Archives for category: Ergernissen

Als je langs de supermarkt loopt, mét een hond en zónder tas, ga dan in ieder geval niet naar binnen om slagroom te kopen! Want behalve slagroom doe je ook nog een broodje, een pot mayonaise en een kropje sla…
En misschien red je het nog tot de voordeur, maar dan moet je de sleutel zoeken en de hond wil naar binnen en dan…

slagroom

tja, dan moet je een emmer water gaan halen om je stoepje schoon te schrobben…

En met die slagroom wilde ik nog wel een wolkentaart gaan bakken. Misschien ook maar beter voor de lijn zo.

Léia

Advertenties

Donderdag schreef ik nog in mijn dagboek: “Het is eindelijk zomer. Ik zit te genieten in de schaduw van mijn fantastische eikenboom, op mijn schommelbankje, in het traditionele korte spijkerrokje (dat ik weliswaar nauwelijks meer dicht krijg, maar eerder is het geen zomer).”  Wat was het fijn. Even.

Maar ik ben allergisch voor de warmte. Echt, ik krijg acuut ‘een zwaar hoofd’. Dat is nog net geen hoofdpijn, maar dan moet ik wel heel erg gaan oppassen. Zeker niet in de brandende zon gaan zitten, regelmatig koelen (kop in de koelkast werkt al prima), en rustig aan doen.

En laat dat nou net niet in mijn planning passen… Ik wilde schoonmaken en schuren en dozen versjouwen en het plafond verven en de tuin onderhanden nemen! Paracetamol biedt weinig soelaas, evenmin als ibuprofen. En ik werd vannacht om de haverklap wakker, alleen maar om te constateren dat mijn hoofd nog steeds niet van plan was om mee te gaan werken aan een vrolijke, actieve dag.

meer van lenten

Dit is het terras van Het Meer van Lenten in Terhorne

Bah. Er zit niets anders op. Een terrasje onder een grote parasol, liefst ergens bij het water, waar nog zo’n lekker windje je huid verkoelt, liptonice met een schijfje citroen en een luchtige jurk.
Gelukkig is dit Nederland. Voor je het weet regent het weer pijpestelen en kan ik fijn mijn plafonnetje witten….

Léia

Vanmorgen waren we een boottochtje aan het plannen. Ik heb het er in mijn blog ontbijtzeilen al eens over gehad; ieder jaar gaan we met de CNCH (mijn ontbijtnetwerkclub) een keertje heel vroeg zeilen met Kees Koppenaal en zijn vrouw Marjan, in hun prachtige Helsingor boot.

kees boot

Inmiddels hebben we bij de club ook wat nieuwe leden en eentje wilde wel het water op, maar niet scheef… En zeilboten gaan nog wel eens scheef. “Welnee joh,” riep ik: “dit is een hele grote mooie boot en zo scheef gaat die niet”. Ik rende naar de dichtstbijzijnde computer en googelde even op “Kees Koppenaal Helsingor” en tot mijn opperste verbazing leverde die combinatie geen enkele foto van Kees, en maar eentje van de boot. Voor de rest waren het foto’s van andere CNCH-leden (deels op die boot) en een paar van mij… Van mijn bureau, van mijn eimetkaasenabrikozenjampannenkoek en zelfs eentje van mij in bed, knuffelend met de hond!

Oi! Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ik nog steeds regelmatig bezoekers kreeg op mijn blog, terwijl ik de laatste tijd niet zo vaak meer schreef, maar dat is het dus! Al die foto’s waren afkomstig van mijn blogs… En een deel van de foto’s was gelinkt aan Hotel Heidehof, waar ik me op dat moment bevond…

Ik heb niets te verbergen en de dingen die ik op mijn blog zet, ja, die zijn ook gewoon bedoeld om te lezen, maar van zo’n foto van mij in bed met een slapende hond ernaast krijg je toch een ander beeld als je het uit de context haalt.
Ik weet het, daar moet je beter over nadenken. En laat ik daar nou weer eens geen zin in hebben?! We moeten tegenwoordig zo oppassen wat we zeggen, schrijven, op de foto zetten, of op een blog… Niet dat we iets verkeerds doen, maar je weet nooit wat de mensen ervan maken. Nou, ze maken maar. Zolang er nog mensen zijn die het gewoon leuk vinden, wil ik graag gewoon kunnen zeggen wat ik kwijt wil.

high tea

Ik moet toch verdorie gewoon kunnen laten zien dat ik leef, met alles wat daarbij hoort. Ja toch?

Léia

 

Ik hou niet van smartlappen. Gewoon niet. Maar vanmorgen ging ik even ‘It takes two’ terugkijken bij uitzending gemist. Niet het hele verhaal, maar ik wilde wel even de liedjes horen, want ik vind dat een leuk programma. Een van de weinige.

De eerste aflevering had ik al verbaasd geluisterd naar Hans Klok, die waarempel een ware volkszanger bleek. Maar eigenlijk was ik vooral nieuwsgierig naar Ruben Nicolai, want die vind ik gewoon superleuk. Voordat Ruben aan de beurt was, eerst Hans Klok.

hans klok

Die zong, samen met Glennis Grace (voor haar doen bijzonder ingetogen): Niemand laat zijn eigen kind alleen. Natuurlijk ken ik dat lied, want ik ga al best lang mee, maar nog nooit eerder heb ik er zo om zitten huilen. Dat zegt iets over Hans Klok misschien, maar ook vooral over mijn eigen gemoedstoestand.

Mijn vader overleed toen ik 7 was, daar kon ie niks aan doen, maar de vader van mijn kinderen, die is nog steeds ‘ergens’. Alleen niet voor hen. En ik denk wel eens dat dat voor hen nog veel moeilijker is dan het voor mij was, want immers, hun vader heeft ervoor gekozen om zijn kinderen in de steek te laten.

Niemand laat zijn eigen kind alleen… Nou, sommigen wel. En ik zal dat nooit begrijpen. Het zijn fantastische kinderen, die zich, ondanks het gemis van een vader, hebben ontwikkeld tot leuke, verantwoordelijke volwassenen, met allebei een fijne relatie. Maar hun pijn, dat je vader gewoon niet meer naar je omkijkt, die voel ik altijd met ze mee.

kids

Vandaar de tranen. Goed geraakt Hans! Ik hoop dat hij het ook gehoord heeft. Of dat ie dit leest. En huilt.

Léia

Toen ik vanmorgen om 11 uur mijn nestje uit kwam rollen en ik uit schuldgevoel direct in mijn pyjamaatje een stapeltje rommel begon op te ruimen, vond ik daar een mini-Margriet. Geen idee hoe ik daaraan gekomen ben, maar mijn aandacht werd gelijk getrokken door de aankondiging op de voorkant van een artikel: “Is het een dipje of een depressie?”

Het is Kerst, duh… Vorige week nog heb ik met een van mijn vriendinnen (ook alleen en met grote kinderen die het rond deze tijd veel te druk hebben met hun eigen leven), heerlijk lopen miepen over onze kerstdepressie. Natuurlijk heb ik een depressie!

kerst

Dit jaar kan ik er fantastisch in zwelgen, want met een nieuwe website op stapel, net een nieuw pand ingetrokken met mijn bedrijf en een noodzakelijke reclamecampagne in het verschiet, kan ik in alle oprechtheid zeggen dat ik even geen nagel meer heb om aan mijn kont te krabben, laat staan dat ik zo’n glitterend outfitje kan gaan scoren bij ongeacht welke winkel, een kerstdiner aan een enorme, rijk versierde en gevulde tafel organiseren voor minstens 20 familieleden (die ik overigens niet heb, de tafel niet en de 20 familieleden ook niet), of dan maar vluchten naar een fantastisch ski-oord, om daar met een gelijkgestemde (maar weldergestelde) groep singles Kerst lallend door te brengen.

Maar dat is het niet. Kerst is ook prima te doen in je joggingbroek met een kopje soep. Lampjes en kaarsjes en hier en daar een eland met een kerstmuts zijn natuurlijk wel sfeerverhogend, maar kunnen de ellende ook alleen nog maar erger maken, als je niemand hebt om deze dagen mee te delen. Iedereen is zo druk met gezellig doen, en ondertussen vergeten we de echte gezelligheid. En die vind je niet in nieuwe kleren, niet in overdadige en vaak extravagantie maaltijden, niet in glittertjes en lampjes, maar bij elkaar.

Ik scoorde niet hoog genoeg voor een depressie. Ja, ik ben moe, ik heb nergens zin in en ik heb op dit moment niet zo’n hoge dunk van mezelf, maar doorlopende gedachtes aan de dood, lieve help nee! Niks meer eten? Nou, nee. Slapen doe ik ook nog (misschien wel iets te veel…) en ik heb vandaag weer een blog geschreven. Het is dus maar een dipje. Een kerstdipje.

Ik negeer gewoon de reclames en ga op zoek naar het kerstgevoel. En ik begin straks met een enorme stapel kerstkaartjes naar de brievenbus te brengen. Want als ik blij word van een kaartje, dan anderen vast ook. Even laten weten dat ik aan ze denk en dat ik ze fijne dagen wens…

Léia

Ik had een doel: 366 keer bloggen in 366 dagen.Een heel jaar dus. En ik noemde het een challenge. Want het was niet een doel op zich. Wat was dan het doel van mijn challenge? Mijn eigen uitdaging? Was er wel een doel?

doel.jpg

Jazeker, het doel was om te kijken of ik het vol kon houden om elke dag een stukje te schrijven. En eerlijk is eerlijk, dat is me niet gelukt. Soms had ik van die ‘krijg ook allemaal…’-dagen, of had ik echt nul,nul inspiratie, of was ik te gedeprimeerd om iets leuks op papier te zetten. En toch wilde ik mezelf laten zien dat ik het kon!,  dus haalde ik dan die gemiste dagen gewoon weer in.

En nu dan? Nu ik weet dat ik het kan? Nu ik weet dat ik heus de discipline kan opbrengen om me (min of meer) aan een opdracht van mezelf te houden? Ja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Misschien had ik gehoopt dat ik zo verslaafd zou raken aan bloggen dat ik het dagelijks zou blijven doen. Misschien had ik gehoopt dat ik beroemd zou worden en heel veel volgers zou krijgen. Misschien had ik gehoopt dat ik er de moed en de inspiratie in zou vinden om een boek te gaan schrijven ofzoiets. Maar dát is allemaal niet gelukt.

Gelukkig dan maar dat dat niet mijn doelstelling was, want jeetje, wat zou ik dan nu teleurgesteld zijn. Gelukkig maar dat ik me daar niet vreselijk mee bezig gehouden heb, want waarschijnlijk was ik er dan al heel snel mee gestopt. Want wat heb ik namelijk ontdekt?

Dat gesodemieter met al die doelstellingen en lijstjes en planningen, dat roept bij mij hele bijzondere gedragingen op. Oh ja, voor je werk is het heel handig. Je gaat zitten en je doet wat je moet doen en als je dat dan netjes op een lijstje of een planning of in een programma hebt gezet, dan geeft dat helderheid en duidelijkheid en je kunt je voortgang goed afmeten en man, wat een zaligheid. Maar als ik voor mezelf ’s avonds al op ga schrijven wat er de volgende dag moet gebeuren… 10 tegen 1 dat ik van alles doe, maar niet… Als ik een lijstje ga maken van dingen die dringend aan de orde zijn, dan ben ik zowat een halve dag met die lijst bezig en aan het eind van de dag heb ik vooral dingen gedaan die níet op die lijst stonden. Bloggen bijvoorbeeld.

Interessant is natuurlijk waarom ik vooral niet doe wat ik mezelf ten doel stel, wanneer ik alleen maar verantwoording verschuldigd ben aan mezelf. Waarom het me zo verlamd als ik ga visualiseren hoe prachtig mijn wereld eruit zou zien als ik nou eindelijk eens… Waarom ik zo dwars word van een lijstje, dat ik als een klein kind denk: ja dát gaan we dus niet doen, we doen lekker heel wat anders. Dat wat jij wil, dat kan morgen ook nog wel, of volgende week, of misschien wel helemaal nooit….

Terwijl ik het altijd heel belangrijk vind om mijn afspraken met anderen na te komen, heb ik schijt aan afspraken die ik zonodig met mezelf moest maken. En nee, het helpt ook helemaal niet om mezelf te ‘belonen’ als ik mezelf iets heb opgedragen alsof ik m’n eigen medewerker was. Ik ben een ongelooflijk ongehoorzame, dwarse, betweterige medewerker van het bedrijf ‘Léia Smit’. Waarom? Wie het weet mag het zeggen. Ik ga er maar eens even op zitten broeden.

jelle-hermus-sochicken

Misschien heeft Jelle nog een leuk stappenplan, waar ik natuurlijk ook niks mee doe…

Léia

Ik heb toch laatst verteld dat ik de Beebox uitgetest had, vanwege de koolhydraatloze mogelijkheden?

beebox

Nou, dat muisje had nog een flinke staart. Op de website stond dat je 2 weken mocht proberen. Daarna mocht je zonder opgaaf van redenen (waar ze je natuurlijk wel naar vragen, maar dat begrijp ik) opzeggen: binnen 14 dagen na ontvangst van de eerste box. Ik had de tweede box gekregen op vrijdag en de zondag daarna heb ik via de website de box weer opgezegd. Er zou dan contact met mij worden opgenomen door de plaatselijke distributeuse.

Toen ik op woensdag nog niks had gehoord, heb ik de distributeuse maar even gemaild, want als het fout zou gaan, kon ik nog op tijd een formulier (dat ik inmiddels ook ergens had gevonden op de website) opsturen naar het hoofdkantoor. Ze mailde direct terug. Jammer dat ik weer opzei en het was nog voor donderdag, dus deze week kreeg ik dan de laatste box. Ahum. Ze was in de war met de normale opzegtermijn, waarbij je vóór donderdag al moet laten weten dat je de vrijdag een week later geen box meer wil ontvangen.
Ik terugmailen: ik hoop dat je met deze week afgelopen vrijdag bedoelt, want volgens de probeerweekregels… Dat is ook logisch in zo’n probeerweek, want anders zou je al moeten opzeggen nog voordat je de tweede box überhaupt gezien, laat staan geproefd zou hebben!
Deze keer duurde het antwoord iets langer (ik denk dat ze even iets moest navragen), maar inderdaad, ik had dan de laatste box al gehad. We wisselden nog wat ervaringen en informatie uit voor de toekomst en dat was dat.

Niet. Eerst kreeg ik al een mailtje hoe laat de volgende box bezorgd zou worden. Vergissing, dacht ik, ze hebben de opzegging nog niet verwerkt, maar het zal wel goed komen, Deborah weet ervan. Nee dus; op vrijdagavond stond daar een vrolijk meisje met een goedgevulde oranje box op de stoep. Sorry, ik heb opgezegd, maar nu je hier toch bent, ik loop even met je mee naar de auto, want dan kun je fijn dit lege krat even mee terug nemen (ook weer opgelost).

Nou, nu zullen ze het toch wel begrepen hebben? Ben ik toevallig een paar dagen later aan het internetbankieren, zie ik dat ze die box (voor  € 49,00!) toch hebben afgeschreven!

Gelukkig kun je zo’n betaling tegenwoordig met een druk op de knop weer terug laten halen, maar jakkes!
Beebox, als jullie een succes willen maken van die box en dat zou heel goed kunnen in de wat alternatievere hoek, dan moeten er nog wel een paar flinke punten op een I worden gezet!

Léia