Mij zul je niet vaak horen klagen over het weer. Het meeste weer vind ik namelijk ook wel prima. Een flinke herfststorm: ideaal weer voor een handwerkje, gezellig met warme chocolademelk voor de open haard (die ik niet heb hoor, maar het idee is zo leuk). Datzelfde geldt natuurlijk ook voor sneeuw en ijs! Die knapperige knisperige frisheid van buiten en dan die smoeke warmte binnen, heerlijk!

Het enige weer waar ik niet zo van houd, dat is hitte. Zodra de temperatuur de 30 graden nadert, dan ben ik niet meer zo blij. Een heerlijk voorjaarszonnetje, ja, dan zit ik buiten op mijn schommelbankje. Die warme zonnestralen na een flinke regenbui, ja, ik ben in de tuin te vinden. En in het najaar, met zo’n waterig zonnetje een stevige wandeling maken, ik ben erbij! Maar die ploertige, alles verzengende zomerzon, nee. Dus terwijl iedereen jubelt over het prachtige zomerweer, verstop ik mij ergens in de schaduw onder een hoedje.

En vandaag gebeurde er dus iets raars. Al de hele week riepen ze op radio en tv dat het dit weekend eindelijk weer prachtig zomerweer ging worden. Daar word ik dan dus niet per definitie vrolijk van, maar vooruit, na al die regen is het toch ook wel weer fijn om de zon eens te zien schijnen. En nu ben ik dus teleurgesteld.
Gister was het al niet veel soeps, maar toen kon je nog in je T-shirtje buiten zijn. Maar dat schitterende weer dat voor vandaag beloofd was:

Het waait, het is helemaal niet eens een beetje warm en de lucht is grijs, grijs, grijs. Geen wolkje voor de zon, nee, alleen maar grijs.

Daar ben zelfs ik een beetje teleurgesteld van. Nou, vooruit. Vest aan, theewater opzetten en dan maar weer een opruimklusje oppakken. Of toch een breiwerkje…

Léia

Advertenties