Ik had een doel: 366 keer bloggen in 366 dagen.Een heel jaar dus. En ik noemde het een challenge. Want het was niet een doel op zich. Wat was dan het doel van mijn challenge? Mijn eigen uitdaging? Was er wel een doel?

doel.jpg

Jazeker, het doel was om te kijken of ik het vol kon houden om elke dag een stukje te schrijven. En eerlijk is eerlijk, dat is me niet gelukt. Soms had ik van die ‘krijg ook allemaal…’-dagen, of had ik echt nul,nul inspiratie, of was ik te gedeprimeerd om iets leuks op papier te zetten. En toch wilde ik mezelf laten zien dat ik het kon!,  dus haalde ik dan die gemiste dagen gewoon weer in.

En nu dan? Nu ik weet dat ik het kan? Nu ik weet dat ik heus de discipline kan opbrengen om me (min of meer) aan een opdracht van mezelf te houden? Ja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Misschien had ik gehoopt dat ik zo verslaafd zou raken aan bloggen dat ik het dagelijks zou blijven doen. Misschien had ik gehoopt dat ik beroemd zou worden en heel veel volgers zou krijgen. Misschien had ik gehoopt dat ik er de moed en de inspiratie in zou vinden om een boek te gaan schrijven ofzoiets. Maar dát is allemaal niet gelukt.

Gelukkig dan maar dat dat niet mijn doelstelling was, want jeetje, wat zou ik dan nu teleurgesteld zijn. Gelukkig maar dat ik me daar niet vreselijk mee bezig gehouden heb, want waarschijnlijk was ik er dan al heel snel mee gestopt. Want wat heb ik namelijk ontdekt?

Dat gesodemieter met al die doelstellingen en lijstjes en planningen, dat roept bij mij hele bijzondere gedragingen op. Oh ja, voor je werk is het heel handig. Je gaat zitten en je doet wat je moet doen en als je dat dan netjes op een lijstje of een planning of in een programma hebt gezet, dan geeft dat helderheid en duidelijkheid en je kunt je voortgang goed afmeten en man, wat een zaligheid. Maar als ik voor mezelf ’s avonds al op ga schrijven wat er de volgende dag moet gebeuren… 10 tegen 1 dat ik van alles doe, maar niet… Als ik een lijstje ga maken van dingen die dringend aan de orde zijn, dan ben ik zowat een halve dag met die lijst bezig en aan het eind van de dag heb ik vooral dingen gedaan die níet op die lijst stonden. Bloggen bijvoorbeeld.

Interessant is natuurlijk waarom ik vooral niet doe wat ik mezelf ten doel stel, wanneer ik alleen maar verantwoording verschuldigd ben aan mezelf. Waarom het me zo verlamd als ik ga visualiseren hoe prachtig mijn wereld eruit zou zien als ik nou eindelijk eens… Waarom ik zo dwars word van een lijstje, dat ik als een klein kind denk: ja dát gaan we dus niet doen, we doen lekker heel wat anders. Dat wat jij wil, dat kan morgen ook nog wel, of volgende week, of misschien wel helemaal nooit….

Terwijl ik het altijd heel belangrijk vind om mijn afspraken met anderen na te komen, heb ik schijt aan afspraken die ik zonodig met mezelf moest maken. En nee, het helpt ook helemaal niet om mezelf te ‘belonen’ als ik mezelf iets heb opgedragen alsof ik m’n eigen medewerker was. Ik ben een ongelooflijk ongehoorzame, dwarse, betweterige medewerker van het bedrijf ‘Léia Smit’. Waarom? Wie het weet mag het zeggen. Ik ga er maar eens even op zitten broeden.

jelle-hermus-sochicken

Misschien heeft Jelle nog een leuk stappenplan, waar ik natuurlijk ook niks mee doe…

Léia

Advertenties