Archives for category: de diepere laag

Dit blog ben ik ooit begonnen, toen ik het grote avontuur van een eigen bedrijf starten, was aangegaan. Inmiddels zijn we 7 jaar verder, het is nog steeds geen vetpot, maar ik verdien mijn eigen kostje, ik heb ontzettend leuk werk waar ik elke dag weer van geniet en ik doe ook nog wat positiefs voor de maatschappij.

Ik ben dus dik tevreden. Mijn pogingen om iets groter te denken, iets indrukwekkends te organiseren, of een project op poten te zetten waar écht wat mee te verdienen valt, die zijn allemaal vrij snel nadat ik er een klein vermogen in had geïnvesteerd, ter ziele gegaan. Dus misschien moet ik daaruit leren dat ik niet gemaakt ben voor het grote geld en dat wat ik nu doe voor mij een prettige manier is om mijn laatste werkzame jaren door te brengen.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet regelmatig enthousiast meedoe aan ‘events’. Een tijdje terug ben ik nog naar Utrecht geweest voor een ondernemersdag georganiseerd door FNV Zelfstandigen, en ook een bijeenkomst hier in de buurt heb ik bijgewoond (met nog slechts 4 andere enthousiaste ondernemers…).

Dus, toen ik vandaag een e-mailberichtje kreeg dat er een leuk event op stapel stond voor vrouwelijke ondernemers, ging ik meteen even het programma bekijken. Workshops natuurlijk en niet alleen over het werk praten, maar ook ’s avonds lekker feesten. Ja, lijkt me leuk. En wat kost nou zoiets?

€ 360,60 ! Driehonderdzestig euro en zestig cent. En het is op een donderdag, dus daar komt nog een dag inkomstenderving bij. En het is in Nijmegen, dus ook nog reiskosten. Dan zit ik al gauw op zo’n € 600,00.
Ben ik nou de enige die dat wel een beetje erg duur vind?
Ben ik nou de enige die vermoed dat ik daar niet met € 600,00 toegevoegde ondernemerswijsheid vandaan ga komen? Ja, het zal vast een leuke dag worden, en wellicht ontmoet ik nog een paar interessante vrouwen ook, maar is me dat € 600,00 waard?

Ik zal de eerste zijn die vind dat je in jezelf en in je ondernemerschap moet investeren. Maar die € 600,00 investeer ik dan toch liever op een andere manier, geloof ik. Of denk ik nou toch weer te klein…?

Léia

Advertenties

Ik heb de film (nog) niet gezien, maar ik kijk wel regelmatig trailers en interviews op youtube, want ik ben een nieuwsgierig typje.

Toevallig stuitte ik vanmorgen op een interview met Bradley Cooper en Sam Elliott, die blijkbaar ook meedoet in ‘A star is born’.
En wat wonderlijk….

Nou zeg! Die Sam Elliott, die lijkt wel wat op Nico, een vriend van me…

Hier toevallig beide keren in pak, maar dat is een zeldzaamheid.

Totdat die Sam Elliott begon te praten… Dat is haast wel 3 octaven lager dan de stem van Nico. Zelfs met een pak aan kan ie daar niet aan tippen…

En toch Nico, niet slecht…

Léia

De hele afgelopen week was ik behoorlijk snotterig. En snotterig is een prima woord, want deze hele week stond in het teken van het snot, dat voor mijn gevoel binnen enkele dagen verschillende verplaatsingen heeft doorgemaakt.

Het begon vorig weekend. Toen zat het eigenlijk overal en vreemd genoeg ook in mijn benen. Ik kon bijkans de trap niet meer opkomen… Veel op de bank liggen met dozen vol tissues om zoveel mogelijk naar buiten te blazen, leek me een goede oplossing.

Maandag kwam het pas goed los. Het leek alsof de algehele snotvermoeidheid zich naar mijn neus had begeven. Als ik even niet oplette, hingen de groene bellen tot op mijn kin.
Dinsdag kwam het m’n ogen uit. Maar even geen mascara en streepjes. Het huilen stond me sowieso nader dan het erom lachen…
Woensdag zat m’n keel vol. Niet praten leek de beste oplossing, maar met tussendoor wat rochelen, lukte het toch aardig om de dag vol te kletsen.
Donderdag was het in mijn oren gaan zitten. Au! En erg lastig, vooral als je toch al wat moeite moet doen om je leerlingen te kunnen verstaan…
Vrijdag: opgedroogd snot. Nog een beetje kuchen, niezen en snotteren (en vooral die spoken uit m’n neus proberen te krabbelen), maar het leek nu echt bijna over te zijn. Tot zaterdag.

Geen lessen, niemand over de vloer; ik ging even boodschappen doen. En ik startte mijn inkopen op de markt, bij de nootjeskraam. Daar opende ik mijn mond om 2 ons supermix te bestellen en wat denk je? Er kwam niks uit. Met wat wijzen en gebaren, kreeg ik wel mijn supermix (helaas zonder zout, dat was me ook te lastig in gebarentaal) en als extraatje van die aardige meneer een, wat ik dacht, Turks fruitje. “Voor de keel”, zei hij vriendelijk en verheugd stak ik het in één keer in mijn mond.

Het was gember. Behoorlijk pittige gember. En prompt kon ik helemaal geen geluid meer voortbrengen. M’n keel leek wel dichtgeschroeid!
Dat was jammer, want ik moest even langs de Ako (2 Valentijnskaartjes voor de prijs van 1); ik had nog 2 krasloten waarop ik 8 euro had gewonnen en die wilde ik gaan inwisselen voor nieuwe krasloten.

Ik vind de dames bij de Ako altijd heel aardig. Maar er werkt ook een man. Laat nou juist die man mij gaan helpen. Hij begreep wel dat ik die twee kaarten wilde kopen die op de toonbank lagen en hij zag ook wel dat ik een prijs gewonnen had op de opengekraste loten, maar toen ik stemloos probeerde duidelijk te maken dat ik er graag een paar krasloten voor terug wilde, hoorde ik hem geïrriteerd mompelen “Ik versta er niks van” en hij overhandigde mij, zonder enig ceremonieel, mijn prijzengeld.

Mannen, soms zijn het botte boeren, soms zijn ze hartstikke lief, maar hoe dan ook, bij mij pakken ze altijd net verkeerd uit…

Léia

Vandaag las ik samen met een studente een tekst die ging over nationale begroetingsdag. Het is me niet helemaal duidelijk geworden of dat nou elk jaar op 3 september zou zijn, of elke eerste maandag van de maand, maar het schijnt wel een dingetje te zijn.

Het idee is dat je gewoon iedereen op straat die je tegenkomt, of je die nou kent of niet, vriendelijk gedag zegt. Mijn studente vond het een belachelijk idee, en hoewel de persoon die de tekst geschreven had, duidelijk aangaf dat het veel vrolijkheid verspreidde en dat het hem pijn deed wanneer zijn vriendelijke groet met iets van agressie werd beloond, mijn studente zou ook zeker aan de groeter laten weten dat zij van zijn ‘hallo’ niet gediend was.

Ik heb haar gevraagd om alsjeblieft niemand het ziekenhuis in te slaan, iets wat tegenwoordig ook al met enige regelmaat gebeurt, en ze beloofde me dat ze dat niet zou doen op nationale begroetingsdag, maar een belachelijk idee, dat bleef het wel.

Ik vertelde haar over mijn ‘ontmoeting’ met Sanne Wevers en ik had het kunnen weten: “groot gelijk”. Wat nou glimlachen, wat nou groeten, bemoei jij je met je eigen zaken, dan doe ik dat ook.

Lieve meneer die laatst bellend de Jumbo binnenliep, begrijpt u nu wat ik bedoel als ik zeg: “Het wordt zo langzamerhand toch een rare wereld, waar we in leven….”?

Léia

Vanmiddag zag ik in de Lidl de zusjes Wever, bij de andere kassa. Niet zo gek hoor, aangezien Heerenveen een sportstad is, kom je er regelmatig sporters tegen. Mijn eieren waren op en Sanne had blijkbaar zin in een banaan.

Het gekke is, dat ik ze helemaal niet herkend zou hebben, als Sanne niet een sportjackje aangehad zou hebben, waar overduidelijk Nederland en Gym op stond. Haar zusje Lieke, die echt sprekend op haar lijkt (het is ook een tweeling, geloof ik), behalve dan dat ze een stukje groter is, kwam achter haar aan.

Ik denk dat ze ruzie gehad hadden of er was iets anders mis, want ik heb zelden zo’n chagrijnig typje gezien. Sanne kon niet eens even op haar zusje wachten, terwijl die aan het afrekenen was…

Nou heb ik ook wel eens Jorien ter Mors daar zien winkelen, want zij woont net als ik, ook vlakbij Thialf (en de Lidl) en die keek ook al zo ter Nors.
Misschien is het een ‘praat niet tegen mij’-dingetje. Een manier om je privacy te beschermen. Maar, denk ik dan, misschien moet je dan niet dat jasje aandoen, waar zo goed als je naam op staat geschreven…

Sven Kramer heeft hier in Heerenveen ook al niet zo’n beste reputatie. Ja, iedereen herkent je op straat. Dat hoort erbij als je beroemd bent, als je wereldkampioen bent, of het geweldig hebt gedaan op de Olympische Spelen. Ik persoonlijk zou zeggen: ‘Geniet ervan!’ En het kan helemaal geen kwaad om even tegen iemand te glimlachen als die je herkent.

Maar misschien had ze gewoon ook wel even een slechte bui. Je weet het niet…

Léia

Vanmiddag was ik even in de super, en daar lagen ze weer:

paaskoekjes

Mijn zoon was toen ie nog thuis was altijd al dol op deze koekjes en sindsdien haal ik ze altijd in huis voor het geval hij een keertje langskomt…

Nou deed ie dat toch altijd al weinig en moest ik uiteindelijk de koekjes dan maar zelf oppeuzelen en dit jaar is de kans wel heel groot dat ik er dik van word. Sinds ik namelijk besloten heb dat ik me niet alles maar laat zeggen door wie daar toevallig zin in heeft, hoef ik veel minder koekjes te kopen voor eventuele visite.

Ik bewaar ze nog maar even, wie weet…

Léia

Vandaag mocht ik helpen bij een actie van de voedselbank om boodschappen in te zamelen bij de Albert Heijn. Voor mezelf opkomen of iets vragen, dat vind ik altijd lastig, maar als je een supporter nodig hebt, of iemand om te helpen voor een goed doel, dan ben ik je man. Vrouw.

voed.jpg

Dit is dan ook we een actie die ik fantastisch vind. Zo simpel en zo effectief! Als je boodschappen doet en je koopt een potje pindakaas of een pakje thee extra, dan merk je daar bij de kassa niks van, maar al die pakjes rijst en blikken soep bij elkaar hebben in 2 dagen bijna 150 kratten vol met boodschappen opgeleverd voor de voedselbank, hier in Heerenveen.

voedselbank2.jpg

Fantastisch ook van de Albert Heijn dat ze toestemming geeft voor een dergelijke actie. En ik snap dat dat niet altijd kan, zeker niet als je mij bij de ingang zet, want ik ben nogal aanwezig. En als mensen zeiden dat ze haast hadden, dan zei ik rustig: “dan loop ik toch even met je mee?”
En ja, er zijn altijd wel een paar van die azijnzeikers die roepen dat ‘ze’ in Den Haag er maar wat aan moeten doen en dat is natuurlijk ook zo, maar het is wat het is en als ik dan zeg: “u heeft gelijk meneer (het zijn altijd mannen die zulks roepen), maar moeten we dan ondertussen de mensen maar laten verhongeren?”, dan zijn erbij die glashard zeggen: “Ja, laat ze maar creperen…”.

Ja, tot je zelf in dat schip terecht komt. Dan ben je blij met al die mensen vandaag bij de Albert Heijn die geen excuus nodig hadden om wat extra’s in hun karretje te stoppen en met gulle hand die 150 kratten hebben gevuld. Echt mensen, ik weet dat we het allemaal druk hebben, dat zeg ik zelf ook altijd, maar het geeft je zo’n warm gevoel als je mee mag helpen om de wereld op zaterdagmiddag met z’n allen weer een beetje meer kleur te geven…

ah.jpg

Ik heb gevraagd of ik nog eens mocht helpen. En dat mocht… Dankjewel Voedselbank, dankjewel Albert Heijn, het was een mooie zaterdag!

Léia