Ik hou niet van smartlappen. Gewoon niet. Maar vanmorgen ging ik even ‘It takes two’ terugkijken bij uitzending gemist. Niet het hele verhaal, maar ik wilde wel even de liedjes horen, want ik vind dat een leuk programma. Een van de weinige.

De eerste aflevering had ik al verbaasd geluisterd naar Hans Klok, die waarempel een ware volkszanger bleek. Maar eigenlijk was ik vooral nieuwsgierig naar Ruben Nicolai, want die vind ik gewoon superleuk. Voordat Ruben aan de beurt was, eerst Hans Klok.

hans klok

Die zong, samen met Glennis Grace (voor haar doen bijzonder ingetogen): Niemand laat zijn eigen kind alleen. Natuurlijk ken ik dat lied, want ik ga al best lang mee, maar nog nooit eerder heb ik er zo om zitten huilen. Dat zegt iets over Hans Klok misschien, maar ook vooral over mijn eigen gemoedstoestand.

Mijn vader overleed toen ik 7 was, daar kon ie niks aan doen, maar de vader van mijn kinderen, die is nog steeds ‘ergens’. Alleen niet voor hen. En ik denk wel eens dat dat voor hen nog veel moeilijker is dan het voor mij was, want immers, hun vader heeft ervoor gekozen om zijn kinderen in de steek te laten.

Niemand laat zijn eigen kind alleen… Nou, sommigen wel. En ik zal dat nooit begrijpen. Het zijn fantastische kinderen, die zich, ondanks het gemis van een vader, hebben ontwikkeld tot leuke, verantwoordelijke volwassenen, met allebei een fijne relatie. Maar hun pijn, dat je vader gewoon niet meer naar je omkijkt, die voel ik altijd met ze mee.

kids

Vandaar de tranen. Goed geraakt Hans! Ik hoop dat hij het ook gehoord heeft. Of dat ie dit leest. En huilt.

Léia

Advertenties