Archives for category: de diepere laag

Je kent dat vast wel: je krijgt een mailtje, klikt een link aan, het verhaal is wel interessant maar het beeld bepaald niet, dus je doet ondertussen even wat anders… En plotseling is het filmpje afgelopen en is er een nieuw filmpje gestart…

Dat overkwam mij vandaag en dat nieuwe filmpje was een TedX-filmpje dat ging over een man die aantoonde dat hypnose geen flauwekul was, maar die ‘wetenschappelijk’ ging verklaren hoe hypnose werkt.
Omdat ik nog steeds met dat ‘wat anders’ bezig was en ik er dus vooral naar zat te luisteren, ging dat filmpje over in een nieuw filmpje over hypnose; Anthony Galie hypnotiseert een hele groep schoolkinderen en legt ook uit hoe dat allemaal werkt. Superinteressant.

Het duurt een dik uur, dus ga er maar even voor zitten.
Hij vertelt dat hypnose eigenlijk een kwestie is van kunnen visualiseren wat hij zegt, samen met wat hypnosetechnieken en zo kun je als hypnotiseur iemands onderbewuste beïnvloeden.

Dat is heel handig, bijvoorbeeld als je in je onderbewuste van die hardnekkige foute veronderstellingen hebt, zoals “ik zal wel nooit wiskunde leren” of gewoon “ik ben dom”. Inmiddels weten we dat je je onderbewuste wel een andere kant kunt opsturen door consequent tegen jezelf te herhalen dat je wiskunde steeds beter gaat begrijpen, of dat je misschien wel helemaal niet zo dom bent, maar op momenten van stress of angst (zoals bij een examen of als je tegenover iemand staat die ‘de baas’ over je is) wint die ingehakte onderbewuste gedachte het toch van die nieuwe ‘overtuiging’.

Vergelijk het met roken. Je wilt stoppen met roken; je hebt jezelf ervan weten te overtuigen dat je helemaal geen sigaretten nodig hebt, dat ze eigenlijk knap smerig zijn, dat het slecht is voor het milieu, slecht voor je portemonnee en vooral slecht voor je gezondheid. Dus: je bent sterk en je rookt niet meer. Tot… dat ene moment dat het allemaal even niet zo goed ging en al die fantastische argumenten overboord gingen voor die onderbewuste behoefte: “ik móet nu een sigaret hebben, die heb ik gewoon nódig!”.

Hypnose gebeurt ook door je focus te binden. Het begint bijna altijd door te kijken naar 1 punt, een stipje te volgen, te luisteren naar zijn stem…
Je leert er dus ook fantastisch door hoe je je moet concentreren. Ook handig bij de studie!

Volgens Galie is het helemaal niet zo moeilijk te leren. Wat wel lastig is, is dat degene die je wilt hypnotiseren een heel goed voorstellingsvermogen moet hebben. Zou het niet mooi zijn als ik studenten die trauma’s hebben over school, stiekem zou kunnen laten geloven dat het helemaal super met ze gaat?

Misschien een leuk idee voor een volgende cursus. Zodra ik Portugees kan spreken…

Léia

Advertenties

Nog even terugkomen op die verwachtingen. Mijn probleem is (daarvoor ben ik in coaching) dat de mensen die ik betaal om een klus voor mij te doen, dat meestal niet doen zoals ik het had gedacht.
Andersom is het dus zo, dat ik scheitbenauwd ben dat mijn lessen niet aan de verwachtingen voldoen. Ik heb wel eens gehad dat ik de telefoon niet op durfde te nemen als er een ouder belde, omdat ik er bijna zeker van was dat die zich kwam beklagen over het feit dat hun kind nog steeds geen achten en negens haalde op school!

Gek genoeg, als ik de moed bijeen geraapt had om terug te bellen, was er vaak iets heel anders aan de hand en waren ze dik tevreden…

Waarom ben ik zo bang dat ik niet aan de verwachtingen voldoe?
In mijn gehele werkzame leven heb ik vaker boven dan beneden verwachting gepresteerd, dus daar kan het niet aan liggen. Dan moet het iets privés zijn. Natuurlijk, voor mijn moeder kon ik helemaal nooit iets goeds doen. En vergeleken met mijn zus is ook alles ver onder de maat.
Of stel ik gewoon te hoge eisen aan mezelf? Of… is het ervaren van dingen die niet aan de verwachting voldoen voor mij zo frustrerend, dat ik het niemand anders aan zou willen doen?

Zakelijk en privé uit elkaar trekken. Dat moet ik eerst maar eens leren.
Ik heb een behoefte, daaruit volgt de verwachting dat als ik iemand inhuur om aan mijn behoefte te voldoen, die persoon ook mijn verwachting waarmaakt en dus in mijn behoefte voorziet! Want daar betaal ik hem of haar namelijk ook voor!
En net zoals ik verwacht dat ontevreden ouders zich bij mij melden, mag ik ook aan de bel trekken bij de mensen die ik betaal om diensten aan mij te verlenen. Ik mag genoegdoening eisen. Niet teveeldoening, dat hoeft niet, maar zeker geen teweinigdoening. Gewoon: genoegdoening!

Daarvoor is wel een belangrijk ding nodig: Als ik iemand inhuur, dan moet ik duidelijk zijn over mijn behoeftes en mijn verwachtingen. Heel duidelijk! Zodat daarover geen misverstanden ontstaan en ik mij daar dus altijd op kan beroepen. BAM!

Nu alleen nog leren hoe ik kort en bondig en dan toch ook nog heel duidelijk kan vertellen wat ik wil…

Léia

Toen mijn dochter in de eerste klas van de lagere school zat (ja, dat heette toen nog zo), had ik in een enthousiaste bui een indianenpakje gemaakt voor de verkleedhoek. Mét een pruik met vlechtjes…

Deze is te koop bij bol.com voor 25.98

Iets dergelijks dus. Ik had het geheel verpakt in een Persil zeeppoederdoos. Geen idee waarom. Die lag misschien voor het grijpen, misschien omdat het pakje dan lekker zou gaan ruiken…

Juf nam de Persildoos in ontvangst met dank, maar zoals dat dan gaat als de school net begint, ze had geen tijd om even te kijken hoe mooi het geworden was.
Toen ik een paar dagen later toch maar eens ging vragen of ze het leuk gevonden had, bleek dat ze de hele doos, zonder er verder in te kijken, zo, huppakee, in de oud-papiercontainer had gemieterd. En laat die nou net geleegd zijn…

Ik was in shock! En ik ben naar huis gegaan en ik heb onmiddellijk nog een pakje gemaakt. Ik kon het idee niet verdragen dat het allemaal voor niks was geweest. Nu had ik er wel meer werk van gehad, maar in ieder geval wás er een indianenpakje.
Ik vermoed dat ik het aangeleverd heb in een doorzichtige plastic zak….

Iets dergelijks heb ik vandaag ook gedaan. Ik kan nu wel weer dagen diep zuchten en tegen die rekening aankijken, maar ik heb de bank keurig opdracht gegeven om alle betalingen op geplande data te verrichten en de factuur opgeborgen in de map.

Zo, daar heb ik in ieder geval geen hartzeer meer van. En dan nu maar genieten van al het leuks dat gaat komen.

Léia

Goede voornemens zijn over het algemeen maar een kort leven beschoren. En omdat we dat allemaal weten, omdat ook onze eigen goede voornemens al snel het loodje hebben gelegd, zal het weinig mensen zijn opgevallen dat het met dat voornemen 2019 nr 1 van mij: ‘elke dag bloggen‘, niet bijster goed is verlopen.

Gister wees een studente mij er nog op dat er een levensgroot papier op mijn kast is geprikt met daarop mijn voornemen nr. 1. Dat papier is mijzelf al tijden niet meer opgevallen. Heeft dus ook vrij weinig zin….

Oké, kan gebeuren. Nadat ik ziek was geweest en de puf niet meer had om te bloggen en de ‘flow’ dus ook weg was, was er een weekje vakantie en natuurlijk veel drukte… Kuikensmoesjes.
Hoe zit het dan met die andere voornemens?

2. Elke donderdagmorgen administreren: letterlijk niet 1x gedaan…
3. Elk weekend een project afwerken. Nou, dat heb ik nog wel eens gedaan, maar veel klussen deed ik daarvoor ook altijd al in het weekend…
4. Veel meer naaien! Nou, het eerste weekend van januari heb ik gordijnen genaaid (dat was ook meteen nr. 3), maar daarna heeft de naaimachine niet meer op tafel gestaan, geloof ik.
En dan was er nog 5. fitchannelen. Dat doe ik nog wel eens, maar ook nadat ik ziek was geweest, zeker niet meer elke dag. En ik ben al snel overgestapt van die intensieve afvaltraining, naar Marks fittraining. Ik ben dus nog niks afgevallen. En trouwens ook niet echt veel fitter…

Zou dat soms ook de reden zijn dat ik niet meer heb geblogd? Dikke vette grote mond en niks presteren? Misschien…
Maar ik geef mezelf gewoon een tweede kans. En misschien ook wel een derde of een vierde. En er zijn trouwens ook genoeg dingen die ik wel doe… Toch? Laat ik dan voortaan daar maar weer wat over gaan opscheppen!

Léia

Dit blog ben ik ooit begonnen, toen ik het grote avontuur van een eigen bedrijf starten, was aangegaan. Inmiddels zijn we 7 jaar verder, het is nog steeds geen vetpot, maar ik verdien mijn eigen kostje, ik heb ontzettend leuk werk waar ik elke dag weer van geniet en ik doe ook nog wat positiefs voor de maatschappij.

Ik ben dus dik tevreden. Mijn pogingen om iets groter te denken, iets indrukwekkends te organiseren, of een project op poten te zetten waar écht wat mee te verdienen valt, die zijn allemaal vrij snel nadat ik er een klein vermogen in had geïnvesteerd, ter ziele gegaan. Dus misschien moet ik daaruit leren dat ik niet gemaakt ben voor het grote geld en dat wat ik nu doe voor mij een prettige manier is om mijn laatste werkzame jaren door te brengen.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet regelmatig enthousiast meedoe aan ‘events’. Een tijdje terug ben ik nog naar Utrecht geweest voor een ondernemersdag georganiseerd door FNV Zelfstandigen, en ook een bijeenkomst hier in de buurt heb ik bijgewoond (met nog slechts 4 andere enthousiaste ondernemers…).

Dus, toen ik vandaag een e-mailberichtje kreeg dat er een leuk event op stapel stond voor vrouwelijke ondernemers, ging ik meteen even het programma bekijken. Workshops natuurlijk en niet alleen over het werk praten, maar ook ’s avonds lekker feesten. Ja, lijkt me leuk. En wat kost nou zoiets?

€ 360,60 ! Driehonderdzestig euro en zestig cent. En het is op een donderdag, dus daar komt nog een dag inkomstenderving bij. En het is in Nijmegen, dus ook nog reiskosten. Dan zit ik al gauw op zo’n € 600,00.
Ben ik nou de enige die dat wel een beetje erg duur vindt?
Ben ik nou de enige die vermoedt dat ik daar niet met € 600,00 toegevoegde ondernemerswijsheid vandaan ga komen? Ja, het zal vast een leuke dag worden, en wellicht ontmoet ik nog een paar interessante vrouwen ook, maar is me dat € 600,00 waard?

Ik zal de eerste zijn die vindt dat je in jezelf en in je ondernemerschap moet investeren. Maar die € 600,00 investeer ik dan toch liever op een andere manier, geloof ik. Of denk ik nou toch weer te klein…?

Léia

Ik heb de film (nog) niet gezien, maar ik kijk wel regelmatig trailers en interviews op youtube, want ik ben een nieuwsgierig typje.

Toevallig stuitte ik vanmorgen op een interview met Bradley Cooper en Sam Elliott, die blijkbaar ook meedoet in ‘A star is born’.
En wat wonderlijk….

Nou zeg! Die Sam Elliott, die lijkt wel wat op Nico, een vriend van me…

Hier toevallig beide keren in pak, maar dat is een zeldzaamheid.

Totdat die Sam Elliott begon te praten… Dat is haast wel 3 octaven lager dan de stem van Nico. Zelfs met een pak aan kan ie daar niet aan tippen…

En toch Nico, niet slecht…

Léia

De hele afgelopen week was ik behoorlijk snotterig. En snotterig is een prima woord, want deze hele week stond in het teken van het snot, dat voor mijn gevoel binnen enkele dagen verschillende verplaatsingen heeft doorgemaakt.

Het begon vorig weekend. Toen zat het eigenlijk overal en vreemd genoeg ook in mijn benen. Ik kon bijkans de trap niet meer opkomen… Veel op de bank liggen met dozen vol tissues om zoveel mogelijk naar buiten te blazen, leek me een goede oplossing.

Maandag kwam het pas goed los. Het leek alsof de algehele snotvermoeidheid zich naar mijn neus had begeven. Als ik even niet oplette, hingen de groene bellen tot op mijn kin.
Dinsdag kwam het m’n ogen uit. Maar even geen mascara en streepjes. Het huilen stond me sowieso nader dan het erom lachen…
Woensdag zat m’n keel vol. Niet praten leek de beste oplossing, maar met tussendoor wat rochelen, lukte het toch aardig om de dag vol te kletsen.
Donderdag was het in mijn oren gaan zitten. Au! En erg lastig, vooral als je toch al wat moeite moet doen om je leerlingen te kunnen verstaan…
Vrijdag: opgedroogd snot. Nog een beetje kuchen, niezen en snotteren (en vooral die spoken uit m’n neus proberen te krabbelen), maar het leek nu echt bijna over te zijn. Tot zaterdag.

Geen lessen, niemand over de vloer; ik ging even boodschappen doen. En ik startte mijn inkopen op de markt, bij de nootjeskraam. Daar opende ik mijn mond om 2 ons supermix te bestellen en wat denk je? Er kwam niks uit. Met wat wijzen en gebaren, kreeg ik wel mijn supermix (helaas zonder zout, dat was me ook te lastig in gebarentaal) en als extraatje van die aardige meneer een, wat ik dacht, Turks fruitje. “Voor de keel”, zei hij vriendelijk en verheugd stak ik het in één keer in mijn mond.

Het was gember. Behoorlijk pittige gember. En prompt kon ik helemaal geen geluid meer voortbrengen. M’n keel leek wel dichtgeschroeid!
Dat was jammer, want ik moest even langs de Ako (2 Valentijnskaartjes voor de prijs van 1); ik had nog 2 krasloten waarop ik 8 euro had gewonnen en die wilde ik gaan inwisselen voor nieuwe krasloten.

Ik vind de dames bij de Ako altijd heel aardig. Maar er werkt ook een man. Laat nou juist die man mij gaan helpen. Hij begreep wel dat ik die twee kaarten wilde kopen die op de toonbank lagen en hij zag ook wel dat ik een prijs gewonnen had op de opengekraste loten, maar toen ik stemloos probeerde duidelijk te maken dat ik er graag een paar krasloten voor terug wilde, hoorde ik hem geïrriteerd mompelen “Ik versta er niks van” en hij overhandigde mij, zonder enig ceremonieel, mijn prijzengeld.

Mannen, soms zijn het botte boeren, soms zijn ze hartstikke lief, maar hoe dan ook, bij mij pakken ze altijd net verkeerd uit…

Léia