Archives for category: Dingen waar ik blij van word

Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik in mijn 61 jaren nog nooit eerder in het echt een specht aan het werk heb gezien.
En ik liep gedurende deze periode dan ook met een aantal misvattingen rond.

  1. Een specht is niet echt mooi…

Deze was echt heel mooi…

2. Een specht timmert een gat in de boom.
Nee, deze was eigenlijk alleen maar muziek aan het maken en hij deed dat tegen de stompjes van afgezaagde takken. Niks gat in de boom (of het was een heel erg onhandige specht). Hij roffelde tegen de stompjes alsof hij de akoestiek aan het beluisteren was. Dan zocht hij een ander stompje en dat gaf dan weer een heel ander geluid. Misschien zocht hij het meest geschikte stompje om een vrouwtjesspecht mee te lokken en misschien laat hij haar dan wel dat gat in de boom timmeren…

Ik vond het prachtig. Sowieso was het een fantastisch mooie zonnige ochtend voor een wandeling. En als je dan in het park je oren laat focussen op het gezang van de vogeltjes, dan maken ze werkelijk ontstellend veel lawaai. Zo mooi…

En dan vind je ook nog zomaar een specht aan het werk….

Léia

Advertenties

Vrijdagavond ben ik met mijn vriendin Jetske naar Bohemian Rhapsody geweest. Misschien moet je van de muziek houden, misschien hoeft dat niet eens per se, maar als je hem nog niet gezien hebt…. Ik zou snel gaan!

Het is lang geleden dat ik van een film zoveel kriebels over mijn lijf heb gevoeld. En dat je aan het eind niet wilt dat het al afgelopen is. En dan helemaal onder de indruk de bioscoop uitlopen en nog minstens een uur na zitten praten…

Jammer dat mijn hevige niezen, wat ik al een paar dagen deed, die avond wel is ontaard in een stevige verkoudheid. Vrouwen midden in de nacht over straat… daar komt ook geen goeds van.

Léia

Aangezien mijn leven stukken is veraangenaamd sinds ik Hester in mijn leven heb binnengelaten, moge het duidelijk zijn dat huishoudelijk werk niet bepaald mijn favoriete bezigheid is. En ik weet ook wel hoe dat komt:

Van afwassen word ik heel verdrietig. In de goeie ouwe tijd, zonder vaatwasser, hielpen de kinderen mij vaak met de afwas (verplicht!) en dan hadden we de cassetterecorder luid aanstaan met een bandje van de Backstreet Boys. Heel hard meezingen en zo er nog wat gezelligs van maken, dat lukte nog wel. Maar alleen afwassen… Als het echt heel veel was, dan stroomden op het laatst de tranen over m’n wangen.

Van strijken word ik kwaad! Drie broeken bewerken met een stevig stuk ijzer en ik druk dat hete ding met liefde in iemands gezicht. Ik weet niet wat het is, maar als ik aan het strijken ben, komen er bij mij allerlei frustraties naar boven, waar ik dan heel erg kwaad van word… Afgrijselijk. Zie dan maar weer eens van zo’n boze bui af te komen…

Maar… nu ik Hester heb en ik ’s morgens vaak even de was sta op te vouwen terwijl zij mijn huis schoon poetst, heb ik ontdekt dat ik van was opvouwen heel rustig word. Zo’n mooi stapeltje handdoeken, allemaal met de niet-rafelige kant in het zicht, of al die onderbroeken keurig op elkaar gestapeld, netjes in de kast, ik kan er gewoon gelukkig van worden.

Hoera! Was opvouwen. Toch een huishoudelijk klusje waar ik blij van word. Of zou het alleen maar komen omdat ik weet dat ondertussen, terwijl ik de handdoeken aan het opvouwen ben, de vloer beneden weer is gaan blinken…?

Léia

Morgen ben ik jarig en ik vier mijn verjaardag bij mijn dochter en haar vriend in Eindhoven. Heerlijk, je verjaardag vieren zoals je dat zelf het liefste wilt. Met mijn dochter winkelen voor een leuke verjaardagsjurk en dan gezellig met het verloofde stel uit eten. Ik heb er zo’n zin in!

Vorig jaar heb ik mijn verjaardag gevierd met vriendinnen in de kroeg. Dat was ook geweldig leuk.

Natuurlijk is het ook fijn dat mensen bij je op visite komen om je verjaardag te vieren. En dat doe ik natuurlijk ook, alleen niet morgen… Morgen is echt míjn dag!

Voor de boefjes onder jullie die denken: aha, nou gaan wij eens even bij wijze van kadootje haar huis leeg halen… Nee, mijn bloedstollende hond is thuis, samen met een zeer angstaanjagende oppas! Dus ik zou het maar niet wagen.

waakhond…

Morgen dus even niks en waarschijnlijk zondag ook niet. En maandag vertel ik jullie alles over hoe fijn een verjaardag kan zijn…

Léia

“Föhn jij altijd je haar?”, vroeg Jason, de kapper die zo ontzettend lekker carrot cupcakes kan bakken. “Nee”, zei ik. “Gebruik je gel, of een ander stylingproduct?” “Nee”, zei ik: “ik heb een kam”.

Er volgde een soort discussie over hoe mijn kam eruit zag. (Het is zo’n grote zwarte, met veel tanden. Zonder handvat).

Mijn kapper, Peter, weet hoe hij mijn haar moet knippen, zodat het altijd leuk zit, ook zonder gestyle en plakkerigheid erin. Want ik ben nou een keer niet zo’n type dat ’s ochtends uren tijd heeft om voor de spiegel te staan en trouwens… al had ik dat wel, ik ben er gewoon ook helemaal niet zo goed in.

En daarom ga ik dus helemaal naar Amsterdam naar de kapper. Niet alleen omdat Peter de enige kapper is die mij en mijn haar snapt, maar hij is ook nog eens erg prettig om te zien en reuze aardig bovendien.

Ik ben er blij mee

Ja, ik ben er blij mee.

Léia

Er zijn van die dagen dat je eigenlijk de deur niet uit hoeft. En dat doe je dan ook niet. Het is koud, zoals nu, het vriest zelfs, en wie zit daar nou op te wachten?

En het zijn juist die dagen dat ik reuzeblij ben dan ik een hond heb. Een kleine voddenbaal die weer of geen weer, echt even een blokje om moet om ergens in een bosje haar behoefte te gaan doen.

in haar winterjas…

En dus loop je door het park, sjaal om, muts op, wanten aan, rooie neus, in die knisperende, frisse winterkou. Heerlijk! Je moet wel flink doorstappen, anders krijg je van die stijve benen, en met je handen diep in je zakken en je kin in je sjaal verstopt, snuif je die supergezonde kouwe boslucht naar binnen.

Heerlijk, winter.

Morgen sneeuw…

Léia

Met oud en nieuw was ik bij mijn zus. Op oudjaarsdag gingen we boodschapjes doen bij de Albert Heijn en daar zag ik een potje met narcisjes. Ik hou van die kleine narcisjes; ze vertellen je dat het lente wordt… Bovendien waren ze niet duur, dus ik nam zo’n potje mee.

Alleen… toen ik de volgende dag naar huis ging, ben ik ze vergeten. Nou had mijn zus me al gewaarschuwd dat ze niet van gele bloemen houdt en derhalve zou ze met m’n verjaardag (eind januari) de bolletjes wel voor me meenemen. “Doe niet zo gek”, zei ik, “dan staan die narcisjes net in bloei!”.

Niet dus. 10 dagen lang kreeg ik elke dag een fotootje van mijn zus, hoe de kleine gele boefjes ervoor stonden.

10 dagen precies. Na 1 dag stonden ze al te bloeien en na een week begonnen de eerste bloempjes al te verwelken…

26 januari krijg ik de bolletjes. In ieder geval heb ik nog van de fotootjes kunnen genieten….

Léia