Toen ik vanmorgen om 11 uur mijn nestje uit kwam rollen en ik uit schuldgevoel direct in mijn pyjamaatje een stapeltje rommel begon op te ruimen, vond ik daar een mini-Margriet. Geen idee hoe ik daaraan gekomen ben, maar mijn aandacht werd gelijk getrokken door de aankondiging op de voorkant van een artikel: “Is het een dipje of een depressie?”

Het is Kerst, duh… Vorige week nog heb ik met een van mijn vriendinnen (ook alleen en met grote kinderen die het rond deze tijd veel te druk hebben met hun eigen leven), heerlijk lopen miepen over onze kerstdepressie. Natuurlijk heb ik een depressie!

kerst

Dit jaar kan ik er fantastisch in zwelgen, want met een nieuwe website op stapel, net een nieuw pand ingetrokken met mijn bedrijf en een noodzakelijke reclamecampagne in het verschiet, kan ik in alle oprechtheid zeggen dat ik even geen nagel meer heb om aan mijn kont te krabben, laat staan dat ik zo’n glitterend outfitje kan gaan scoren bij ongeacht welke winkel, een kerstdiner aan een enorme, rijk versierde en gevulde tafel organiseren voor minstens 20 familieleden (die ik overigens niet heb, de tafel niet en de 20 familieleden ook niet), of dan maar vluchten naar een fantastisch ski-oord, om daar met een gelijkgestemde (maar weldergestelde) groep singles Kerst lallend door te brengen.

Maar dat is het niet. Kerst is ook prima te doen in je joggingbroek met een kopje soep. Lampjes en kaarsjes en hier en daar een eland met een kerstmuts zijn natuurlijk wel sfeerverhogend, maar kunnen de ellende ook alleen nog maar erger maken, als je niemand hebt om deze dagen mee te delen. Iedereen is zo druk met gezellig doen, en ondertussen vergeten we de echte gezelligheid. En die vind je niet in nieuwe kleren, niet in overdadige en vaak extravagantie maaltijden, niet in glittertjes en lampjes, maar bij elkaar.

Ik scoorde niet hoog genoeg voor een depressie. Ja, ik ben moe, ik heb nergens zin in en ik heb op dit moment niet zo’n hoge dunk van mezelf, maar doorlopende gedachtes aan de dood, lieve help nee! Niks meer eten? Nou, nee. Slapen doe ik ook nog (misschien wel iets te veel…) en ik heb vandaag weer een blog geschreven. Het is dus maar een dipje. Een kerstdipje.

Ik negeer gewoon de reclames en ga op zoek naar het kerstgevoel. En ik begin straks met een enorme stapel kerstkaartjes naar de brievenbus te brengen. Want als ik blij word van een kaartje, dan anderen vast ook. Even laten weten dat ik aan ze denk en dat ik ze fijne dagen wens…

Léia

Advertenties