Archives for category: de diepere laag

We weten het eigenlijk allemaal wel: er zijn geen twee kinderen gelijk. Zelfs niet al komen ze uit hetzelfde warme nestje.

Deze 2 bijvoorbeeld, zijn van mij…

Mijn dochter is erg serieus, behoedzaam, neemt zelden of nooit overhaaste beslissingen, houdt van plannen en to-do-lijstjes. Mijn zoon is meer het Pippi-type: ‘Ik heb dat nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’.
Zo sprong hij op een paard, toen hij eens bij een vriendin thuiskwam die een paard had (hoe moeilijk kan het zijn) en sjeesde hij op een snowboard van een flinke heuvel af, hupsa, recht naar beneden. Ja, er kneust wel eens wat, maar het moet gezegd: hij blijkt heel veel inderdaad wel te kunnen.

Masha, mijn zoon, is talloze keren omgekieperd toen hij dacht: dat lopen, dat moet ik toch ook kunnen? Lara daarentegen, ging op een dag ineens overeind staan en liep zo de hele kamer door. Pas toen ze zeker wist dat ze het kón!
Het ergste Pippi-moment was wel toen mijn mannetje van een jaar of 5, die weigerde zwembandjes om te doen en derhalve binnen moest blijven in het ondiepe bad, was ontsnapt en besloot om buiten maar eens van de hoge duikplank te gaan springen. Omdat hij geen zwembandjes om had, namen de badmensen aan dat hij wel kon zwemmen…
Ik besloot niet te gaan gillen toen ik hem daarboven zag staan en wachtte aan de rand van het bad met schietgebedjes af wat er ging gebeuren. En ja hoor: hij sprong, hij kwam weer boven, en hij zwom vrolijk spatterend op zijn hondjes naar de kant. De badjuf was ondertussen wel wat wantrouwig geworden en toen het kleine mannetje enthousiast riep: “Zag je dat mam? Hoog hè? Zal ik nog een keer gaan?” heb ik hem maar gauw onder de arm mee naar binnen genomen…

Zoiets zou mijn dochter echt nóóit doen!

Ook op school waren er dat soort verschillen. Eentje hield van lezen, de andere zat muisstil luisterboeken van cassettebandjes te verslinden. De ene deed (meestal) braaf haar huiswerk, de andere deed (helemaal) geen huiswerk. De oudste had een duidelijk doel voor ogen, de jongste zou het allemaal nog wel zien.
Toen het met de jongste in groep 3 niet zo lekker ging, zei ik: “Volgend jaar krijg je een andere meester, en Lara vond dat de aardigste meester van allemaal!” Fout! Die aardige meester, daar had mijn zoon hélemaal niks mee. Nou, dacht ik, dan wordt volgend jaar echt een probleem, want dan krijgt ie die meester waar zij altijd mot mee had. Fout! Laat hij met die meester nou fantastisch kunnen opschieten?

Je denkt dat je je kinderen goed kent, maar hoe kan het dan dat je als echtgenoten soms toch hele andere opvattingen hebt over de juiste aanpak van je kroost? Nou, logisch, niet alleen de kinderen zijn heel anders, maar jullie zelf ook. Je kijkt er ook nog eens door je eigen ogen naar. Pfff. Zo eenvoudig is dat opvoeden dus niet.

En als het dan niet zo goed met ze gaat op school, hoe kun je ze dan helpen? De een heeft dus blijkbaar een hele andere aanpak nodig dan de ander! Maar welke dan?
Gelukkig zijn er wel een paar algemene regels die eigenlijk voor álle kinderen opgaan, maar weet je wat daarmee het probleem is? Wij ouders hebben daar dan wel eens een andere kijk op.

Misschien kan ik je een stukje op weg helpen. Download nu, helemaal gratis, mijn 10 tips om je kind te helpen studeren. Simpel, lekker praktisch, kost niks (misschien wat geduld) en reuze effectief.

Zet hieronder of in een persoonlijk berichtje je naam en e-mailadres en ik mail je, helemaal vrijblijvend, mijn 10 slimme tips.

Léia

Advertenties

De vakantie is gelukkig om, dus ging ik vanochtend lekker weer naar mijn wekelijkse les Aquatrimmen. Daarvóór had ik nog een lastig gesprek gevoerd, dus ik was een beetje gespannen en ik had wel zin in een baantje zwemmen…

Nou is het natuurlijk zo, dat als je in het water ligt, vooral op je rug, dat je dan weinig meekrijgt van wat de badjuf aan opdrachten meedeelt, zelfs al tettert ze dat door een headsetje. En ik zat ook nog eens aan het uiteinde van de badrand, dus ik verstond er niks van. Irritant. ‘Wat moeten we nou doen?’ vroeg ik kribbig aan mijn buurvrouw, die eerder ook al te kennen had gegeven dat ze dacht dat ze doof werd omdat ze er niks van kon verstaan…

Buuf haalde haar schouders op en sprak de wijze woorden: “Zwemmen is zwemmen”. En terwijl ik afzette van de kant, dacht ik: ze heeft gelijk! We komen hier om lekker te zwemmen! En of we nou heen en weer gaan naar de eerste pilon, dan de tweede en tot slot de overkant, of we doen het net andersom: zwemmen is zwemmen. Al m’n irritaties, agressie- en stressgevoelens spoelden met het chloorwater van m’n schouders en ik zwom relaxt richting eerste pilon, toch wel een beetje in de gaten houdend wat mijn buurtjes aan het doen waren, maar maling aan de opdracht.

Toen ik me een half uurtje later aan het afdrogen was, hoorde ik ineens vanuit een reclamespotje op de radio: focus op wat je het belangrijkste vindt! Precies! Het belangrijkste is lekker zwemmen en niet dat je keurig doet wat de juf zegt, want dat zal me eigenlijk een worst zijn.

Natuurlijk is het niet altijd zo. Eten is niet altijd hetzelfde als eten,

vakantie niet hetzelfde als vakantie en liefde is soms heel wat anders dan liefde (ik wou eigenlijk iets met seks doen, maar dat vul je zelf maar in).
In combinatie met: ‘focus op wat je het belangrijkste vindt’ wordt het wel een stuk eenvoudiger. Ga je voor lekker makkelijk? Dan kies je patat. Wil je liever verantwoord, of lekker op chique? Dan kies je het visje. Allebei is het voeding. Zo is vakantie bedoeld om even bij te tanken en hoe je dat doet? Precies! Focus op wat je het belangrijkste vindt! Dan zit je altijd goed…

Zo, nu ga ik even m’n koffer pakken. Met in m’n achterhoofd wat ik het belangrijkste vind. Dat klusje heb ik dus zo geklaard!
Soms ligt de wijsheid gewoon in het water…

Léia

Mijn hele leven al voelt mijn ‘zijn’ als een puzzel, nee, niet zoeentje waar stukjes van lijken te missen, welnee, was het maar zo makkelijk. Met een beetje fantasie kun je zo’n gaatje wel vol visualiseren. Nee, meer een puzzel uit zo’n doos waar nog 3 andere puzzels in zaten en iemand heeft de stukjes niet goed gescheiden opgeborgen…

Eerst ging het best goed; de kantstukjes zaten al vrij snel in elkaar, maar toen begon iedereen zich ineens met mijn puzzel te bemoeien. Soms trokken ze me hardhandig stukjes uit m’n handen, of gristen ze die juist stiekem weg als ik even niet keek. Dan weer had iemand een stukje gevonden dat per se op dat ene plekje moest, ook al kon een blind paard wel zien dat het plaatje niet klopte! Maar toch volhouden en met gebalde vuist dat stukje erin rammen, zó hard, dat andere, goeie stukjes weer losschoten.

En steeds als ik probeerde iets terug te pakken of zo’n geforceerd stukje er weer uit te halen, kreeg ik te horen dat ik eraf moest blijven, dat ik eens aan moest nemen dat andere mensen het heus beter wisten dan ik, of zelfs dat ik gestraft zou worden als ik het nog eens probeerde, met die beukende vuist voor m’n gezicht…
Lukte het een keertje wel om een fout stukje te verwijderen, dan bleken de aanliggende, aangerande stukjes zó beschadigd, dat de goeie stukjes er niet goed meer in te passen waren. Met geen mogelijkheid werd dat ooit nog een mooi geheel.

Ook zag ik vaak stukjes van mijn puzzel liggen op het bord bij anderen, die er natuurlijk geen afstand van wilden doen, bang iets van zichzelf kwijt te raken.

Uiteindelijk heb ik hier en daar wel gedeeltes in elkaar weten te passen, maar óf die liggen (nog) niet op de goeie plek, óf die zijn zo misvormd dat het plaatje bijna niet meer te zien is, óf die horen helemaal niet bij mijn puzzel (maar die heb ik blijkbaar voor iemand anders in elkaar zitten knutselen), hoe dan ook: het is een zootje. Mijn zootje.

Wat heb ik nu bereikt?
Als ik met zachte ogen naar mijn puzzel kijk, naar het geheel, dan is het een heel bijzondere, kleurrijke samenstelling van interessante, grappige, kwetsbare, stoere, vriendelijke en ook boosaardige, treurige en pijnlijke vlakken geworden. Het ene wat groter dan het andere, soms passen er ineens twee brokken aan elkaar, valt er spontaan wat op z’n plek, of gooi ik juist wat aan de kant; en als ik er liefdevol naar kijk, dan kan ik er heel goed mee leven!

Niemand krijgt het perfecte plaatje voor elkaar, bij niemand glijden de stukjes moeiteloos ineen. Als dat is wat je verwacht, dan blijf je dus je hele leven streven naar wat je nooit gaat lukken.
Ik ga genieten van mijn unieke kunstwerkje: IK…

Léia

Je kent dat vast wel: je krijgt een mailtje, klikt een link aan, het verhaal is wel interessant maar het beeld bepaald niet, dus je doet ondertussen even wat anders… En plotseling is het filmpje afgelopen en is er een nieuw filmpje gestart…

Dat overkwam mij vandaag en dat nieuwe filmpje was een TedX-filmpje dat ging over een man die aantoonde dat hypnose geen flauwekul was, maar die ‘wetenschappelijk’ ging verklaren hoe hypnose werkt.
Omdat ik nog steeds met dat ‘wat anders’ bezig was en ik er dus vooral naar zat te luisteren, ging dat filmpje over in een nieuw filmpje over hypnose; Anthony Galie hypnotiseert een hele groep schoolkinderen en legt ook uit hoe dat allemaal werkt. Superinteressant.

Het duurt een dik uur, dus ga er maar even voor zitten.
Hij vertelt dat hypnose eigenlijk een kwestie is van kunnen visualiseren wat hij zegt, samen met wat hypnosetechnieken en zo kun je als hypnotiseur iemands onderbewuste beïnvloeden.

Dat is heel handig, bijvoorbeeld als je in je onderbewuste van die hardnekkige foute veronderstellingen hebt, zoals “ik zal wel nooit wiskunde leren” of gewoon “ik ben dom”. Inmiddels weten we dat je je onderbewuste wel een andere kant kunt opsturen door consequent tegen jezelf te herhalen dat je wiskunde steeds beter gaat begrijpen, of dat je misschien wel helemaal niet zo dom bent, maar op momenten van stress of angst (zoals bij een examen of als je tegenover iemand staat die ‘de baas’ over je is) wint die ingehakte onderbewuste gedachte het toch van die nieuwe ‘overtuiging’.

Vergelijk het met roken. Je wilt stoppen met roken; je hebt jezelf ervan weten te overtuigen dat je helemaal geen sigaretten nodig hebt, dat ze eigenlijk knap smerig zijn, dat het slecht is voor het milieu, slecht voor je portemonnee en vooral slecht voor je gezondheid. Dus: je bent sterk en je rookt niet meer. Tot… dat ene moment dat het allemaal even niet zo goed ging en al die fantastische argumenten overboord gingen voor die onderbewuste behoefte: “ik móet nu een sigaret hebben, die heb ik gewoon nódig!”.

Hypnose gebeurt ook door je focus te binden. Het begint bijna altijd door te kijken naar 1 punt, een stipje te volgen, te luisteren naar zijn stem…
Je leert er dus ook fantastisch door hoe je je moet concentreren. Ook handig bij de studie!

Volgens Galie is het helemaal niet zo moeilijk te leren. Wat wel lastig is, is dat degene die je wilt hypnotiseren een heel goed voorstellingsvermogen moet hebben. Zou het niet mooi zijn als ik studenten die trauma’s hebben over school, stiekem zou kunnen laten geloven dat het helemaal super met ze gaat?

Misschien een leuk idee voor een volgende cursus. Zodra ik Portugees kan spreken…

Léia

Nog even terugkomen op die verwachtingen. Mijn probleem is (daarvoor ben ik in coaching) dat de mensen die ik betaal om een klus voor mij te doen, dat meestal niet doen zoals ik het had gedacht.
Andersom is het dus zo, dat ik scheitbenauwd ben dat mijn lessen niet aan de verwachtingen voldoen. Ik heb wel eens gehad dat ik de telefoon niet op durfde te nemen als er een ouder belde, omdat ik er bijna zeker van was dat die zich kwam beklagen over het feit dat hun kind nog steeds geen achten en negens haalde op school!

Gek genoeg, als ik de moed bijeen geraapt had om terug te bellen, was er vaak iets heel anders aan de hand en waren ze dik tevreden…

Waarom ben ik zo bang dat ik niet aan de verwachtingen voldoe?
In mijn gehele werkzame leven heb ik vaker boven dan beneden verwachting gepresteerd, dus daar kan het niet aan liggen. Dan moet het iets privés zijn. Natuurlijk, voor mijn moeder kon ik helemaal nooit iets goeds doen. En vergeleken met mijn zus is ook alles ver onder de maat.
Of stel ik gewoon te hoge eisen aan mezelf? Of… is het ervaren van dingen die niet aan de verwachting voldoen voor mij zo frustrerend, dat ik het niemand anders aan zou willen doen?

Zakelijk en privé uit elkaar trekken. Dat moet ik eerst maar eens leren.
Ik heb een behoefte, daaruit volgt de verwachting dat als ik iemand inhuur om aan mijn behoefte te voldoen, die persoon ook mijn verwachting waarmaakt en dus in mijn behoefte voorziet! Want daar betaal ik hem of haar namelijk ook voor!
En net zoals ik verwacht dat ontevreden ouders zich bij mij melden, mag ik ook aan de bel trekken bij de mensen die ik betaal om diensten aan mij te verlenen. Ik mag genoegdoening eisen. Niet teveeldoening, dat hoeft niet, maar zeker geen teweinigdoening. Gewoon: genoegdoening!

Daarvoor is wel een belangrijk ding nodig: Als ik iemand inhuur, dan moet ik duidelijk zijn over mijn behoeftes en mijn verwachtingen. Heel duidelijk! Zodat daarover geen misverstanden ontstaan en ik mij daar dus altijd op kan beroepen. BAM!

Nu alleen nog leren hoe ik kort en bondig en dan toch ook nog heel duidelijk kan vertellen wat ik wil…

Léia

Toen mijn dochter in de eerste klas van de lagere school zat (ja, dat heette toen nog zo), had ik in een enthousiaste bui een indianenpakje gemaakt voor de verkleedhoek. Mét een pruik met vlechtjes…

Deze is te koop bij bol.com voor 25.98

Iets dergelijks dus. Ik had het geheel verpakt in een Persil zeeppoederdoos. Geen idee waarom. Die lag misschien voor het grijpen, misschien omdat het pakje dan lekker zou gaan ruiken…

Juf nam de Persildoos in ontvangst met dank, maar zoals dat dan gaat als de school net begint, ze had geen tijd om even te kijken hoe mooi het geworden was.
Toen ik een paar dagen later toch maar eens ging vragen of ze het leuk gevonden had, bleek dat ze de hele doos, zonder er verder in te kijken, zo, huppakee, in de oud-papiercontainer had gemieterd. En laat die nou net geleegd zijn…

Ik was in shock! En ik ben naar huis gegaan en ik heb onmiddellijk nog een pakje gemaakt. Ik kon het idee niet verdragen dat het allemaal voor niks was geweest. Nu had ik er wel meer werk van gehad, maar in ieder geval wás er een indianenpakje.
Ik vermoed dat ik het aangeleverd heb in een doorzichtige plastic zak….

Iets dergelijks heb ik vandaag ook gedaan. Ik kan nu wel weer dagen diep zuchten en tegen die rekening aankijken, maar ik heb de bank keurig opdracht gegeven om alle betalingen op geplande data te verrichten en de factuur opgeborgen in de map.

Zo, daar heb ik in ieder geval geen hartzeer meer van. En dan nu maar genieten van al het leuks dat gaat komen.

Léia

Goede voornemens zijn over het algemeen maar een kort leven beschoren. En omdat we dat allemaal weten, omdat ook onze eigen goede voornemens al snel het loodje hebben gelegd, zal het weinig mensen zijn opgevallen dat het met dat voornemen 2019 nr 1 van mij: ‘elke dag bloggen‘, niet bijster goed is verlopen.

Gister wees een studente mij er nog op dat er een levensgroot papier op mijn kast is geprikt met daarop mijn voornemen nr. 1. Dat papier is mijzelf al tijden niet meer opgevallen. Heeft dus ook vrij weinig zin….

Oké, kan gebeuren. Nadat ik ziek was geweest en de puf niet meer had om te bloggen en de ‘flow’ dus ook weg was, was er een weekje vakantie en natuurlijk veel drukte… Kuikensmoesjes.
Hoe zit het dan met die andere voornemens?

2. Elke donderdagmorgen administreren: letterlijk niet 1x gedaan…
3. Elk weekend een project afwerken. Nou, dat heb ik nog wel eens gedaan, maar veel klussen deed ik daarvoor ook altijd al in het weekend…
4. Veel meer naaien! Nou, het eerste weekend van januari heb ik gordijnen genaaid (dat was ook meteen nr. 3), maar daarna heeft de naaimachine niet meer op tafel gestaan, geloof ik.
En dan was er nog 5. fitchannelen. Dat doe ik nog wel eens, maar ook nadat ik ziek was geweest, zeker niet meer elke dag. En ik ben al snel overgestapt van die intensieve afvaltraining, naar Marks fittraining. Ik ben dus nog niks afgevallen. En trouwens ook niet echt veel fitter…

Zou dat soms ook de reden zijn dat ik niet meer heb geblogd? Dikke vette grote mond en niks presteren? Misschien…
Maar ik geef mezelf gewoon een tweede kans. En misschien ook wel een derde of een vierde. En er zijn trouwens ook genoeg dingen die ik wel doe… Toch? Laat ik dan voortaan daar maar weer wat over gaan opscheppen!

Léia