Archives for category: CNCH

Vanmorgen waren we een boottochtje aan het plannen. Ik heb het er in mijn blog ontbijtzeilen al eens over gehad; ieder jaar gaan we met de CNCH (mijn ontbijtnetwerkclub) een keertje heel vroeg zeilen met Kees Koppenaal en zijn vrouw Marjan, in hun prachtige Helsingor boot.

kees boot

Inmiddels hebben we bij de club ook wat nieuwe leden en eentje wilde wel het water op, maar niet scheef… En zeilboten gaan nog wel eens scheef. “Welnee joh,” riep ik: “dit is een hele grote mooie boot en zo scheef gaat die niet”. Ik rende naar de dichtstbijzijnde computer en googelde even op “Kees Koppenaal Helsingor” en tot mijn opperste verbazing leverde die combinatie geen enkele foto van Kees, en maar eentje van de boot. Voor de rest waren het foto’s van andere CNCH-leden (deels op die boot) en een paar van mij… Van mijn bureau, van mijn eimetkaasenabrikozenjampannenkoek en zelfs eentje van mij in bed, knuffelend met de hond!

Oi! Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ik nog steeds regelmatig bezoekers kreeg op mijn blog, terwijl ik de laatste tijd niet zo vaak meer schreef, maar dat is het dus! Al die foto’s waren afkomstig van mijn blogs… En een deel van de foto’s was gelinkt aan Hotel Heidehof, waar ik me op dat moment bevond…

Ik heb niets te verbergen en de dingen die ik op mijn blog zet, ja, die zijn ook gewoon bedoeld om te lezen, maar van zo’n foto van mij in bed met een slapende hond ernaast krijg je toch een ander beeld als je het uit de context haalt.
Ik weet het, daar moet je beter over nadenken. En laat ik daar nou weer eens geen zin in hebben?! We moeten tegenwoordig zo oppassen wat we zeggen, schrijven, op de foto zetten, of op een blog… Niet dat we iets verkeerds doen, maar je weet nooit wat de mensen ervan maken. Nou, ze maken maar. Zolang er nog mensen zijn die het gewoon leuk vinden, wil ik graag gewoon kunnen zeggen wat ik kwijt wil.

high tea

Ik moet toch verdorie gewoon kunnen laten zien dat ik leef, met alles wat daarbij hoort. Ja toch?

Léia

 

Advertenties

Laat ik er maar gelijk bij zeggen: ergens tussen de 25 en de 50 jaar. Anders denk je natuurlijk: Hé Smit, waarom doe je dat niet lekker zelf?

Voor een nieuw op te richten Life Style Site zoekt Frits Wind bloggers, vloggers, contentschrijvers en columnisten. Tussen mijn trouwe lezers zitten er vast wel een paar die zin hebben om aan zo’n site mee te werken en die wél in die leeftijdscategorie passen. Voor meer informatie kun je terecht bij fritswind@icloud.com.

frits wind2.jpg

Dit is Frits Wind. Hij helpt ondernemers ondernemen. Een ondernemend man dus. Ik heb z’n beide dochters lesgegeven. Fantastische meiden. Als die twee ook maar een klein beetje laten zien wat Frits allemaal kan creëren, dan moet het met die Life Style Site zeker gaan lukken!

Misschien moet ik dan zelf maar eens iets gaan verzinnen voor Lifestylers van boven de 50. Of ben ik daar dan weer te gewoontjes voor?

Léia

Jaap is niet dood hoor, hij is nog springlevend! En al zijn varkentjes ook. Nog wel, want uiteindelijk verdwijnen die natuurlijk wel in de pan. Jaap verdwijnt echter niet in de pan, maar wel even uit de CNCH. En we gaan hem missen.

Ja Jaap, dat is zo. De man met de goeie ideeën, de inspiratiebron voor ons allemaal, ons gezonde geweten (ik ga tegenwoordig echt veel minder vaak naar de McDonalds), hartelijk, goedgemutst, enthousiast; het is dat ie getrouwd is met een hele leuke Atie, want anders had ik er wellicht nog werk van gemaakt ook. Al ben ik dan weer niet zó dol op varkentjes…

jaap

Vanmorgen waren we uitgenodigd op Jaaps boerderij in Echtenerbrug. Ik heb het natuurlijk al heel vaak gehad over Jaaps varkentjes en ja, ook al heeft ie gedreigd minder vlees te willen gaan leveren aan particulieren, ik ga er vast nog wel eens een kippetje, een karbonaadje of zo’n heerlijke worst halen. Wat zal ik er nog meer van zeggen…

Ga scharrelvarkens kijken bij Jaap. Daar word je blij van.

jaap

Zij een goed leven, wij een lekkere bout…

Dag Jaap, we gaan je wel missen hoor! Veel liefs van

Léia

Ik had me er geweldig op verheugd! De eerste keer dat we gingen ontbijtzeilen met die prachtige boot van Kees Koppenaal (www.klassiekzeilen.nl) staat nog steeds als de meest zen-achtige ervaring ever in mijn geheugen gegrift.

’s Morgens om 7 uur het water op! Het was toen prachtig weer, de opkomende zon, een zacht briesje, de rietzangertjes en weet ik veel wat voor andere prachtige vogeltjes zongen het hoogste lied en verder geen kip op het water. Ganzen in een wei, wat huisjes ver weg op de wal en ik stilletjes op de voorplecht. Genieten! Je zult het niet geloven, maar met dat in het vooruitzicht voor vanmorgen, vond ik het geen enkel probleem om gisteravond de wekker om 5 uur te zetten.

Vijf uur!?! Jazeker, want traditiegetrouw ging ik verse sinaasappeltjes persen. Voor 10 personen ben je dan best wel even bezig. En omdat de vooruitzichten niet heel erg rooskleurig waren (en ik dacht: dan is het misschien nog wel wat koud aan boord) was ik ook van plan om 10 eitjes te klutsen en mijn fameuze raffelei met kaas en een sprietje bieslook te gaan bakken.

Maar toen ik vanmorgen om vijf uur mijn ogen opendeed, of eigenlijk daarvoor al, hoorde ik een verontrustend geluid. Regen. En wat ik anders nooit doe: ik heb de buienradar geraadpleegd. Regen. Ik vertrouw die buienradar niet; het klaart vast nog wel op voor zevenen. Nou, nee..

Kees haven.jpg

Gelukkig zijn Kees en Marian ook niet bang voor een drupje regen, dus we konden dan misschien niet zeilen (regen zat, maar wind ho maar), op de motor varen, dat kan altijd!
En gelukkig hadden ze een zeiltje gespannen over de giek, zodat we toch nog lekker droog buiten konden zitten.
Nou ja, niet iedereen, een paar mannen van suikergoed zochten hun heil in de kombuis.

Kees kombuis.jpg

Handig, want daar konden ze fijn broodjes smeren, met ham van Jaaps varkentjes, en ei dus en jam van Oane (ook lekker op de croissantjes van Ko) en salade (van Lea). En er waren genoeg lekkere broodjes (van Stephan en Peter) met boter (van Eef) en bananenbrood (van Roland) bij de koffie en de thee (van Kees en Marian).

kees mannen.jpg

En ja, het werd zelfs nog droog ook. Prachtige luchten daar boven de Goïngarijpster Poelen. Iets minder Zen misschien dan de vorige keer, maar evengoed een heerlijke ervaring. En dat ik nu wel wat zit te niezen, dat heb ik er maar wat graag voor over.

kees met ik.jpg

Dank jullie wel Marian en Kees. Tot de volgende keer!

Léia

De laatste bijeenkomst van de CNCH stond in het teken van schimmige gebieden. Jazeker, eerst kregen we een update van Ko Beijaard, de notaris, over de nieuwe wet rond het huwelijk. Voortaan trouw je niet meer automatisch in gemeenschap van goederen, maar in beperkte gemeenschap van goederen. Ko heeft een tipje van de schimmige sluier van het nieuwe huwelijk voor ons opgelicht. Maar of we er nou veel beter van worden, van die nieuwe wet….

ko

Ko denkt dat dit vooral een kans is voor de echtscheidingsindustrie. Ikzelf zie meer mogelijkheden voor huwelijkscoaches. Niet om de relatie levendig te houden, maar vooral om mensen voor te lichten over de huwelijkse voorwaarden, het opstellen van bezitslijsten en het jaarlijks verrekenen van de wederzijdse inkomsten. Of een administratiebureau voor gehuwden, want je schijnt ongelooflijk veel gegevens bij te gaan moeten houden…

Op het ogenblik lees ik (ook) het boek “Toewijding” van Elizabeth Gilbert (inderdaad, die van eten, bidden, beminnen). Zij wilde nooit meer trouwen, maar om haar relatie in stand te kunnen houden, móest ze wel. Ze heeft toen het hele instituut huwelijk tot in den treure uitgediept. En mijn advies: begin er maar niet an. Je kunt er geen touw meer aan vastknopen, al denk je dat je het goed geregeld hebt, als de boel ontploft ben je het haasje.

Daarna waren broer (Bart) en zus (Lea) Kort aan de beurt. Zij vertelden ons over de schimmige wereld van het asbest. Ook daarover is een wet in de maak. Nederland in 2024 asbestvrij. Zo laks als de regering heeft gehandeld toen de eerste onderzoeken over de gezondheidsproblematiek rond asbest bekend werden, zo voortvarend wil ze nu optreden. Naar het schijnt ligt half Nederland vol met asbest: in golfplaten bijvoorbeeld op daken van garages, stallen, grote bedrijven, schuren. Asbest was namelijk een fantastisch materiaal: hittebestendig, ijzersterk, isolerend, slijtvast en vooral ook: goedkoop. Het werd dus overal en nergens toegepast.
Het gevaar zit hem in de stofdeeltjes die vrijkomen als je het asbest stuk maakt bijvoorbeeld. Die stofdeeltje komen in je longen en veroorzaken uiteindelijk een dodelijke vorm van kanker. De fabricage van asbest was wat dat betreft een gigantisch drama, want dat was een en al stof en inmiddels hebben duizenden mensen daar ook het leven door moeten laten. Maar de productie is inmiddels al vrij lang verboden, gelukkig!

asbest-verwijderen.jpg

Wanneer je asbest wilt laten verwijderen, komen er van die maanmannetjes langs die in hun ruimtepakken zonder gevaar je asbest kunnen afvoeren. Dat kost duizenden euro’s. Maar zolang je zo’n plaat rustig op je dak laat liggen, zonder erin te gaan zitten figuurzagen of de boel in de hens te steken, kan het niet echt veel kwaad (ik heb ook van die platen op mijn schuurtje liggen blijkbaar en laatst bij de asbestcontrole van mijn woning, werd me verteld dat ik ze rustig kon laten liggen…).

Als je als bedrijf je hele dak moet laten vervangen, dan kost dat je dat dus niet alleen een nieuw dak, maar ook nog eens een godsvermogen aan het laten verwijderen van die troep. Een zegen misschien voor de volksgezondheid, maar een regelrechte ramp voor de economie. We gaan het zien. 2024.

Het was weer een leerzame ochtend bij de CNCH. Twee schimmige gebieden, en ik kan er nu ook over meepraten. Interessante club.

Léia

Vanmorgen was er weer CNCH. Voor mijn nieuwe volgers: de Commerciële Netwerk Club Heerenveen. Ik had zelf een presentatie, dus daar valt weinig over te zeggen, maar toen ik gister met de voorbereiding bezig was, ging het even door me heen dat dit wel ongeveer de tijd van het jaar is dat ik moet beslissen of ik nog een jaartje bij ga tekenen of niet.

Waarom wel?
Ja hallo, ik zing toch zeker niet elke week een loflied op de CNCH voor niks! Het is gewoon een hele enthousiaste club ondernemers, die elkaar vooral steunen, zowel zakelijk als persoonlijk. Het zijn fijne mensen om mee samen te werken, we leren van alles van elkaar, het is heel laagdrempelig (dus ook voor mensen die niet zo goed zijn in netwerken, zoals ik) en ja, sorry, maar het is ook erg gezellig, een hele prettige manier om je dag mee te beginnen. Je krijgt er bakken energie van. Echt waar. Geen club dus om in de steek te laten.

 

Waarom dan niet?
Moet ik het echt nog zeggen? Elke donderdagochtend om 6 uur op? Da’s niks voor mij (al houd ik het inmiddels al 4 jaar vol).
En soms mis ik wel eens de actie. We doen wel leuke dingen (over 2 weken gaan we heerlijk ontbijtzeilen met Kees en de week daarna biggenhappen bij Jaap) en vanmorgen ben ik uitgenodigd voor de oudejaarsconference… (grapje), maar een poosje terug hadden we een heel actieplan en voor mijn gevoel is daar weinig meer van terechtgekomen dan de nieuwsbrief (waar ik dan zelf aan meewerk) en zelfs dat gaat nog steeds niet vlekkeloos. Communiceren is gewoon ook verrekte moeilijk, zeker als je dat als ondernemer er nog even ‘bij’ moet doen.
Ook wel een punt is dat er voor mij weinig handel te halen valt. Wat er was aan noodruftige kinderen, dat is al bij mij langs geweest en het ziet er niet naar uit dat daar in de toekomst veel verandering in gaat komen.

Maar dan de voornaamste reden waarom ik er serieus over nadacht om te gaan stoppen: er zijn te weinig mannen! Het aantal vrouwen neemt nog steeds toe, maar dat schijnt de mannen juist af te schrikken, want die verdwijnen zo stilletjes aan stuk voor stuk. Dat is dubbelop de verkeerde kant op! Vergis je niet, ik ben dol op vrouwelijke energieën, maar dit is een commerciële netwerkclub; daar kunnen we heel goed nog een mannelijk lid gebruiken! Ik bedoel: we kunnen nog wel wat stoere zakelijkheid gebruiken!
Ik zou derhalve met mijn vertrek het evenwicht weer wat herstellen, dacht ik zo…

Dus mannen, ik geef jullie nog één kans: meld je snel aan en ik blijf! We kunnen van alles nog wel gebruiken: tuinmannen, artsen, politici, botenbouwers, kraanmachinisten, buschauffeurs, politieagenten, bouwvakkers, een soldaat, een indiaan en een cowboy…

 

village people.jpg

En vooruit, die leernicht is ook welkom.

Ik zie jullie komende donderdag, kwart voor 7, Hotel Heidehof…

Léia