Archives for category: de diepere laag

Vanmiddag was ik even in de super, en daar lagen ze weer:

paaskoekjes

Mijn zoon was toen ie nog thuis was altijd al dol op deze koekjes en sindsdien haal ik ze altijd in huis voor het geval hij een keertje langskomt…

Nou deed ie dat toch altijd al weinig en moest ik uiteindelijk de koekjes dan maar zelf oppeuzelen en dit jaar is de kans wel heel groot dat ik er dik van word. Sinds ik namelijk besloten heb dat ik me niet alles maar laat zeggen door wie daar toevallig zin in heeft, hoef ik veel minder koekjes te kopen voor eventuele visite.

Ik bewaar ze nog maar even, wie weet…

Léia

Advertenties

Vandaag mocht ik helpen bij een actie van de voedselbank om boodschappen in te zamelen bij de Albert Heijn. Voor mezelf opkomen of iets vragen, dat vind ik altijd lastig, maar als je een supporter nodig hebt, of iemand om te helpen voor een goed doel, dan ben ik je man. Vrouw.

voed.jpg

Dit is dan ook we een actie die ik fantastisch vind. Zo simpel en zo effectief! Als je boodschappen doet en je koopt een potje pindakaas of een pakje thee extra, dan merk je daar bij de kassa niks van, maar al die pakjes rijst en blikken soep bij elkaar hebben in 2 dagen bijna 150 kratten vol met boodschappen opgeleverd voor de voedselbank, hier in Heerenveen.

voedselbank2.jpg

Fantastisch ook van de Albert Heijn dat ze toestemming geeft voor een dergelijke actie. En ik snap dat dat niet altijd kan, zeker niet als je mij bij de ingang zet, want ik ben nogal aanwezig. En als mensen zeiden dat ze haast hadden, dan zei ik rustig: “dan loop ik toch even met je mee?”
En ja, er zijn altijd wel een paar van die azijnzeikers die roepen dat ‘ze’ in Den Haag er maar wat aan moeten doen en dat is natuurlijk ook zo, maar het is wat het is en als ik dan zeg: “u heeft gelijk meneer (het zijn altijd mannen die zulks roepen), maar moeten we dan ondertussen de mensen maar laten verhongeren?”, dan zijn erbij die glashard zeggen: “Ja, laat ze maar creperen…”.

Ja, tot je zelf in dat schip terecht komt. Dan ben je blij met al die mensen vandaag bij de Albert Heijn die geen excuus nodig hadden om wat extra’s in hun karretje te stoppen en met gulle hand die 150 kratten hebben gevuld. Echt mensen, ik weet dat we het allemaal druk hebben, dat zeg ik zelf ook altijd, maar het geeft je zo’n warm gevoel als je mee mag helpen om de wereld op zaterdagmiddag met z’n allen weer een beetje meer kleur te geven…

ah.jpg

Ik heb gevraagd of ik nog eens mocht helpen. En dat mocht… Dankjewel Voedselbank, dankjewel Albert Heijn, het was een mooie zaterdag!

Léia

Eergister ofzo zag ik op facebook een interview voorbijkomen met Simon Sinek, waarin hij vertelde dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ opgroeit met misschien wel de grootste verslaving ooit: technologie. Allemaal hebben we een smartphone (liefst een hele dure), een iPad en natuurlijk een (spel)computer (maar wel eentje met flink veel vermogen!).

Dat we door al die apparatuur, waarmee we constant in contact staan met de rest van de wereld (maar dan wel virtueel…), juist het sociale contact met echte mensen verliezen, dat snappen we allemaal al. En dat onze jongeren daardoor niet meer leren om sociale contacten aan te gaan, of ermee om te gaan, dat lijkt niet meer dan een (tamelijk desastreus als je het mij vraagt) logisch gevolg.
Maar is dat nu ook al te merken?

In het filmpje noemt deze meneer het wachten tot een vergadering begint. In plaats van even met elkaar te babbelen (socializen) zitten we druk te duimen op de smartphone. Iedereen lekker in zijn eigen (kleine) wereldje. En als de vergadering begint, liggen de telefoons op tafel, want natuurlijk moeten we wel in contact blijven met… Ja, met wie? Me dunkt met de vergadering!! Jij hebt als collega een plan voorbereid, staat dat serieus te presenteren, wilt graag wat meningen horen en wat blijkt? De helft heeft nauwelijks gevolgd waar je verhaal over ging… Dat is: respectloos!

En op dat moment drong het tot me door waarom ik zo de pest heb aan smartphones tijdens de les. Op het moment dat er iets bliept of piept, is direct de aandacht weg. Dat is lastig als je iets aan het uitleggen bent, en nog veel erger is het wanneer je merkt dat studenten dan hun aandacht ook echt liever blijken te richten op hun telefoon dan op jouw les. Ze moeten even naar het toilet, of wachten tot jij even iets pakt of iets opschrijft en als ze denken dat je het niet doorhebt, dan gaan ze direct ‘stiekem’ even kijken. En nog erger is het, wanneer ze gaan liegen tegen je over iets vreselijk belangrijks op de telefoon, dat ze wel even móeten beantwoorden en je dan rustig laten wachten tot ze hun snapje hebben verzonden, of een paar emoticons als reactie op een whatsappje.  Respectloos.

snapchat 2.0

Snapchat 0.2

Maar dat begrijpen ze niet, precies, door een groeiend gebrek aan sociale vaardigheden.

Daar moeten we iets aan gaan doen, met z’n allen. Dat is ónze verantwoordelijkheid!

Léia

 

Afgelopen zaterdag heb ik een lezing bijgewoond over succesangst. Een verschijnsel dat blijkbaar frequent voorkomt bij hoogbegaafden. De lezing werd verzorgd door Sandra Leefmans, dé autoriteit in Nederland op het gebied van succesangst.

Nou weet ik nog niet zolang dat ik hoogbegaafd ben, maar wat ik wel weet, is dat ik geen faalangst heb. Althans, niet die angst die sommige van mijn studenten zo duidelijk hebben: “Ik kan het niet, het gaat me niet lukken, zie je wel (als het even niet wil): ik snap er ook niks van…”.

Falen-en-succes.jpg

En toch krijg ik regelmatig dingen niet echt van de grond alsof er van binnen een kaboutertje de boel zit te saboteren. Ik heb eens een boekje uitgebracht, gewoon voor de lol, maar toen mensen zeiden: “Wat leuk, wanneer komt je tweede boekje uit?”, toen heb ik jaren geen letter meer op papier gezet… Geen tijd, geen inspiratie, geen muze…;  angst. Waarvoor? Waarom?

Ik ga nog uitvogelen hoe het zit met die succesangst, want Sandra heeft er een boek over geschreven dat binnenkort verschijnt. Ik heb namelijk het gevoel dat ook een paar van mijn studenten in meer of mindere mate last hebben van succesangst.
Succesangst is lastig te herkennen, omdat het een onbewust proces is. Mensen weten vaak zelf niet dat ze het hebben of waar het vandaan komt. En als we zien dat er iets mis is, dan plakken we er vaak het faalangst-labeltje op. Maar wat kan helpen tegen faalangst, kan averechts werken in geval van succesangst.

Herken jij ook dat vreemde gevoel, die enorme berg die je zelf opwerpt om te voorkomen dat je succesvol wordt?

Léia

Met Kerst heb ik, met nog 11 andere gasten, gegeten bij Dini, mijn allereerste echte vriendin, die ik dus al zo’n 50 jaar ken! We kregen van haar allemaal een boek en dat was eigenlijk wel een beetje jammer, want in plaats van lekker eten, had ik ineens meer zin om in een hoekje te gaan zitten lezen. Zoals dat gaat als je een nieuw boek in handen krijgt.

zwarte bladeren

Het is een heel bijzonder boek, over twee Poolse, Joodse vrouwen: de eerste een fotografe, tijdens de Tweede Wereldoorlog, en de tweede een historica, zo’n 60 jaar na de oorlog, die onderzoek doet naar de gebeurtenissen in Polen tijdens en vlak na de oorlog. In beide verhalen speelt een soortgelijke gebeurtenis een hoofdrol en die gebeurtenis linkt ook de beide vrouwen aan elkaar.
Natuurlijk kennen we allemaal de geschiedenis en de gruwelen van de tweede wereldoorlog, maar dit boek belicht een voor mij hele onbekende kant van de ellende. Het was niet: “Hoera, het is afgelopen, wat zijn we allemaal blij!” Allerminst zelfs.

Een spannend boek, bijna een detectiveroman, maar met een niet mis te verstane historische boodschap. Heel intrigerend.

Dankjewel Dini, ik vond het een fijn cadeau. Ik heb het nu doorgegeven aan een andere vriendin om te lezen. Ik ben benieuwd wat zij ervan vindt…

Léia

Alleen zijn kent een aantal niet onaanzienlijke voordelen. Die zijn zowel bij de singles bekend (die genieten er dagelijks van), en zeker ook bij de paren (die dromen er nachtelijks van). Maar… het kent ook een paar nadelen, vooral in december.

December namelijk, kent een flink aantal feestdagen die men gewoonlijk niet alleen viert. Dat is leuk, want ook singles genieten bij tijd en wijle bijzonder van gezelschap.
Dat kent echter in de eerste plaats een aantal lastige voor-/nadeel dubbelingen. Zo is het fijn dat je zelf de organisatie in handen hebt, maar je moet wel al je boodschappen in je eentje doen (en je kunt niemand de schuld geven als je iets bent vergeten…). Je mag je boom lekker zelf optuigen, zoals je dat graag zou willen, maar het is wel een hele klus als je al die versierselen alleen moet ophangen… En als je dan nog wat pech hebt…

kerstboomom

Maar dan is het feest voorbij. En je hele koelkast staat vol met restjes. En daar draai je helemaal alléén voor op.

Toegegeven, met Sinterklaas had ik geen probleem. Met genoegen heb ik nog dagen van de chocoladeletters en de marsepein zitten smullen en de speculaasjes en pepernoten heb ik aan de hond opgevoerd (die was werkelijk fan!).
Maar na de Kerst begon het pas echt. De hele week tussen Kerst en Oud en Nieuw ben ik bezig geweest de restjes witlofsalade, gemarineerde fonduekip en Mediterraanse, Javaanse en Hollandse gehaktballetjes weg te smikkelen. Ja, ik weet het, de feestelijke koekjes, zoutjes en vooral drank waren nog wel even houdbaar, maar je wilt het spul toch een beetje aan de kant voor Oudjaar…

En Oudjaar, dat is pas erg! Er stond geen maaltijd op het programma, omdat we ons tegoed zouden doen aan oliebollen en appelbeignets, midnightsnacks en alcoholische versnaperingen. Geen maaltijd? Dat vraagt om veel snacks dus…

Nieuwjaarsdag heb ik mij gestort op de restanten zalm, haring en makreel (de paling was gelukkig opgegaan), want zo men weet: familie en vis blijven slechts 3 dagen fris. En toen de vissen vertrokken waren, friste ook gelijk de koelkast een stuk op. De restanten oliebollen en appelbeignets konden natuurlijk ook geen dag meer wachten.
Gister waren de bakjes salade aan de beurt: komkommer, kip samoerai, gevuld eitje en kip joppie… Gelukkig waren er ook genoeg toastjes over. Verder waren er nog dadels te vullen met Monchou, filet Americain, Spaanse worst, walnootkaasje en niet te vergeten halve zakken chips, Dorito’s en Bugles (die worden slof toch?).
Gisteravond laat heb ik nog de laatste bubbels weggeklokt.

Zo, dat ruimt aardig op. Nu alleen nog de kruidenboter en ook de slagroomspuit moet leeg. Er is nog zat chocolademelk (voor de slagroom) en een afbakstokbroodje ligt er vast nog wel in de kelder.

Relatief gezien zijn het dus helemaal niet zulke dure weken, maar voor een single is het even afzien. Volgens mij groei je dan ook niet zozeer van de feestdagen, als vooral van de dagen erna….

Léia

Ik hou van de praatjes op YouTube van mensen die precies weten hoe je zennn…. door het leven kunt gaan en daarmee op de een of andere (toch meestal wel wat mystieke) manier ook nog heel veel succes zult behalen met je werk, niet alleen financieel, maar ook supergezond en met veel voldoening enzo.

Ik kan er geen genoeg van krijgen. Tot nu toe is het succes een beetje achtergebleven, maar ik ben wel een stuk meer zennn…
zenfrog.jpg
Alleen… Dé manier die iedereen daarbij aanprijst is: Mindfulness! Leven in het nu! Alles wat je doet, ook werkelijk bewust doen, want nú is ook echt alleen maar nú; over 5 minuten is het er niet meer en het zal er ook nooit meer zijn….

Dus ik ben bewust bezig met mindfulness. Alleen al die zin is een heel goed begin.
Als ik met de hond door het park loop, luister ik naar de vogeltjes, het ruisen van de wind, en ik kijk naar die prachtige herfstkleuren. Als ik het bruggetje opstap, zet ik mijn voeten neer alsof ze het bruggetje kussen en als ik televisie kijk dan… zit ik vaak te breien! Oh jee, dan ontstaat er een probleem, want als ik halfmindempty ga zitten breien, laat ik dan om de haverklap steken vallen? En volg ik dan wel het programma op de televisie naar behoren? Welnee, dat gaat prima en jazeker doe ik dat wel…

Het afgelopen weekend heb ik ontdekt dat het me verschrikkelijk stoort wanneer de televisie aanstaat, terwijl er niemand naar kijkt! Mijn aandacht wordt er namelijk wel steeds naartoe getrokken (bewust als ik ben), maar ik wil het helemaal niet zien! Doe alsjeblieft uit dat ding!  Toch kan ik rustig breien, een gesprekje voeren en óók nog volgen wat er op de radio of de tv gebeurt. Kijken, luisteren en doen tegelijk. Multi-mindful.

bigbang
En ik kan ook tv kijken met mijn oren. Vaak sta ik te koken met ‘The Big Bang Theory’ op de achtergrond aan. Ik heb praktisch alle afleveringen al eens gezien, dus ik kijk met mijn oren. Alleen als ik weet dat er iets leuks komt dat ik ook écht eventjes moet zien, dan staak ik mijn snij- of roerwerk en werp even een blik om het hoekje.

Ik moet me nu zo beheersen om niet te zeggen dat ik geen blik bruine bonen bedoel… Niet gelukt!
bruine bonen.jpg
Wat voor mij heel erg moeilijk is, is om niet meteen overal van alles bij te denken, conclusies te trekken, veronderstellingen te verzinnen, complottheorieën te smeden, of vragen te stellen. Gewoon alleen maar waarnemen, alleen maar kijken, alleen maar luisteren, alleen maar zijn. Dat vind ik nog een hele kunst! Zennn….

Léia