Wil je een blog schrijven over het feit dat je de laatste tijd zoveel pech hebt, maar hoe je dan toch steeds de sunny side up kunt zien….

bloempjeshaar

druk ik per ongeluk mijn lap tekst weg.

Niet erg hoor, dacht ik nog, wordpress slaat om de zoveel seconden het concept op. Ja, behalve dan natuurlijk nu, want mooi dat alles weg was. Ik heb het gezien als een teken van boven: er wordt niet geblogd over pech, dat is de goden verzoeken!

Maar ik doe het lekker toch, want nu zit ik hier weer te wachten op Milou, die niet gaat komen, maar vergeten is mij af te zeggen. Tja, dat gebeurt weleens aan het begin van het jaar, dan zit het nog niet zo in hun systeem. Maar ik zat lekker in de tuin al breiend te genieten van het prachtige weer en nu zit ik hier binnen te kniezen met een enorme pot thee. Van schrik heb ik in plaats van een uurtje te gaan zwemmen, nu twee koeken op zitten eten…

Mijn pech begon eigenlijk toen ik helemaal euforisch terugkwam uit Limmen, waar ik net de verdiepingstraining Systemisch Werk had afgerond. Toen ik de volgende dag mijn hondje wilde gaan ophalen bij m’n zus (daar had ie gelogeerd) ontplofte mijn auto. Ontplofte? Jazeker, op de snelweg, vlak voor de afslag Wolvega. Het begon met een zacht reuteltje, alsof je met je band over een onderbroken streep rijdt. Maar dat reuteltje werd een steeds luider wordende ratel en toen rataratarATARATARATA BOEM!!!! En toen allemaal rook. Veeeel rook. Ik kon de auto nog veilig aan de kant zetten en ben toen als een haas het weiland ingerend. Ik kijk teveel gangsterfilms, want ik zag mijn auto al de lucht in vliegen. Maar dat viel mee.

Positieve kant? Ik had gelukkig mijn breiwerkje mee, dus ik heb even gezellig zitten wachten op de Wegenwacht. Die beste man durfde mij toen nog niet te vertellen dat de motor aan barrels was en hij sleepte mij naar de garage van Harry Pit. Weer een ervaring rijker: rijden aan een sleepkabel. Ik kreeg een compliment dat ik het prima had gedaan!
Nou, en voorlopig heb ik even geen kosten aan benzine, verzekering en wegenbelasting. Oh en ik ben ook hartstikke blij dat ik mijn lekke voorband en het rechterachterlicht nog niet had laten maken!

Verder was de hond een beetje ziek. Ze was gebeten en gremietig als ze is,  beet ze stevig terug. Met als gevolg een kale plek op haar achterhand. Ik heb de haren uit haar wond geknipt, er zinkzalf op gesmeerd en haar gewaarschuwd dat als ze er nou niet afbleef… en dat deed ze niet. Dan maar even naar de dokter: € 84,00! Een spuitje, een zalfje, pilletjes en niet te vergeten: een kraag. Wel een mooie roze!

kraag

Nog een lichtpuntje: ze hoefde geen eten omdat ze niet lekker was en dat kwam goed uit, want de zak brokken was leeg en op de fiets zag ik mij nog niet een zak met 12 kilo hondenvoer van het industrieterrein ophalen.

Ondertussen is ze weer beter, haar kale plek groeit weer aardig aan, er zitten weer brokjes in de bak en het mandje op mijn fiets zit weer stevig vast. Al die andere dingetjes, zoals mijn ontstoken oog, de telefoon die dienst weigerde, daarna de wifi en daarna de printers, de bak met kruidenplantjes die uit de vensterbank lazerde, de zure chocolademelk waar ik een ferme slok van nam, de Hello Fresh maaltijd die per ongeluk maar voor 1 persoon was, de wanbetaler die nu eindelijk betaald heeft (maar natuurlijk dan weer niet de administratiekosten…), het vestje dat ik afgebreid heb en dat me absoluut niet past, de aanstaande verbouwing van mijn woning waarbij ik van alles krijg wat ik niet hoef; ik wilde alleen maar een nieuwe keuken en die krijg ik niet!, dat ik naar het zwembad fietste, een gigantische regenbui op m’n kop kreeg en toen ook nog m’n badpak was vergeten, en dat m’n aardbeienplantjes allemaal dood zijn gegaan door dat veel te warme weer…. die vergeten we gewoon.

Nadat ik te horen had gekregen dat mijn auto was gestorven, heb ik mezelf een kaartje gestuurd.

Daar was ik maar wat blij mee toen het op de mat lag. Op de achterkant stond het gedichtje dat mijn vader vroeger in mijn (nu uit elkaar vallende) poeziealbum heeft geschreven. Zelfs de postzegel is mooi. Jammer dat ze er zo’n lelijke stempel doorheen geslagen hebben.

En wat ook ongelooflijk lief was: Martiena nam zaterdag een bloemetje voor me mee:

anthurium

Hoe schattig is dat?

Met andere woorden: het gaat weer helemaal prima met me.

Léia

 

 

Advertenties