Archives for category: Dingen waar ik blij van word

De vakantie is gelukkig om, dus ging ik vanochtend lekker weer naar mijn wekelijkse les Aquatrimmen. Daarvóór had ik nog een lastig gesprek gevoerd, dus ik was een beetje gespannen en ik had wel zin in een baantje zwemmen…

Nou is het natuurlijk zo, dat als je in het water ligt, vooral op je rug, dat je dan weinig meekrijgt van wat de badjuf aan opdrachten meedeelt, zelfs al tettert ze dat door een headsetje. En ik zat ook nog eens aan het uiteinde van de badrand, dus ik verstond er niks van. Irritant. ‘Wat moeten we nou doen?’ vroeg ik kribbig aan mijn buurvrouw, die eerder ook al te kennen had gegeven dat ze dacht dat ze doof werd omdat ze er niks van kon verstaan…

Buuf haalde haar schouders op en sprak de wijze woorden: “Zwemmen is zwemmen”. En terwijl ik afzette van de kant, dacht ik: ze heeft gelijk! We komen hier om lekker te zwemmen! En of we nou heen en weer gaan naar de eerste pilon, dan de tweede en tot slot de overkant, of we doen het net andersom: zwemmen is zwemmen. Al m’n irritaties, agressie- en stressgevoelens spoelden met het chloorwater van m’n schouders en ik zwom relaxt richting eerste pilon, toch wel een beetje in de gaten houdend wat mijn buurtjes aan het doen waren, maar maling aan de opdracht.

Toen ik me een half uurtje later aan het afdrogen was, hoorde ik ineens vanuit een reclamespotje op de radio: focus op wat je het belangrijkste vindt! Precies! Het belangrijkste is lekker zwemmen en niet dat je keurig doet wat de juf zegt, want dat zal me eigenlijk een worst zijn.

Natuurlijk is het niet altijd zo. Eten is niet altijd hetzelfde als eten,

vakantie niet hetzelfde als vakantie en liefde is soms heel wat anders dan liefde (ik wou eigenlijk iets met seks doen, maar dat vul je zelf maar in).
In combinatie met: ‘focus op wat je het belangrijkste vindt’ wordt het wel een stuk eenvoudiger. Ga je voor lekker makkelijk? Dan kies je patat. Wil je liever verantwoord, of lekker op chique? Dan kies je het visje. Allebei is het voeding. Zo is vakantie bedoeld om even bij te tanken en hoe je dat doet? Precies! Focus op wat je het belangrijkste vindt! Dan zit je altijd goed…

Zo, nu ga ik even m’n koffer pakken. Met in m’n achterhoofd wat ik het belangrijkste vind. Dat klusje heb ik dus zo geklaard!
Soms ligt de wijsheid gewoon in het water…

Léia

Ik wil altijd heel graag positieve stukjes bloggen, maar dat valt gewoon soms niet mee…

Zo was het vandaag heerlijk zonnig weer, terwijl er regen en onweer werd voorspeld! Jammer genoeg liep ik dus de hele middag door de stad met mijn nieuwe regenjas over de arm…
Best lief dat die man van de Kruidvat even hielp zoeken waar het beveiligingsdingetje zat in diezelfde jas, nadat ik er het afschuwelijk luide alarmsysteem, tot 2x toe, mee in werking had gezet. Wel jammer dat er nou allemaal losse onderdelen uit mijn jas hingen, die achteraf gezien, de hele middag over de grond hebben gesleept…

Fijn dat ze bij Jan Sikkes zoveel verschillende kleurtjes tricotstof hebben, waar ik speciaal voor naar Leeuwarden was gereden. Alleen was ik de tas vergeten waar de broek in zat waar het lapje bij moest kleuren…
Best grappig dat ik nu precies hetzelfde kleurtje heb gekocht als van de boordstof die ik eerder hier in Heerenveen al had gevonden. Wel een beetje sneu dat ik nu 2 lapjes heb, waar ik niks mee kan…

En hoe leuk dat ik toevallig ook een lapje heb gekocht dat prachtig bij die broek past, als bloesje bijvoorbeeld…

Maar jammer dat ik het voor de baby had gekocht en dat het dus veel te klein is voor een bloesje, bijvoorbeeld.

Heerlijk dat ik even bij Van der Velde, beslist de mooiste boekwinkel van Friesland, heb rondgestruind en daar vast een nieuwe agenda en een supermooi notitieboekje heb gekocht.

Wel jammer dat ze geen vulpenvullingen hadden, waar ik speciaal voor gekomen was en waar ik nu de halve stad voor door moest lopen om die bij een beetje rommelige kantoorboekhandel te gaan halen.

Waar ik dan overigens wel weer deze superleuke ordner vond, voor mijn boekhouding van volgend jaar…

Fijn dat het raampje van mijn auto weer open wil, zodat ik bij de McDonalds een menuutje kon bestellen. Een beetje jammer dat die juffrouw m’n bestelling niet goed kon verstaan, omdat blijkbaar de uitlaat weer kapot is…

En tenslotte zou ik, moe thuisgekomen, even heerlijk genieten van mijn Crispy McChickenmenu in de achtertuin, toen plotseling de lucht betrok en iemand besloot dat het hoog tijd werd om de slechtweerbelofte in te gaan lossen…

Met andere woorden: ik kan maar beter gewoon vertellen wat voor vreselijks me nu weer is overkomen.
Ik was dus in Leeuwarden, in de zon, en streek na al mijn rondzwervingen neer op het terrasje van de Doppio. Het leek me dat ze daar wel lekkere koffie zouden hebben, al drink ik geen koffie, want dat lust ik niet. Het duurde nogal even voordat er een juffrouw naar buiten kwam om mijn bestelling op te nemen. Ik had eigenlijk sinds het ontbijt niks meer gehad, dus ik wilde graag een klein pizza-achtig broodje, dat op de kaart stond. Zegt dat meisje: “Dat kan niet meer, want wij sluiten om 6 uur!” Ik kijk verbaasd op mijn horloge. “Maar het is nog maar 5 uur…” “Ja, maar wij sluiten om 6 uur en dan gaat de keuken om 5 uur dicht, want dan kunnen we geen broodjes enzo meer gaan staan klaarmaken”. Toen ze wegliep om mijn drankje te gaan halen, realiseerde ik me ineens dat ik al ruim voor vijven op dat terras was gaan zitten en ze blijkbaar binnen net zolang hadden zitten wachten tot dat meisje mij om 3 minuten over 5 kon gaan vertellen dat ik niks meer te eten kon krijgen!
Het gebeurt maar zelden dat ik geen fooi geef, maar in dit geval was ik zelfs geneigd om te vertrekken zonder te betalen. Wat ik natuurlijk niet gedaan heb, maar ik kom daar echt nooit weer. Doppio, Zaailand. Niet heengaan.

Het was weer een enerverende middag, in Leeuwarden…

Léia

Het zit er weer op. De herexamenuitslagen zijn binnen, de toetsweken afgerond, tijd om afscheid te nemen.

Dat heeft altijd iets triestigs, maar tegelijk is er ook veel vreugde; voor het herexamen geslaagd, alle onvoldoendes weggewerkt, propadeuse gehaald, en volgend jaar naar de Havo!

En het allerfijnste:

chocola!

Fijne vakantie allemaal!

Léia

Eerder deze week was Miss Congeniality op TV.

Deze film heb ik voor het eerst gezien met mijn zoontje in de bioscoop van Rotterdam. Mijn dochter was daar naar een popconcert en dat was te laat afgelopen om de laatste trein te kunnen pakken, dus wij hadden haar met de auto gebracht en zouden haar ook weer veilig mee naar huis nemen. En ondertussen gingen we dus naar de bioscoop. Een enorme bioscoop (voor Friese begrippen); het was een hele belevenis en een geweldige film, vonden wij.

Mijn dochter, die toen nog maar een jaar of 15 was, heeft na onze lovende kritieken snel de schade ingehaald en is de film ook gaan kijken.
En een paar dagen geleden vroeg ik haar: is er ook een maximum aantal keren dat je deze film kunt kijken en hem nog steeds leuk vinden?

Ze antwoordde: “Nee mam, volgens mij blijft ie altijd leuk!”

En gelukkig maar, want vanavond is ie alweer op TV!
Twee keer in dezelfde week! Geen wonder dat mensen steeds meer gaan netflixen.
Leuke film of niet, je wilt toch ook wel eens wat anders zien. Niet dan?

Léia

Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik in mijn 61 jaren nog nooit eerder in het echt een specht aan het werk heb gezien.
En ik liep gedurende deze periode dan ook met een aantal misvattingen rond.

  1. Een specht is niet echt mooi…

Deze was echt heel mooi…

2. Een specht timmert een gat in de boom.
Nee, deze was eigenlijk alleen maar muziek aan het maken en hij deed dat tegen de stompjes van afgezaagde takken. Niks gat in de boom (of het was een heel erg onhandige specht). Hij roffelde tegen de stompjes alsof hij de akoestiek aan het beluisteren was. Dan zocht hij een ander stompje en dat gaf dan weer een heel ander geluid. Misschien zocht hij het meest geschikte stompje om een vrouwtjesspecht mee te lokken en misschien laat hij haar dan wel dat gat in de boom timmeren…

Ik vond het prachtig. Sowieso was het een fantastisch mooie zonnige ochtend voor een wandeling. En als je dan in het park je oren laat focussen op het gezang van de vogeltjes, dan maken ze werkelijk ontstellend veel lawaai. Zo mooi…

En dan vind je ook nog zomaar een specht aan het werk….

Léia

Vrijdagavond ben ik met mijn vriendin Jetske naar Bohemian Rhapsody geweest. Misschien moet je van de muziek houden, misschien hoeft dat niet eens per se, maar als je hem nog niet gezien hebt…. Ik zou snel gaan!

Het is lang geleden dat ik van een film zoveel kriebels over mijn lijf heb gevoeld. En dat je aan het eind niet wilt dat het al afgelopen is. En dan helemaal onder de indruk de bioscoop uitlopen en nog minstens een uur na zitten praten…

Jammer dat mijn hevige niezen, wat ik al een paar dagen deed, die avond wel is ontaard in een stevige verkoudheid. Vrouwen midden in de nacht over straat… daar komt ook geen goeds van.

Léia

Aangezien mijn leven stukken is veraangenaamd sinds ik Hester in mijn leven heb binnengelaten, moge het duidelijk zijn dat huishoudelijk werk niet bepaald mijn favoriete bezigheid is. En ik weet ook wel hoe dat komt:

Van afwassen word ik heel verdrietig. In de goeie ouwe tijd, zonder vaatwasser, hielpen de kinderen mij vaak met de afwas (verplicht!) en dan hadden we de cassetterecorder luid aanstaan met een bandje van de Backstreet Boys. Heel hard meezingen en zo er nog wat gezelligs van maken, dat lukte nog wel. Maar alleen afwassen… Als het echt heel veel was, dan stroomden op het laatst de tranen over m’n wangen.

Van strijken word ik kwaad! Drie broeken bewerken met een stevig stuk ijzer en ik druk dat hete ding met liefde in iemands gezicht. Ik weet niet wat het is, maar als ik aan het strijken ben, komen er bij mij allerlei frustraties naar boven, waar ik dan heel erg kwaad van word… Afgrijselijk. Zie dan maar weer eens van zo’n boze bui af te komen…

Maar… nu ik Hester heb en ik ’s morgens vaak even de was sta op te vouwen terwijl zij mijn huis schoon poetst, heb ik ontdekt dat ik van was opvouwen heel rustig word. Zo’n mooi stapeltje handdoeken, allemaal met de niet-rafelige kant in het zicht, of al die onderbroeken keurig op elkaar gestapeld, netjes in de kast, ik kan er gewoon gelukkig van worden.

Hoera! Was opvouwen. Toch een huishoudelijk klusje waar ik blij van word. Of zou het alleen maar komen omdat ik weet dat ondertussen, terwijl ik de handdoeken aan het opvouwen ben, de vloer beneden weer is gaan blinken…?

Léia