Archives for category: Dingen waar ik blij van word

Misschien heb ik het al gezegd, maar ik ben dus de kamer aan het opknappen. Dat gaat niet heel supersnel en handig (behalve als mijn zus helpt, die is wel supersnel en handig), want zo even tussen de bedrijven door een wandje behangen, een deur afschuren of een plafonnetje verven in je uppie, dat valt nog niet mee.

Gister heb ik ruim 2 uur gedaan over 1 baantje behangen. Niet omdat ik niet kan behangen, maar omdat er een kast voorstond van 4 meter lang en 2 meter hoog, die eerst helemaal leeg en daarna door mijzelf verplaatst moest worden. Oh ja en het was zo’n baan met een hoekje om de vensterbank en 3 radiatorbuizen-aan-de-muur-vastzetters. Maar het is gelukt.

Vandaag ga ik de klus afmaken, en dat betekent wel dat ik eerst een monsterontbijt moet gaan nuttigen om de piano en de koelkast ‘even’ van de muur te halen….

Oh, daar ging het niet over. Toen mijn kamer langzaamaan steeds fraaier werd, opperde mijn zus dat ik nou ook eens die rommel in de vensterbank weg moest doen en er wat fatsoenlijke kamerplanten in moest zetten….

ROMMEL??

Ik had een gemberworteltje liggen en daar kwam een groen sprietje aan. Ik deed hem in de aarde, maar het sprietje verschrompelde en verdween. Maar kijk, maandenlang geduldig water geven later:

gemberplantje

Laatst kocht ik een tomatenplantje. Ik wilde hem in de tuin zetten, maar nog terwijl ik een gat voor haar aan het graven was, zag ik de slakken alweer oprukken. Dan maar lekker binnen achter het glas. En kijk:

tomatenplantje

En tot slot: ik ben ooit begonnen met avocadopitten in een potje te stoppen. Daar heb ik nu 5 planten van, maar dat zijn inderdaad niet moeders mooisten. En ik heb gelezen dat het wel 10 jaar kan duren voor er ooit een avocado aankomt. Geeft niet, ondertussen groeien ze lustig door. Laatst heb ik ze verpot en toen heb ik wat compost toegevoegd uit mijn eigen ton. En kijk wat er nu allemaal tot leven komt!

Het meeste is waarschijnlijk gewoon onkruid, en heel misschien zit er ook nog wel iets fleurigs tussen.

Rommel! Ik heb een vensterbank vol liefde en geduld. Dat heb ik.

Léia

Muizelien. Ik moest net haar foto een naam meegeven, en het werd Muizelien. Lekker origineel.

muizelien

In februari, vrijwel direct na de handwerkbeurs in Zwolle, breide ik dit schattige muizenkind. Gauw oogjes gekocht en een roze knoopje voor haar jurkje en die lagen in een papieren zakje naast haar op tafel te wachten. Al maanden. Zo’n vergeten klusje.

Vandaag zou ik het plafond in de kamer gaan schoonmaken (dat ben ik ook nog steeds van plan hoor) en dus moest de tafel leeg. Muis en haar papieren zakje lagen op mijn hand. De spanning steeg…. Het was nú of nóóit!

Ik rende naar boven, naald en draad gezocht, en een kwartiertje later zat muis vrolijk op het hoekje van de tafel in het rond te kijken. Muizelien.

Die stomme vergeten klusjes ook altijd… Op de een of andere manier kom je er pas aan toe als je er écht geen tijd voor hebt…

Léia

Als je lesgeeft aan vooral middelbare scholieren, dan loop je de kans dat je ze later overal tegenkomt: achter de kassa bij de Lidl, tussen de vakken van de Albert Heijn (of dat blijkt een tweelingbroer te zijn van een van je studenten…), bij de groenteboer, bij de Gamemania, bij de McDonalds achter het loket en in de sportschool. Of gewoon in de stad; in de Hema, of op de Dracht. En altijd vinden ze het leuk om me weer te zien.

(Ja, of ze verstoppen zich achter de geurkaarsen en dan heb ik ze natuurlijk niet gezien, of geroken…).

Maar soms heb je er eentje bij die je echt niet meer los kunt laten. Zo eentje is Marie.
Marie is vorig jaar geslaagd voor haar rekenexamen, en van Marie krijg ik nog regelmatig een berichtje, een kaartje met Kerst, en natuurlijk een felicitatie op m’n verjaardag. Afgelopen maandag kwam Marie gezellig even langs voor een kopje thee en om mijn nieuwe kantoor even te bekijken.

En zó lief: ik kreeg van haar nog een kadootje omdat ik jarig was geweest!

bulgarian-rose

En dus ruik ik vandaag extra lekker. Naar Bulgarian Rose (met cranberry’s).

Dank je wel Marie. De komende weken beginnen mijn dagen in geurige gedachten aan jou. We houden contact!

Léia

Een van de lastigste dingen in het leven, in je persoonlijke ontwikkeling, in een gerespecteerd persoon worden, in een betoverd leven leiden, vind ik nog altijd de boodschap dat je eerst van jezelf moet leren houden, voordat je van anderen kunt houden.

Eerlijk gezegd heb ik nooit zoveel van mezelf gehouden; ik kook niet graag voor mezelf, maar anderen zet ik graag iets lekkers voor. Ik hou van breien, maar het liefst brei ik iets moois voor iemand die ik heel lief of aardig vind. Nee, eerlijk gezegd vind ik het nooit zo nodig om veel moeite voor mezelf te doen. En als je jezelf niet de moeite waard vindt, hoe kun je dan verwachten dat anderen je de moeite waard vinden?

Nou, ik heb het gevonden. Mijn favoriete fotograaf was druk, en het heeft dus even geduurd, maar vandaag kreeg ik weer een foto toegestuurd. Met een ander effect.

mw-smit-1b

En ja, ik zit al uren helemaal verliefd naar mezelf te kijken.

Zó doe je dat dus! Je gaat naar Ben Hillen, die maakt een fantastische foto van je en plotseling ben je de moeite waard. Jammer dat ik niet een vrijgezelle vijftiger ben, ik zou mezelf even bellen. 06-13754100.
Ook een goed telefoonnummer om even te vragen naar Ben Hillen. Fantastische fotograaf!

Léia

 

Ja, ik weet het, dat roep ik al heel lang, maar nu is het wel menens. De bouwer is bijna klaar, de teksten zijn bijna klaar en…
vorige week had ik een fotoshoot.

Natuurlijk ga je niet zomaar op de foto, dus ik had een bevriende (voorheen) fotograaf gevraagd of hij die honneurs voor zijn rekening wilde nemen. Leuk bij mij op de zaak.
Hij had ernstige twijfels en nog meer bedenkingen, maar stemde uiteindelijk toe. Ik had er alle vertrouwen in.
Dus ik maakte een afspraak bij MMooi, de schoonheidssalon van Marian Meirmans, een vriendin en oud-collega van me. Zo, natuurlijk ga je niet elke dag een uur voor de spiegel aan het werk met een tafel vol kleurtjes foundation, blushers, oogschaduw, eyeliner, mascara’s en wat niet al, maar het was wel de moeite waard.

Op naar de shoot. De toch al niet zo enthousiaste fotograaf schoot een paar plaatjes, keek er afkeurend naar en zei: nee, dit gaat hem niet worden… maar ik heb al wat anders geregeld. Morgen neem ik je mee naar een echte studio; Ben Hillen, een vriend van me, daar moeten we zijn!
Ja maar… schoonheidsspecialiste…. € 25,00…  Nou, dan maar een selfie…

marian-make-up

En de volgende dag zijn we inderdaad naar Ben geweest, in Meppel. Fantastisch! En ik dacht nog wel dat je van mij geen fatsoenlijke foto kon maken!
Deze stuurde hij me vast even toe. Voor de fun.

ben

Ik heb hem al het hele weekend op m’n scherm staan. Zo trots. En de make-up, helemaal zelf gedaan ook nog. Die website wordt het helemaal. Alleen al vanwege de foto’s…

Léia

Don’t you just love birthday cards? I do, I really love birthday cards.

verjaarskaartje

Yesterday I already got my first one this year, from Martiena, Marcel, Mr. Whippy and Kai. And I also got my first birthday present: a muffin baketray! Also really handy for making cupcakes…

So I’m going to make lots and lots of cupcakes for my birthday. Don’t you just love cupcakes? I do…

Léia

Sinds vorig jaar oktober ofzo, heb ik een abonnement op de sportschool van Sportstad Heerenveen. We hebben hier verschillende sportscholen en ik heb er ook al eens een paar geprobeerd, maar mijn conclusie was eigenlijk altijd: Sportschool, nee, absoluut niks voor mij! En eerlijk gezegd vind ik dat nog steeds, maar het grote voordeel bij Sportstad is, dat je er dan wel voor niks mag komen zwemmen….

En ja, in oktober had ik bedacht dat ik weer zou gaan zwemmen. Ik had nog een prachtig badpak in de kast hangen; een soort strapless, maar wel met stiekem een touwtje in de nek. Voor de zekerheid? Zekerheid schmekerheid, want de eerste de beste keer dat ik het water in dook, lag het bovenste deel van mijn badpak binnenstebuiten op mijn buik gevouwen en mijn twee dames dreven lustig op het wateroppervlak. Oeps! Ik heb het nog een paar keer geprobeerd (bandje wat strakker geknoopt, badpak wat hoger opgetrokken), maar het effect bleef steeds hetzelfde.

zwembad.jpg

Inmiddels was ik al verkocht aan zwemmen (hoe kan ik ooit vergeten zijn hoe heerlijk dat is?), dus ik vond in de sportwinkel een peperduur badpak, waar ik er warempel niet eens zo dik in uitzag en dat netjes op z’n plek bleef als ik gracieus van de duikplank dook.
Even tussendoor: hoe oneerlijk is het dat badpakken nooit in de uitverkoop zijn? Nee mevrouw, badpakken (voor ouwe dames) worden het hele jaar door wel verkocht. Bikini’s, dat is meer voor jonge meiden die elke zomer een nieuw exemplaartje willen….

Na een keer of wat baantjes getrokken te hebben, tussen baanbezitterige, ijdele mannen door ’s ochtends vroeg, en kwebbelende vriendinnenparen door ’s avonds, raakte ik eigenlijk al wel een beetje verveeld. De meeste lol had ik in het weekend, als er allemaal attributen in en rond het bad liggen, voor de kinderen (en mij) om mee te spelen.
En zo kwam ik bij aquatrimmen terecht. Vreselijk leuk! Elke week gebruiken we andere speledingetjes (zwemvliezen, wetbelts, rubberige slangen, onderdoorduikdingen, plankjes) om onze zwemvaardigheden mee te trainen. En ik vind het geweldig!

Ik en zwemmen zijn beste maatjes geworden. Niet alleen vind ik het heerlijk om door het water te glijden, als een zeemeermin (het voelt als een zeemeermin, het ziet er waarschijnlijk eerder wat uit als een zeekoe), maar ik heb ook ontdekt dat ik me heel erg relaxt voel door die mooie zachtblauwe kleur van het zwembadwater.

Afijn, als lid van de sportschool, maakten ze voor mij ook een afspraak bij de fitness. Oké, vooruit dan maar. Tot mijn verbazing kwamen bij deze sportschool eigenlijk vooral wat oudere mensen (nog ouder dan ik zelfs). En daar zit je dan wat op zo’n apparaat, met een speciaal voor jou gemaakt programmaatje, het systeem houdt je prestaties bij en je krijgt er ook nog gratis koffie. Lollig. Best leuk. Dat kan ik ook wel doen, zo 1 keertje in de week. En verder mag je ook nog gratis naar allerlei groepslessen (ik heb al een paar keer gezumbaad, geyogaad en gebodybalanced). Ja, ik haal mijn sportschoolabonnement er zo wel uit.

fitland.jpg

Maar nu hangt ineens de stad vol met een soort van agressieve posters van boksende gespierde meiden, gewichtheffende sixpackers en met kettlebells zwaaiende jongemannen; Sportstad is overgenomen door Fitland. Oi!
Onmiddellijk kreeg ik een uitnodiging om me in te schrijven voor ‘the real fitness journey’. Niks gezellig een beetje aan zo’n apparaat hangen: arbeiten sollst du!

“Wat is je doelstelling?” Vroeg het meisje achter de balie. En toen ik niet meteen antwoord gaf: “Waarom kom je hier?”
Eh… nou… Hoe leg je aan zo’n meisje uit dat je als vrouw in de overgang zomaar je model kwijtraakt? Dat je een soort van vierkant wordt met een bult ergens middenvoor? En dat je graag iets terug zou willen zien van je échte figuur dat daarbinnen vast nog wel ergens verstopt zit?

fotland

Shape dus. Er is ook starter, strenght en sport. Best een compliment eigenlijk dat ze me niet als starter classificeerde… “Dan maken we even een afspraak voor de stootzaktraining”. De WAT? De stootzaktraining. En ze duwde me het programma voor mijn shape journey in handen. Een jaar lang ga ik eraan geloven. Aan gymballs, foamrolls, cable cross, ropes, ja zelfs aan kettlebells (ik haat kettlebells) en RIP60… Van dat laatste verwachtte ik dat je er op je 60e dood bij neer zou vallen, maar het blijken een soort elastieken te zijn waar je op allerlei rare manieren aan moet gaan hangen.

Volgende week heb ik mijn eerste afspraak, maar die moet ik helaas gaan afzeggen, want dan heb ik al een andere afspraak in de agenda staan…. Zou het wat worden?

Léia