Archives for category: de diepere laag

Vandaag las ik samen met een studente een tekst die ging over nationale begroetingsdag. Het is me niet helemaal duidelijk geworden of dat nou elk jaar op 3 september zou zijn, of elke eerste maandag van de maand, maar het schijnt wel een dingetje te zijn.

Het idee is dat je gewoon iedereen op straat die je tegenkomt, of je die nou kent of niet, vriendelijk gedag zegt. Mijn studente vond het een belachelijk idee, en hoewel de persoon die de tekst geschreven had, duidelijk aangaf dat het veel vrolijkheid verspreidde en dat het hem pijn deed wanneer zijn vriendelijke groet met iets van agressie werd beloond, mijn studente zou ook zeker aan de groeter laten weten dat zij van zijn ‘hallo’ niet gediend was.

Ik heb haar gevraagd om alsjeblieft niemand het ziekenhuis in te slaan, iets wat tegenwoordig ook al met enige regelmaat gebeurt, en ze beloofde me dat ze dat niet zou doen op nationale begroetingsdag, maar een belachelijk idee, dat bleef het wel.

Ik vertelde haar over mijn ‘ontmoeting’ met Sanne Wevers en ik had het kunnen weten: “groot gelijk”. Wat nou glimlachen, wat nou groeten, bemoei jij je met je eigen zaken, dan doe ik dat ook.

Lieve meneer die laatst bellend de Jumbo binnenliep, begrijpt u nu wat ik bedoel als ik zeg: “Het wordt zo langzamerhand toch een rare wereld, waar we in leven….”?

Léia

Advertenties

Vanmiddag zag ik in de Lidl de zusjes Wever, bij de andere kassa. Niet zo gek hoor, aangezien Heerenveen een sportstad is, kom je er regelmatig sporters tegen. Mijn eieren waren op en Sanne had blijkbaar zin in een banaan.

Het gekke is, dat ik ze helemaal niet herkend zou hebben, als Sanne niet een sportjackje aangehad zou hebben, waar overduidelijk Nederland en Gym op stond. Haar zusje Lieke, die echt sprekend op haar lijkt (het is ook een tweeling, geloof ik), behalve dan dat ze een stukje groter is, kwam achter haar aan.

Ik denk dat ze ruzie gehad hadden of er was iets anders mis, want ik heb zelden zo’n chagrijnig typje gezien. Sanne kon niet eens even op haar zusje wachten, terwijl die aan het afrekenen was…

Nou heb ik ook wel eens Jorien ter Mors daar zien winkelen, want zij woont net als ik, ook vlakbij Thialf (en de Lidl) en die keek ook al zo ter Nors.
Misschien is het een ‘praat niet tegen mij’-dingetje. Een manier om je privacy te beschermen. Maar, denk ik dan, misschien moet je dan niet dat jasje aandoen, waar zo goed als je naam op staat geschreven…

Sven Kramer heeft hier in Heerenveen ook al niet zo’n beste reputatie. Ja, iedereen herkent je op straat. Dat hoort erbij als je beroemd bent, als je wereldkampioen bent, of het geweldig hebt gedaan op de Olympische Spelen. Ik persoonlijk zou zeggen: ‘Geniet ervan!’ En het kan helemaal geen kwaad om even tegen iemand te glimlachen als die je herkent.

Maar misschien had ze gewoon ook wel even een slechte bui. Je weet het niet…

Léia

Vanmiddag was ik even in de super, en daar lagen ze weer:

paaskoekjes

Mijn zoon was toen ie nog thuis was altijd al dol op deze koekjes en sindsdien haal ik ze altijd in huis voor het geval hij een keertje langskomt…

Nou deed ie dat toch altijd al weinig en moest ik uiteindelijk de koekjes dan maar zelf oppeuzelen en dit jaar is de kans wel heel groot dat ik er dik van word. Sinds ik namelijk besloten heb dat ik me niet alles maar laat zeggen door wie daar toevallig zin in heeft, hoef ik veel minder koekjes te kopen voor eventuele visite.

Ik bewaar ze nog maar even, wie weet…

Léia

Vandaag mocht ik helpen bij een actie van de voedselbank om boodschappen in te zamelen bij de Albert Heijn. Voor mezelf opkomen of iets vragen, dat vind ik altijd lastig, maar als je een supporter nodig hebt, of iemand om te helpen voor een goed doel, dan ben ik je man. Vrouw.

voed.jpg

Dit is dan ook we een actie die ik fantastisch vind. Zo simpel en zo effectief! Als je boodschappen doet en je koopt een potje pindakaas of een pakje thee extra, dan merk je daar bij de kassa niks van, maar al die pakjes rijst en blikken soep bij elkaar hebben in 2 dagen bijna 150 kratten vol met boodschappen opgeleverd voor de voedselbank, hier in Heerenveen.

voedselbank2.jpg

Fantastisch ook van de Albert Heijn dat ze toestemming geeft voor een dergelijke actie. En ik snap dat dat niet altijd kan, zeker niet als je mij bij de ingang zet, want ik ben nogal aanwezig. En als mensen zeiden dat ze haast hadden, dan zei ik rustig: “dan loop ik toch even met je mee?”
En ja, er zijn altijd wel een paar van die azijnzeikers die roepen dat ‘ze’ in Den Haag er maar wat aan moeten doen en dat is natuurlijk ook zo, maar het is wat het is en als ik dan zeg: “u heeft gelijk meneer (het zijn altijd mannen die zulks roepen), maar moeten we dan ondertussen de mensen maar laten verhongeren?”, dan zijn erbij die glashard zeggen: “Ja, laat ze maar creperen…”.

Ja, tot je zelf in dat schip terecht komt. Dan ben je blij met al die mensen vandaag bij de Albert Heijn die geen excuus nodig hadden om wat extra’s in hun karretje te stoppen en met gulle hand die 150 kratten hebben gevuld. Echt mensen, ik weet dat we het allemaal druk hebben, dat zeg ik zelf ook altijd, maar het geeft je zo’n warm gevoel als je mee mag helpen om de wereld op zaterdagmiddag met z’n allen weer een beetje meer kleur te geven…

ah.jpg

Ik heb gevraagd of ik nog eens mocht helpen. En dat mocht… Dankjewel Voedselbank, dankjewel Albert Heijn, het was een mooie zaterdag!

Léia

Eergister ofzo zag ik op facebook een interview voorbijkomen met Simon Sinek, waarin hij vertelde dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ opgroeit met misschien wel de grootste verslaving ooit: technologie. Allemaal hebben we een smartphone (liefst een hele dure), een iPad en natuurlijk een (spel)computer (maar wel eentje met flink veel vermogen!).

Dat we door al die apparatuur, waarmee we constant in contact staan met de rest van de wereld (maar dan wel virtueel…), juist het sociale contact met echte mensen verliezen, dat snappen we allemaal al. En dat onze jongeren daardoor niet meer leren om sociale contacten aan te gaan, of ermee om te gaan, dat lijkt niet meer dan een (tamelijk desastreus als je het mij vraagt) logisch gevolg.
Maar is dat nu ook al te merken?

In het filmpje noemt deze meneer het wachten tot een vergadering begint. In plaats van even met elkaar te babbelen (socializen) zitten we druk te duimen op de smartphone. Iedereen lekker in zijn eigen (kleine) wereldje. En als de vergadering begint, liggen de telefoons op tafel, want natuurlijk moeten we wel in contact blijven met… Ja, met wie? Me dunkt met de vergadering!! Jij hebt als collega een plan voorbereid, staat dat serieus te presenteren, wilt graag wat meningen horen en wat blijkt? De helft heeft nauwelijks gevolgd waar je verhaal over ging… Dat is: respectloos!

En op dat moment drong het tot me door waarom ik zo de pest heb aan smartphones tijdens de les. Op het moment dat er iets bliept of piept, is direct de aandacht weg. Dat is lastig als je iets aan het uitleggen bent, en nog veel erger is het wanneer je merkt dat studenten dan hun aandacht ook echt liever blijken te richten op hun telefoon dan op jouw les. Ze moeten even naar het toilet, of wachten tot jij even iets pakt of iets opschrijft en als ze denken dat je het niet doorhebt, dan gaan ze direct ‘stiekem’ even kijken. En nog erger is het, wanneer ze gaan liegen tegen je over iets vreselijk belangrijks op de telefoon, dat ze wel even móeten beantwoorden en je dan rustig laten wachten tot ze hun snapje hebben verzonden, of een paar emoticons als reactie op een whatsappje.  Respectloos.

snapchat 2.0

Snapchat 0.2

Maar dat begrijpen ze niet, precies, door een groeiend gebrek aan sociale vaardigheden.

Daar moeten we iets aan gaan doen, met z’n allen. Dat is ónze verantwoordelijkheid!

Léia

 

Afgelopen zaterdag heb ik een lezing bijgewoond over succesangst. Een verschijnsel dat blijkbaar frequent voorkomt bij hoogbegaafden. De lezing werd verzorgd door Sandra Leefmans, dé autoriteit in Nederland op het gebied van succesangst.

Nou weet ik nog niet zolang dat ik hoogbegaafd ben, maar wat ik wel weet, is dat ik geen faalangst heb. Althans, niet die angst die sommige van mijn studenten zo duidelijk hebben: “Ik kan het niet, het gaat me niet lukken, zie je wel (als het even niet wil): ik snap er ook niks van…”.

Falen-en-succes.jpg

En toch krijg ik regelmatig dingen niet echt van de grond alsof er van binnen een kaboutertje de boel zit te saboteren. Ik heb eens een boekje uitgebracht, gewoon voor de lol, maar toen mensen zeiden: “Wat leuk, wanneer komt je tweede boekje uit?”, toen heb ik jaren geen letter meer op papier gezet… Geen tijd, geen inspiratie, geen muze…;  angst. Waarvoor? Waarom?

Ik ga nog uitvogelen hoe het zit met die succesangst, want Sandra heeft er een boek over geschreven dat binnenkort verschijnt. Ik heb namelijk het gevoel dat ook een paar van mijn studenten in meer of mindere mate last hebben van succesangst.
Succesangst is lastig te herkennen, omdat het een onbewust proces is. Mensen weten vaak zelf niet dat ze het hebben of waar het vandaan komt. En als we zien dat er iets mis is, dan plakken we er vaak het faalangst-labeltje op. Maar wat kan helpen tegen faalangst, kan averechts werken in geval van succesangst.

Herken jij ook dat vreemde gevoel, die enorme berg die je zelf opwerpt om te voorkomen dat je succesvol wordt?

Léia

Met Kerst heb ik, met nog 11 andere gasten, gegeten bij Dini, mijn allereerste echte vriendin, die ik dus al zo’n 50 jaar ken! We kregen van haar allemaal een boek en dat was eigenlijk wel een beetje jammer, want in plaats van lekker eten, had ik ineens meer zin om in een hoekje te gaan zitten lezen. Zoals dat gaat als je een nieuw boek in handen krijgt.

zwarte bladeren

Het is een heel bijzonder boek, over twee Poolse, Joodse vrouwen: de eerste een fotografe, tijdens de Tweede Wereldoorlog, en de tweede een historica, zo’n 60 jaar na de oorlog, die onderzoek doet naar de gebeurtenissen in Polen tijdens en vlak na de oorlog. In beide verhalen speelt een soortgelijke gebeurtenis een hoofdrol en die gebeurtenis linkt ook de beide vrouwen aan elkaar.
Natuurlijk kennen we allemaal de geschiedenis en de gruwelen van de tweede wereldoorlog, maar dit boek belicht een voor mij hele onbekende kant van de ellende. Het was niet: “Hoera, het is afgelopen, wat zijn we allemaal blij!” Allerminst zelfs.

Een spannend boek, bijna een detectiveroman, maar met een niet mis te verstane historische boodschap. Heel intrigerend.

Dankjewel Dini, ik vond het een fijn cadeau. Ik heb het nu doorgegeven aan een andere vriendin om te lezen. Ik ben benieuwd wat zij ervan vindt…

Léia