Archives for category: CNCH

De CNCH (Commerciële NetwerkClub Heerenveen) heeft dit jaar een stoel aangeboden aan de Voedselbank. Herman Spruyt zit daar als buitengewoon bijzonder erelid, op donderdagochtend namens de voedselbank Heerenveen bovenop, om ook ons netwerk in te zetten voor de activiteiten van de Voedselbank.

voedselbank.JPEG

Vanochtend gaf Herman een 10-minutenpresentatie en tot mijn verrassing ging het deze keer over een ander goed doel, namelijk Europa Kinderhulp! Om zijn presentatie te onderstrepen, had hij Jesse meegenomen en Jesse komt in het kader van EK al jaren bij de familie Spruyt over de vloer. Deze organisatie was mij onbekend, want ik weet zeker, als ik er eerder van geweten had, had ik mij ook aangemeld als gastgezin.

Europa-kinderhulp-Gastouders-400.jpg

Waarom dan nu niet meer? Nou, Herman vertelde dat een van de voorwaarden is dat je zelf tenminste een kind thuis hebt en die van mij zijn al uitgevlogen.
De bedoeling van deze organisatie is dat kinderen in Europa, die het thuis echt beroerd getroffen hebben, ieder jaar een paar weken op vakantie gaan naar een gastgezin. Niet voor dure uitstapjes naar de Efteling, of boottochtjes op een luxe zeiljacht, maar gewoon, meedraaien in een ‘normaal’ gezin, waar de ouders op een liefdevolle manier met hun kinderen omgaan, waar ‘normale’ omgangsregels gelden en goed voor de kinderen gezorgd wordt. Iets wat deze kinderen vreselijk missen, terwijl het zo belangrijk is dat ze zien en meemaken dat het dus ook heel anders kan dan de situatie waar ze thuis in verzeild zijn geraakt.

Ik was enorm onder de indruk, ook van het verhaal van Jesse, die zeker ook mede dankzij zijn relatie met de familie Spruyt, dit jaar zijn VWO-opleiding heeft afgerond en een universitaire studie gaat volgen!

Wat een mooie manier om jouw eigen kleine, en toch in het leven van een kind zó belangrijke, bijdrage te leveren aan het geluk in deze wereld!

trakteer jezelf.jpg

Dankjewel Herman,

Léia

 

Advertenties

Het nieuwe jaar is ook weer begonnen voor de CNCH. De Commerciële NetwerkClub Heerenveen, waar ik al jaren lid van ben en tegenwoordig ook zo nu en dan een feestje voor mag organiseren.

Zo zaten we gisteravond met z’n bijna allen in de Happy Hands Studio van Natasja Britz keramiek te beschilderen. De studio is bij het grootste gedeelte van Heerenveen wel bekend, want hij ligt vlakbij het centrum aan de doorgaande weg, maar vrij veel mensen schijnen nog te denken dat je dat keramiek eerst zelf in elkaar moet kleien.

happyhands

Nee…, je mag kiezen uit kasten vol met borden, kopjes, mokjes, theepotjes, schalen, spaarpotjes, en nog meer schalen, en die ga je dan beschilderen met speciale verf. Natasja vertelt precies hoe het moet en vrijwel onmiddellijk daarna zag ik tegenover mij aan tafel twee prachtige grote schalen, omgewisseld worden voor een gezellige koffiemok, want ja, het is toch best veel werk…

Je hoeft overigens niet eens zelf te kunnen tekenen; Natasja heeft massa’s voorbeelden, of print iets voor je uit van het internet, dat kopieer je (let op: met carbonpapier!) op je keramiek en dan kun je het inkleuren.
Overigens zie je dan nog niet hoe het eruit gaat zien, want als het afgebakken is, komen de kleuren pas echt naar boven.

Na het beschilderen, moet het keramiek eerst nog een paar dagen drogen, dan wordt het nog een keer geglazuurd en vervolgens gaat het in een loeihete over, waarna je je theepot of cakeschaal eindeloos kunt gebruiken en zelfs in de vaatwasser stoppen. Zolang je het niet laat vallen, blijft het gewoon prachtig.

Ik koos een honingpotje en tekende er enthousiast bloemetjes en bijtjes op, en ook nog een spreukje. Iets van “taste my honey, honey” of zoiets. Maar ik had blijkbaar wat te veel honing op mijn kwastje genomen, want toen iedereen allang klaar was en gezellig glaasjes wijn stond te drinken en van heerlijke hapjes stond te smullen (verzorgd door WP-catering van Willy Piest), probeerde ik mijn bijtjes nog van streepjes te voorzien en heb ik alleen nog “bee sweet” op het dekseltje gekliederd.

Ontzettend gezellig om te doen, met vriendinnen, je kinderen, je hele familie (de mannen vonden het ook echt leuk!), of je collega’s. En ik heb niet eens aandelen.

Over twee weken komt Natasja de resultaten langsbrengen tijdens ons netwerkontbijt. Spannend….

Léia

Vanmorgen waren we een boottochtje aan het plannen. Ik heb het er in mijn blog ontbijtzeilen al eens over gehad; ieder jaar gaan we met de CNCH (mijn ontbijtnetwerkclub) een keertje heel vroeg zeilen met Kees Koppenaal en zijn vrouw Marjan, in hun prachtige Helsingor boot.

kees boot

Inmiddels hebben we bij de club ook wat nieuwe leden en eentje wilde wel het water op, maar niet scheef… En zeilboten gaan nog wel eens scheef. “Welnee joh,” riep ik: “dit is een hele grote mooie boot en zo scheef gaat die niet”. Ik rende naar de dichtstbijzijnde computer en googelde even op “Kees Koppenaal Helsingor” en tot mijn opperste verbazing leverde die combinatie geen enkele foto van Kees, en maar eentje van de boot. Voor de rest waren het foto’s van andere CNCH-leden (deels op die boot) en een paar van mij… Van mijn bureau, van mijn eimetkaasenabrikozenjampannenkoek en zelfs eentje van mij in bed, knuffelend met de hond!

Oi! Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ik nog steeds regelmatig bezoekers kreeg op mijn blog, terwijl ik de laatste tijd niet zo vaak meer schreef, maar dat is het dus! Al die foto’s waren afkomstig van mijn blogs… En een deel van de foto’s was gelinkt aan Hotel Heidehof, waar ik me op dat moment bevond…

Ik heb niets te verbergen en de dingen die ik op mijn blog zet, ja, die zijn ook gewoon bedoeld om te lezen, maar van zo’n foto van mij in bed met een slapende hond ernaast krijg je toch een ander beeld als je het uit de context haalt.
Ik weet het, daar moet je beter over nadenken. En laat ik daar nou weer eens geen zin in hebben?! We moeten tegenwoordig zo oppassen wat we zeggen, schrijven, op de foto zetten, of op een blog… Niet dat we iets verkeerds doen, maar je weet nooit wat de mensen ervan maken. Nou, ze maken maar. Zolang er nog mensen zijn die het gewoon leuk vinden, wil ik graag gewoon kunnen zeggen wat ik kwijt wil.

high tea

Ik moet toch verdorie gewoon kunnen laten zien dat ik leef, met alles wat daarbij hoort. Ja toch?

Léia

 

Laat ik er maar gelijk bij zeggen: ergens tussen de 25 en de 50 jaar. Anders denk je natuurlijk: Hé Smit, waarom doe je dat niet lekker zelf?

Voor een nieuw op te richten Life Style Site zoekt Frits Wind bloggers, vloggers, contentschrijvers en columnisten. Tussen mijn trouwe lezers zitten er vast wel een paar die zin hebben om aan zo’n site mee te werken en die wél in die leeftijdscategorie passen. Voor meer informatie kun je terecht bij fritswind@icloud.com.

frits wind2.jpg

Dit is Frits Wind. Hij helpt ondernemers ondernemen. Een ondernemend man dus. Ik heb z’n beide dochters lesgegeven. Fantastische meiden. Als die twee ook maar een klein beetje laten zien wat Frits allemaal kan creëren, dan moet het met die Life Style Site zeker gaan lukken!

Misschien moet ik dan zelf maar eens iets gaan verzinnen voor Lifestylers van boven de 50. Of ben ik daar dan weer te gewoontjes voor?

Léia

Jaap is niet dood hoor, hij is nog springlevend! En al zijn varkentjes ook. Nog wel, want uiteindelijk verdwijnen die natuurlijk wel in de pan. Jaap verdwijnt echter niet in de pan, maar wel even uit de CNCH. En we gaan hem missen.

Ja Jaap, dat is zo. De man met de goeie ideeën, de inspiratiebron voor ons allemaal, ons gezonde geweten (ik ga tegenwoordig echt veel minder vaak naar de McDonalds), hartelijk, goedgemutst, enthousiast; het is dat ie getrouwd is met een hele leuke Atie, want anders had ik er wellicht nog werk van gemaakt ook. Al ben ik dan weer niet zó dol op varkentjes…

jaap

Vanmorgen waren we uitgenodigd op Jaaps boerderij in Echtenerbrug. Ik heb het natuurlijk al heel vaak gehad over Jaaps varkentjes en ja, ook al heeft ie gedreigd minder vlees te willen gaan leveren aan particulieren, ik ga er vast nog wel eens een kippetje, een karbonaadje of zo’n heerlijke worst halen. Wat zal ik er nog meer van zeggen…

Ga scharrelvarkens kijken bij Jaap. Daar word je blij van.

jaap

Zij een goed leven, wij een lekkere bout…

Dag Jaap, we gaan je wel missen hoor! Veel liefs van

Léia

Ik had me er geweldig op verheugd! De eerste keer dat we gingen ontbijtzeilen met die prachtige boot van Kees Koppenaal (www.klassiekzeilen.nl) staat nog steeds als de meest zen-achtige ervaring ever in mijn geheugen gegrift.

’s Morgens om 7 uur het water op! Het was toen prachtig weer, de opkomende zon, een zacht briesje, de rietzangertjes en weet ik veel wat voor andere prachtige vogeltjes zongen het hoogste lied en verder geen kip op het water. Ganzen in een wei, wat huisjes ver weg op de wal en ik stilletjes op de voorplecht. Genieten! Je zult het niet geloven, maar met dat in het vooruitzicht voor vanmorgen, vond ik het geen enkel probleem om gisteravond de wekker om 5 uur te zetten.

Vijf uur!?! Jazeker, want traditiegetrouw ging ik verse sinaasappeltjes persen. Voor 10 personen ben je dan best wel even bezig. En omdat de vooruitzichten niet heel erg rooskleurig waren (en ik dacht: dan is het misschien nog wel wat koud aan boord) was ik ook van plan om 10 eitjes te klutsen en mijn fameuze raffelei met kaas en een sprietje bieslook te gaan bakken.

Maar toen ik vanmorgen om vijf uur mijn ogen opendeed, of eigenlijk daarvoor al, hoorde ik een verontrustend geluid. Regen. En wat ik anders nooit doe: ik heb de buienradar geraadpleegd. Regen. Ik vertrouw die buienradar niet; het klaart vast nog wel op voor zevenen. Nou, nee..

Kees haven.jpg

Gelukkig zijn Kees en Marian ook niet bang voor een drupje regen, dus we konden dan misschien niet zeilen (regen zat, maar wind ho maar), op de motor varen, dat kan altijd!
En gelukkig hadden ze een zeiltje gespannen over de giek, zodat we toch nog lekker droog buiten konden zitten.
Nou ja, niet iedereen, een paar mannen van suikergoed zochten hun heil in de kombuis.

Kees kombuis.jpg

Handig, want daar konden ze fijn broodjes smeren, met ham van Jaaps varkentjes, en ei dus en jam van Oane (ook lekker op de croissantjes van Ko) en salade (van Lea). En er waren genoeg lekkere broodjes (van Stephan en Peter) met boter (van Eef) en bananenbrood (van Roland) bij de koffie en de thee (van Kees en Marian).

kees mannen.jpg

En ja, het werd zelfs nog droog ook. Prachtige luchten daar boven de Goïngarijpster Poelen. Iets minder Zen misschien dan de vorige keer, maar evengoed een heerlijke ervaring. En dat ik nu wel wat zit te niezen, dat heb ik er maar wat graag voor over.

kees met ik.jpg

Dank jullie wel Marian en Kees. Tot de volgende keer!

Léia

De laatste bijeenkomst van de CNCH stond in het teken van schimmige gebieden. Jazeker, eerst kregen we een update van Ko Beijaard, de notaris, over de nieuwe wet rond het huwelijk. Voortaan trouw je niet meer automatisch in gemeenschap van goederen, maar in beperkte gemeenschap van goederen. Ko heeft een tipje van de schimmige sluier van het nieuwe huwelijk voor ons opgelicht. Maar of we er nou veel beter van worden, van die nieuwe wet….

ko

Ko denkt dat dit vooral een kans is voor de echtscheidingsindustrie. Ikzelf zie meer mogelijkheden voor huwelijkscoaches. Niet om de relatie levendig te houden, maar vooral om mensen voor te lichten over de huwelijkse voorwaarden, het opstellen van bezitslijsten en het jaarlijks verrekenen van de wederzijdse inkomsten. Of een administratiebureau voor gehuwden, want je schijnt ongelooflijk veel gegevens bij te gaan moeten houden…

Op het ogenblik lees ik (ook) het boek “Toewijding” van Elizabeth Gilbert (inderdaad, die van eten, bidden, beminnen). Zij wilde nooit meer trouwen, maar om haar relatie in stand te kunnen houden, móest ze wel. Ze heeft toen het hele instituut huwelijk tot in den treure uitgediept. En mijn advies: begin er maar niet an. Je kunt er geen touw meer aan vastknopen, al denk je dat je het goed geregeld hebt, als de boel ontploft ben je het haasje.

Daarna waren broer (Bart) en zus (Lea) Kort aan de beurt. Zij vertelden ons over de schimmige wereld van het asbest. Ook daarover is een wet in de maak. Nederland in 2024 asbestvrij. Zo laks als de regering heeft gehandeld toen de eerste onderzoeken over de gezondheidsproblematiek rond asbest bekend werden, zo voortvarend wil ze nu optreden. Naar het schijnt ligt half Nederland vol met asbest: in golfplaten bijvoorbeeld op daken van garages, stallen, grote bedrijven, schuren. Asbest was namelijk een fantastisch materiaal: hittebestendig, ijzersterk, isolerend, slijtvast en vooral ook: goedkoop. Het werd dus overal en nergens toegepast.
Het gevaar zit hem in de stofdeeltjes die vrijkomen als je het asbest stuk maakt bijvoorbeeld. Die stofdeeltje komen in je longen en veroorzaken uiteindelijk een dodelijke vorm van kanker. De fabricage van asbest was wat dat betreft een gigantisch drama, want dat was een en al stof en inmiddels hebben duizenden mensen daar ook het leven door moeten laten. Maar de productie is inmiddels al vrij lang verboden, gelukkig!

asbest-verwijderen.jpg

Wanneer je asbest wilt laten verwijderen, komen er van die maanmannetjes langs die in hun ruimtepakken zonder gevaar je asbest kunnen afvoeren. Dat kost duizenden euro’s. Maar zolang je zo’n plaat rustig op je dak laat liggen, zonder erin te gaan zitten figuurzagen of de boel in de hens te steken, kan het niet echt veel kwaad (ik heb ook van die platen op mijn schuurtje liggen blijkbaar en laatst bij de asbestcontrole van mijn woning, werd me verteld dat ik ze rustig kon laten liggen…).

Als je als bedrijf je hele dak moet laten vervangen, dan kost dat je dat dus niet alleen een nieuw dak, maar ook nog eens een godsvermogen aan het laten verwijderen van die troep. Een zegen misschien voor de volksgezondheid, maar een regelrechte ramp voor de economie. We gaan het zien. 2024.

Het was weer een leerzame ochtend bij de CNCH. Twee schimmige gebieden, en ik kan er nu ook over meepraten. Interessante club.

Léia