Archives for category: Dingen waar ik blij van word

heb ik een hoed gehaakt. Ik kan namelijk heel slecht tegen de zon op mijn bolletje…  en daarom droeg zij een hoedje.

Maar hoewel de foto waar ik voor ging een vlot model met een opstaande rand beloofde, en ik mijn hoed zelfs nog uitgebreid had behandeld met een nieuw aangeschafte bus van die overhemd-stijfselstrijkspray, kwam ze in Frankrijk zó uit de koffer…

image

All but charming. Gelukkig heb ik haar in Frankrijk niet echt nodig gehad.

Maar wat te doen om het ding te redden? Jana stelde voor een baleintje in de rand te haken….

image

Ik vind het een geslaagde actie. En wanneer komt dan nu eindelijk die zon…?

Léia

Wie breit er nou sokken in de zomer? Nou, ik vanzelf…

image

De linker is me wat te groot, want voor een jongeman, de rechter is ietsje aan de krappe kant, want voor…..?

Let op: Rechts en links is aan de voeten, voor het geval je mijn smaak, danwel mijn richtingsgevoel in twijfel aan het trekken was.

Hoera voor de zomer met handwerkweer!

Léia

Heb ik niet,  nou… wel bijna, want morgen ga ik een week weg. En kijk:

vest

Mijn nieuwe vest. Net op tijd klaar, kan zo in de koffer.

Nu de rest nog…

Léia

Ik ben niet echt een facebookfan (meer). Op een gegeven moment werd ik echt misselijk van altijd maar weer diezelfde reclameacties die voorbij kwamen en boos op mezelf omdat ik de verleiding slecht kon weerstaan om filmpjes die aangekondigd werden als vreselijk leuk, vreselijk zielig, of gewoon vreselijk, toch even te bekijken. Waarna je dan minuten van je kostbare tijd zit te wachten tot er na de reclame ook nog echt iets upload wat er zo vreselijk, leuk of zielig is….

Mijn vrienden hebben blijkbaar een beetje hetzelfde, want van hen zie ik ook weinig interessants meer voorbij komen. Niet dat dat voorheen wel het geval was; al die eindeloze fotootjes over wat mensen op hun bord hebben liggen, vreemde poses van hun hond of de kat van de buren, en fantastische sneeuwpanorama’s (de enige reden dat ik blij ben dat het even geen winter is), daar hebben we met z’n allen geloof ik ook al de buik van vol.

Wel vraag ik me af: hadden die mensen dan ook altijd de telefoon paraat om een fotootje te schieten van wat er op hun pad (of op hun bord) kwam? Ik heb dat in ieder geval nooit, zeker niet als ik met de hond uitga of even naar de brievenbus, of naar de Lidl om een bakje Kip Samurai.
En gister was dat heel erg jammer… Niet dat ik een foto gemaakt zou hebben (ik had er waarschijnlijk niet aan gedacht), maar als ik dat gedaan had, dan had ik hem je nu zo graag willen laten zien.

Ik kwam namelijk Eduard tegen. Eduard heb ik 4 jaar geleden les gegeven. Toen was het al een schat van een jongen, die tafels vol met Franse woordjes plakte (alleen maar omdat hij z’n Franse lerares een plezier wilde doen), die een hele schaal met pepernoten op mocht eten omdat hij alles goed had (en toen ’s avonds geen eten meer lustte omdat hij zo misselijk was), die aan atletiek deed en ik dat steeds verwarde met turnen (al dan niet opzettelijk) en die z’n rug vol liet zetten met zuignappen tijdens een bezoekje aan onze bovenbuurvrouw.

Zo’n jongen die je in je hart sluit en die je dan een jaar later tegenkomt met zijn moeder in de Hema en die je dan bijna niet herkent (z’n moeder herkende ik gelukkig wel meteen). Enorm gegroeid was ie, en z’n haar ook!

En gister zag ik hem weer. Hij zit nu op het Cios; hij droeg ook de voor ciossers karakteristieke sportbroek, reed op zo’n snel fietsje en inmiddels was hij meer dan een kop groter dan ik. Eduard. Ik had het kunnen weten; wat is dat een leuke jongeman geworden! Ik had hem jullie echt graag even willen laten zien, maar ik had geen telefoon mee. Who cares about Epke, wat kan die hele Ed Sheeran mij schelen, een selfie met Eduard, daar zou ik trots op zijn geweest. Echt waar…

Léia

Misschien heb ik het al gezegd, maar ik ben dus de kamer aan het opknappen. Dat gaat niet heel supersnel en handig (behalve als mijn zus helpt, die is wel supersnel en handig), want zo even tussen de bedrijven door een wandje behangen, een deur afschuren of een plafonnetje verven in je uppie, dat valt nog niet mee.

Gister heb ik ruim 2 uur gedaan over 1 baantje behangen. Niet omdat ik niet kan behangen, maar omdat er een kast voorstond van 4 meter lang en 2 meter hoog, die eerst helemaal leeg en daarna door mijzelf verplaatst moest worden. Oh ja en het was zo’n baan met een hoekje om de vensterbank en 3 radiatorbuizen-aan-de-muur-vastzetters. Maar het is gelukt.

Vandaag ga ik de klus afmaken, en dat betekent wel dat ik eerst een monsterontbijt moet gaan nuttigen om de piano en de koelkast ‘even’ van de muur te halen….

Oh, daar ging het niet over. Toen mijn kamer langzaamaan steeds fraaier werd, opperde mijn zus dat ik nou ook eens die rommel in de vensterbank weg moest doen en er wat fatsoenlijke kamerplanten in moest zetten….

ROMMEL??

Ik had een gemberworteltje liggen en daar kwam een groen sprietje aan. Ik deed hem in de aarde, maar het sprietje verschrompelde en verdween. Maar kijk, maandenlang geduldig water geven later:

gemberplantje

Laatst kocht ik een tomatenplantje. Ik wilde hem in de tuin zetten, maar nog terwijl ik een gat voor haar aan het graven was, zag ik de slakken alweer oprukken. Dan maar lekker binnen achter het glas. En kijk:

tomatenplantje

En tot slot: ik ben ooit begonnen met avocadopitten in een potje te stoppen. Daar heb ik nu 5 planten van, maar dat zijn inderdaad niet moeders mooisten. En ik heb gelezen dat het wel 10 jaar kan duren voor er ooit een avocado aankomt. Geeft niet, ondertussen groeien ze lustig door. Laatst heb ik ze verpot en toen heb ik wat compost toegevoegd uit mijn eigen ton. En kijk wat er nu allemaal tot leven komt!

Het meeste is waarschijnlijk gewoon onkruid, en heel misschien zit er ook nog wel iets fleurigs tussen.

Rommel! Ik heb een vensterbank vol liefde en geduld. Dat heb ik.

Léia

Muizelien. Ik moest net haar foto een naam meegeven, en het werd Muizelien. Lekker origineel.

muizelien

In februari, vrijwel direct na de handwerkbeurs in Zwolle, breide ik dit schattige muizenkind. Gauw oogjes gekocht en een roze knoopje voor haar jurkje en die lagen in een papieren zakje naast haar op tafel te wachten. Al maanden. Zo’n vergeten klusje.

Vandaag zou ik het plafond in de kamer gaan schoonmaken (dat ben ik ook nog steeds van plan hoor) en dus moest de tafel leeg. Muis en haar papieren zakje lagen op mijn hand. De spanning steeg…. Het was nú of nóóit!

Ik rende naar boven, naald en draad gezocht, en een kwartiertje later zat muis vrolijk op het hoekje van de tafel in het rond te kijken. Muizelien.

Die stomme vergeten klusjes ook altijd… Op de een of andere manier kom je er pas aan toe als je er écht geen tijd voor hebt…

Léia

Als je lesgeeft aan vooral middelbare scholieren, dan loop je de kans dat je ze later overal tegenkomt: achter de kassa bij de Lidl, tussen de vakken van de Albert Heijn (of dat blijkt een tweelingbroer te zijn van een van je studenten…), bij de groenteboer, bij de Gamemania, bij de McDonalds achter het loket en in de sportschool. Of gewoon in de stad; in de Hema, of op de Dracht. En altijd vinden ze het leuk om me weer te zien.

(Ja, of ze verstoppen zich achter de geurkaarsen en dan heb ik ze natuurlijk niet gezien, of geroken…).

Maar soms heb je er eentje bij die je echt niet meer los kunt laten. Zo eentje is Marie.
Marie is vorig jaar geslaagd voor haar rekenexamen, en van Marie krijg ik nog regelmatig een berichtje, een kaartje met Kerst, en natuurlijk een felicitatie op m’n verjaardag. Afgelopen maandag kwam Marie gezellig even langs voor een kopje thee en om mijn nieuwe kantoor even te bekijken.

En zó lief: ik kreeg van haar nog een kadootje omdat ik jarig was geweest!

bulgarian-rose

En dus ruik ik vandaag extra lekker. Naar Bulgarian Rose (met cranberry’s).

Dank je wel Marie. De komende weken beginnen mijn dagen in geurige gedachten aan jou. We houden contact!

Léia