Vorige week was het eindelijk weer eens zover: met mijn vriendinnen Christa en Alieke lunchen bij De Buurman. We hebben de buurman zelf ook nog even gesproken, al ging het niet over de vele Pokémon die zich daar nou net op zijn terras leken te verschuilen…

pokemon.jpg

Jawel, Alieke speelt Pokémon Go. Ze wilde het even uitproberen, om te kijken of het misschien ook leuk was voor haar dochters om te spelen, maar die vinden er weinig aan, terwijl moeder zelf deze keer lopend bij het terras aankwam (vanwege de kilometers die ze moest afleggen om een ei uit te kunnen broeden). In de pauze op haar werk loopt ze ook een rondje door de stad, en het is, zo zegt zij, een buitengewoon sociaal spel, want al lopend maakt ze het ene praatje na het andere met andere (overigens veel jongere) Pokémonjagers.

Oké, dat er nu meer mensen buiten op hun telefoon lopen te kijken dan binnen, dat wil ik wel aannemen en dat de buitenlucht gezonder is dan de binnenlucht, dat gaat zeker op, maar of het nou socialer is… Terwijl wij daar op het terras zaten te peuzelen aan onze voortreffelijke lunch, kwamen er inderdaad hordes mensen voorbij, maar die hadden echt alleen maar oog voor het apparaat in hun hand en de omgeving, de mensen daarin en ook de gevaren, daarvan hadden ze geen enkele notie. Ik zag zelfs twee dames op de fiets, met kinderen achter- en voorop, het stuur in de linker- en een telefoon in de rechterhand…
Het had wel iets weg van wat ik ooit bij Ikea heb zitten bekijken. Daar hadden ze een tijdje terug nog een rookhok midden in het restaurant. Een soort aquarium, waar je even een sigaretje op kon steken. Je kon niet zien hoeveel mensen er in stonden te paffen, want er stond zoveel rook; volgens mij was een sigaret opsteken niet eens meer echt nodig. En tot mijn ontsteltenis verdween er een moeder met een kinderwagen (met kind erin) en een peuter (want ja, die kun je toch ook niet alleen in het restaurant laten zitten) in dat stinkende rookhol…

Gelukkig was het weer fantastisch, de wijn verrukkelijk, het eten zalig, en de Canadian Delight (zonder slagroom) stond nog steeds op de toetjeskaart. Misschien was het te lang geleden dat we bij De Buurman geluncht hadden, maar hij smaakte deze keer lekkerder dan ooit tevoren! Overigens stond er op de kaart ook nog iets nieuws:
Red velvet white chocolate fudge cake.

fudge cake.jpg

Ja, dan moet je bijna wel studietechniekjes doceren, om dat te kunnen onthouden. Na de toch beslist wel verplichte Canadian Delight, móesten we deze ontzettend lekker klinkende taart nog even proberen. Met 3 vorkjes dan maar? En het is zeker een aanrader dames! Heren misschien ook wel, als je van chocolade houdt en van zoet…

Ook een ongelooflijk leuk dingseltje: Tiny Tony:

tiny tony.jpg

Een klein chocolaatje van Tony Chocolonely. Bij de thee (of de koffie denk ik ook wel).

Maar wat ik het allerheerlijkst vond? Twee vriendinnen bij wie ik ongegeneerd, helemaal mezelf mag zijn. We hebben plezier, schuwen geen enkel onderwerp, hebben oog en oor voor elkaar en we houden van elkaar. Nog meer zelfs dan van Pokémon. Hoop ik.

Meiden bedankt, Buurman bedankt, tot de volgende keer!

Léia

 

 

Advertenties