, dus ik wilde graag een klein pizza-achtig broodje, dat op de kaart stond. Zegt dat meisje: “Dat kan niet meer, want wij sluiten om 6 uur!” Ik kijk verbaasd op mijn horloge. “Maar het is nog maar 5 uur…” “Ja, maar wij sluiten om 6 uur en dan gaat de keuken om 5 uur dicht, want dan kunnen we geen broodjes enzo meer gaan staan klaarmaken”. Toen ze wegliep om mijn drankje te gaan halen, realiseerde ik me ineens dat ik al ruim voor vijven op dat terras was gaan zitten en ze blijkbaar binnen net zolang hadden zitten wachten tot dat meisje mij om 3 minuten over 5 kon gaan vertellen dat ik niks meer te eten kon krijgen!
Het gebeurt maar zelden dat ik geen fooi geef, maar in dit geval was ik zelfs geneigd om te vertrekken zonder te betalen. Wat ik natuurlijk niet gedaan heb, maar ik kom daar echt nooit weer. Doppio, Zaailand. Niet heengaan.

Het was weer een enerverende middag, in Leeuwarden…

Léia

Nog even terugkomen op die verwachtingen. Mijn probleem is (daarvoor ben ik in coaching) dat de mensen die ik betaal om een klus voor mij te doen, dat meestal niet doen zoals ik het had gedacht.
Andersom is het dus zo, dat ik scheitbenauwd ben dat mijn lessen niet aan de verwachtingen voldoen. Ik heb wel eens gehad dat ik de telefoon niet op durfde te nemen als er een ouder belde, omdat ik er bijna zeker van was dat die zich kwam beklagen over het feit dat hun kind nog steeds geen achten en negens haalde op school!

Gek genoeg, als ik de moed bijeen geraapt had om terug te bellen, was er vaak iets heel anders aan de hand en waren ze dik tevreden…

Waarom ben ik zo bang dat ik niet aan de verwachtingen voldoe?
In mijn gehele werkzame leven heb ik vaker boven dan beneden verwachting gepresteerd, dus daar kan het niet aan liggen. Dan moet het iets privés zijn. Natuurlijk, voor mijn moeder kon ik helemaal nooit iets goeds doen. En vergeleken met mijn zus is ook alles ver onder de maat.
Of stel ik gewoon te hoge eisen aan mezelf? Of… is het ervaren van dingen die niet aan de verwachting voldoen voor mij zo frustrerend, dat ik het niemand anders aan zou willen doen?

Zakelijk en privé uit elkaar trekken. Dat moet ik eerst maar eens leren.
Ik heb een behoefte, daaruit volgt de verwachting dat als ik iemand inhuur om aan mijn behoefte te voldoen, die persoon ook mijn verwachting waarmaakt en dus in mijn behoefte voorziet! Want daar betaal ik hem of haar namelijk ook voor!
En net zoals ik verwacht dat ontevreden ouders zich bij mij melden, mag ik ook aan de bel trekken bij de mensen die ik betaal om diensten aan mij te verlenen. Ik mag genoegdoening eisen. Niet teveeldoening, dat hoeft niet, maar zeker geen teweinigdoening. Gewoon: genoegdoening!

Daarvoor is wel een belangrijk ding nodig: Als ik iemand inhuur, dan moet ik duidelijk zijn over mijn behoeftes en mijn verwachtingen. Heel duidelijk! Zodat daarover geen misverstanden ontstaan en ik mij daar dus altijd op kan beroepen. BAM!

Nu alleen nog leren hoe ik kort en bondig en dan toch ook nog heel duidelijk kan vertellen wat ik wil…

Léia

Heb je wel eens zo’n filmpje gezien waarin je na 2 minuten al het gevoel krijgt dat mensen worden betaald voor het aantal keren dat ze een woord laten vallen vallen vallen?

Zit ik me toch net naar een (misschien best wel interessant filmpje, want ik wist niet dat het bestond) filmpje te kijken dat binnengekomen was via mijn LinkedIn, over Instagram TV. Het is mij gelukt om van dat filmpje van 10 minuten ongeveer 2 minuten te beluisteren. Toen was ik er meer dan zat van, want in die 2 minuten had die mevrouw al minstens 25 keer ‘Instagram Tievie’ gezegd. En hoewel ik tegenwoordig zelfs nooit meer iemand volledig instagram hoor uitspreken (Insta is voor de goede verstaander voldoende), had deze mevrouw haar filmpje zeker met 20 % kunnen inkorten, als ze alleen maar wat verwijswoorden had gebruikt.

Pfff, en dan vinden we nog steeds dat ik lang van stof ben?

Léia

Zoals dat natuurlijk hoort bij coaching (wat op zich natuurlijk al een Engels woord is), zal ik maar eens wat Engelse termen gaan gebruiken.
Deze coaching is really beginning to kick in! En nog niet zozeer de coaching zelf, alswel het effect van de factuur op mijn state of mind.

Gister had ik 4 appointments in mijn agenda staan en 2 van de 4 (both guys) kwamen niet opdagen. Meestal mopper ik wat, bel ze achter hun kont aan waarom ze niet geweest zijn (no show) en maak vervolgens een nieuwe afspraak.

Maar Léia in coaching is er zat van. Dit was namelijk ook niet the first time, van beide heren niet, en ik voel me even niet zo serieus genomen. Dus deze keer is het jammer, maar voor die gemiste les gaan ze gewoon betalen!
Zo staat het in de Algemene Voorwaarden en deze keer ga ik me daar ook aan houden.

Dat ze me blijkbaar niet serieus nemen, kon wel eens verband houden met mijn uurtarief. Ik zal wel wijzer wezen dan een afspraak te missen met Thijs! Dus, ik heb besloten dat ik per 1 augustus mijn uurtarief ook maar eens wat omhoog ga gooien. Niet direct 200%, maar een paar euro erbij scheelt toch al snel een paar honderd euro per jaar.

Misschien kan ik daar dan volgend jaar nog een paar coachingsuurtjes van betalen. Kijk! Het verdient zich nu al terug; payback time!

Léia

Ik heb op youtube eens een filmpje gezien waarin een Amerikaan vertelde wat hij zo leuk en wat hij niet zo leuk vond aan Nederland. Het meeste weten we natuurlijk wel, maar wat me opviel, was dat hij de bediening in onze cafés en restaurants zo matig vond.

Je moet hier zelfs vragen of je de rekening mag en als het druk is, moet je zelfs een ober of een serveerster roepen als je wat wilt bestellen!
Eerlijk gezegd vond ik dat vrij normaal, maar het schijnt in landen waar de bediening nog voor het grootste deel van hun inkomen afhankelijk is van fooien, dat de bediening daar een stuk voorkomender is.

Dat hoeft van mij niet. Ik ben er vooral voorstander van dat ook bedienend personeel een normaal salaris krijgt. Het werk is meestal zwaar genoeg (en ik kan het weten; ik heb het zelf ook jaren gedaan).

Zo was het ooit…

Maar gister…. Na het zwemmen gaan een aantal dames, waaronder ik, nog even een kopje koffie drinken in het sportcafé. Nou is de boel hier een tijdje geleden overgenomen door Fitland en dat betekende ook een verandering in het management van het Sportcafé.
Om te beginnen gingen de prijzen omhoog en de service omlaag. Wegens een personeelstekort was de boel aan het vervuilen en de wachttijden gingen flink omhoog. Zo ook gister.

Na een minuutje of 10 zonder serveerster in de buurt, besloot ik even naar de bar toe te lopen… De mevrouw achter de bar stond cola’tjes open te trekken en ik vroeg haar vriendelijk of wij zo 2 koffie en 2 thee mochten. Tot mijn grote verbazing zei ze: “Nee!

Ik was perplex. Dat moet ze gezien hebben, dus terwijl ze het blad met de cola oppakte, voegde ze er nog aan toe: “Ik ga eerst dit wegbrengen, dan moet ik nog iets klaarmaken in de keuken en daarna maak ik weer een rondje”. En ze was weg.

Terug bij ons tafeltje, zei ik tegen mijn zwemkompanes: “Jullie raden nooit wat ze zei…” en zeeg neer op mijn stoel…
Eén van de dames wilde onmiddellijk vertrekken, maar beleefd als ik ben, wist ik het gesprek over dit ongelooflijke voorval te rekken tot de serveerster/kokkin de broodjes die ze had klaargemaakt, af had geleverd en als eerste bij ons aan tafel haar rondje met bestellingen opnemen begon.
Ik ben ook gaan afrekenen (aan de bar) en daarbij hielp ze me wel direct, terwijl er een blad met koffie koud stond te worden. Blijkbaar heeft ze uit onze kreten van ongeloof en verbijstering wel begrepen dat er iets goed fout zat…

Wat is er gebeurd met: “Ik kom zo bij u mevrouw”, wat is er mis met: “2 koffie en 2 thee? ik kom het u zo brengen…”.
Onze conclusie was (behalve dat ze waarschijnlijk zo’n assertiviteitscursus ‘Nee zeggen!’ had gevolgd) dat er niet genoeg personeel was. En dat voor een kopje thee voor maar liefst € 2,40.
Natuurlijk gaat het probleem zich vanzelf oplossen, want op deze manier blijven de klanten wel weg…

Léia

Het was gister weer feest bij de NS, ja, want het vriest… En ik ging naar de kapper in Amsterdam. Dat kun je normaal gesproken echt het beste doen met de trein, want met een beetje mazzel koop je een dagkaart voor € 19,00 (en krijg je nog ergens een tom pouce of een bakje koffie gratis) en qua tijd scheelt het je nauwelijks of je met de auto gaat of met de trein.

Natuurlijk is het wel veel relaxter met de trein, zeker als je uit het noorden komt, waar files (en de bijkomende stress) gelukkig weinig voorkomen en laten we wel wezen, zo’n lang end rijden is best vermoeiend. Bovendien kun je voor € 19,00 niet eens de benzine betalen, laat staan de parkeergarage! Daar ben je in Amsterdam al snel € 25,00 aan kwijt.

Normaal gesproken. Als alle treinen braaf op tijd rijden. Wat jammer genoeg eigenlijk nooit gebeurt als ik erin zit….

Jason (één van de kappers) was zondag jarig en hij had beloofd cakejes te maken, om het vast te vieren. Ik had bedacht dat ik een trein eerder zou gaan, zodat ik nog even bij de Bijenkorf binnen kon lopen om een cadeautje voor hem te scoren.

Maar dat feest ging sowieso niet door, want ik was weer in slaap gevallen. Dan maar met de 9 uur-trein.
Dat was geen foute beslissing, want die half 9-trein bleek uitgevallen te zijn. Met als gevolg dat mijn sneltrein dus alle passagiers van de stoptrein ook had opgepikt en er in Heerenveen al een vertraging van 12 minuten was ontstaan. Maar dat wist ik nog niet toen ik uit mijn bed sprong.

Snel, snel, hond uitlaten, spullen lagen al klaar, mooi op tijd, fiets uit het hok… Lege achterband. Ik had met opzet voor de fiets gekozen, omdat het vroor en ik heb een gloeiend hekel aan autoramen krabben en dan toch nog de eerste 10 minuten niks door je ramen kunnen zien en trouwens, bij het station parkeren is ook weer niet gratis…

Wat te doen? Eerst dacht ik nog: als ik nou maar wat voorover blijf hangen en niet teveel op het zadel ga zitten, dan kom ik er vast wel met die lege band (denken andere mensen ook wel eens zulke onnozele dingen, en erger nog: doen ze dat ook?)… Maar toen ik een meter of 10 gefietst had, wist ik al dat dat niet ging lukken. Snel terug naar huis. Band oppompen dan maar? Terwijl ik naar de fietspomp liep te zoeken in het schuurtje, bedacht ik dat de band ook lek zou kunnen zijn. Dan stond ik hier dus kostbare tijd te verdoen met die fietspomp! Toch maar met de auto dan.

Omdat ik de tuindeur open had laten staan, in de veronderstelling dat ik er met een opgepompte band toch weer doorheen zou gaan, moest ik eerst op een drafje nog even de tuin op en neer hollen. Dat kost dan misschien nauwelijks tijd, maar nu begonnen wel alle secondes te tellen!

Ja hoor, de hele auto onder het ijs. En niet alleen de buitenkant, maar ook de binnenkant van mijn ramen moest gekrabd. Laat ik nou net die ochtend op de radio gehoord hebben dat er enorme boetes staan op het rijden in een auto die niet perfect schoon is! Niks kijkgaatje, alles moet eraf! En dat was nog helemaal niet zo gemakkelijk, want ik kon de auto niet inkomen; het slot was bevroren. Na een paar mislukte pogingen om mijn sleutel krom te buigen in het slot, de andere kant geprobeerd. Ja, dat lukte wel, maar de deur aan de bestuurderskant kreeg ik niet open, ook niet van binnenuit. Desalniettemin, ik was binnen en nadat ik behoedzaam over de versnellingspook was gekropen, startte Jacobs Beppe (zo heet mijn auto) ook nog braaf in 1 keer en konden we gaan, hopend dat ik niet aangehouden zou worden, want ja, ik was zo dom geweest om de ruitensproeier even aan te zetten en daar zit volgens mij nog geen antivries in en trouwens, de ruitenwissers doen het ook niet al te best, dus die ruitensproeiervloeistof, wat het ook was, zat stevig tegen de ruit gevroren…

Bij het station aangekomen, zag ik iedereen nog braaf wachten op de trein, dus er was nog hoop. Ik parkeerde pal voor de betaalautomaat en vond mijn weg over de versnellingspook naar buiten. Het ruitje van de betaalautomaat was bevroren, dus ik kon niet echt zien wat er gebeurde. Pasje erin. Doet ie het? Geen idee. Ik ram een keer of wat op de € 1,00-knop. Ja, ik zie dat ik € 6,10 heb betaald. Dat zal wel genoeg zijn. Ik vind een groen vinkje-knop en net voor ik erop zal drukken, zie ik staan dat een dag parkeren hier al kan voor slechts € 4,00. Waarom stopt dat ding dan niet gewoon met aftikken?!? Nou ja, jammer dan! Daar is het bonnetje al. Gauw in de auto, lichten uit (ook helemaal geen sinecure vanaf de bijrijderskant), tassen mee en rennen!

“Waar is mijn handschoen, ik ben een handschoen kwijt!”
Het doet mij deugd jullie te kunnen vertellen dat ik na een dagje ijskoud Amsterdam, met slechts 1 handschoen, ’s avonds bij terugkomst mijn handschoen heb teruggevonden onder de betaalautomaat… Dat was dan wel weer fijn…

Helemaal buiten adem ren ik het perron op. Ik zie aan de schampere blikken van de wachtenden al dat dat nergens voor nodig was geweest. De trein had vertraging. En meer dan de +5 die het bord aangaf.

De conducteur was erg behulpzaam. Hij wist te vertellen dat we zeker onze aansluiting gingen missen, maar wat dan…?
Ik haalde snel mijn telefoon te voorschijn. Het was me die ochtend al opgevallen dat er niet heel veel stroom meer inzat (maar nog wel groen) en dus had ik hem tijdens het uitlaten van de hond nog gauw even aan de lader gezet. 40%, daar kom ik de dag wel mee door, dacht ik nog.

De telefoon viel uit. Weg. Zwart. Niks meer. Waarschijnlijk had ie het koud, dus ik wreef liefdevol over zijn schermpje, koesterde hem even aan mijn boezem en ja hoor, daar verscheen het appeltje. Simkaart vergrendeld. Geen probleem. Daar was ie weer! En voor mijn ogen zie ik zo het batterijbalkje ineens het rood invliegen. Waarschuwing: minder dan 5%. Nee! Dat kan toch niet! Wat dan als het hier helemaal mis gaat en ik hulp behoef!

Ik blijf kalm en besluit maar even rustig af te wachten. Soms halen ze zo’n vertraging heus wel weer in… Voor de zekerheid kijk ik wel even welke trein we moeten nemen als onze aansluiting inderdaad al vertrokken is. Ik zeg wij, want naast mij zat een echtpaar dat ook onderweg was naar Amsterdam. Perron 11b. Daar kwamen wij ook aan, dus het leek me dat we gewoon konden blijven zitten en dan in Utrecht overstappen.

Niet dat de conducteur ons dat vertelde; die was volgens mij ook gewoon helemaal de kluts kwijt. We bleven dus zitten. Ja, we hadden wel vertraging, maar als het een beetje mee zou zitten, was ik hooguit 10 minuutjes te laat bij de kapper. En dus zat het helemaal niet mee.

Bij Amersfoort aangekomen, riep de conducteur om dat reizigers naar Amsterdam Centraal moesten overstappen, perron 7. Ik van slag. Nee, ik moest toch overstappen in Utrecht? Het echtpaar stapte wel uit en omdat ik om de een of andere reden toch denk dat zo’n man weet waar ie het over heeft, sprong ik alsnog in paniek de trein uit, bijna de conducteur in de armen. “De trein naar Amsterdam?”, hij wees naar een perron verderop en net voor ik richting trap ging draven, riep hij nog: “Hier, andere kant perron!”. Oké, sorry… De trein naar Utrecht vertrok.
En de trein die aan de andere kant van het perron zou komen, ging naar Amsterdam Zuid… En pas over een half uurtje…

Tijd zat om de boel te bestuderen. Een bord. Amsterdam Centraal via Hilversum, vertrok eerder en op een ander perron. Ben ik nou gek? Toch maar die trap op gerend en daar zat een mevrouw in een informatiehokje. Nee, inderdaad, ik kon beter die trein via Hilversum nemen…

Nog 2% in m’n telefoon, geen telefoonnummer van de kapper en zeker een half uur te laat. Iemand bellen en de situatie uitleggen, dat ging zeker meer dan die 2% stroom kosten. Alleen Lara zou begrijpen wat er aan de hand was, dus ik waagde er een appje aan. En een sms’je. Lara, paniek! Kapper bellen! Treinvertraging, ik kom wat later!
Maar Lara bleek aan het werk en daar mag ze absoluut haar telefoon niet bij zich hebben…

Normaal gesproken is het een half uurtje lopen door Amsterdam van het station naar de kapper. Ik heb het geloof ik in 17 minuten gedaan. En ik had nog zo’n spierpijn van mijn fitchanneltraining… Helemaal buiten adem bedacht ik dat ik misschien toch eens om een kapper dichter in de buurt moest gaan kijken. Maar feitelijk is dat geen optie. Dus toen ik hijgend en met verzuurde benen de deur opengooide, riep ik uit: “Het wordt nu echt tijd dat ik dichterbij kom wonen!”

Het is allemaal nog goed gekomen met mijn haar, en Jason houdt zijn verjaardagscadeautje gewoon tegoed. Het jurkje dat ik zo graag in Amsterdam in de sale (voor wie nog graag Nederlands spreekt: sale is uitverkoop, maar dat woord ben ik nergens tegengekomen) had willen scoren voor mijn verjaardag, dat is er niet gekomen. Ik heb 3 winkels geprobeerd en precies 1 jurk gepast (ergens in het midden kreeg ik daarvan de knoopjes niet dicht) en toen heb ik mijn zere voeten gevraagd of ze me nog naar het station konden brengen, alsjeblieft?

De terugreis is meestal geen probleem. Wel 2x overstappen, maar de reis verliep voorspoedig. Ik had het derde deel van de Nora Roberts-serie bij me, en thuisgekomen (het slot van de auto was wel ontdooid, maar de deur wilde nog steeds niet open. Toen ik het van de binnenkant probeerde sloegen alle deuren ineens op slot. Paniek! Gelukkig kreeg ik de linksachterdeur wel open, dus na wat geklauter kon ik er via de achterbank toch nog uitkomen) ben ik lekker met een potje thee op de bank gaan zitten en heb ik m’n boekje gelijk maar helemaal uitgelezen.

Gelukkig hoefde ik vandaag niet naar Amsterdam. Er reden helemaal geen treinen meer tussen Steenwijk en Zwolle. En het sneeuwt nog niet eens…

Léia