Ik heb een probleem. Als oprechte fan van SoChicken en Jelles vrolijke adviezen, word ik op het ogenblik redelijk bestookt met Jelles voorliefde voor minimaliseren. Hij heeft ook een cursus: “Minder meuk, meer leuk” en gister moest ik hem beloven dat ik iets ging uitmesten.

jelle-hermus-sochicken

Oké de bijkeuken dan maar? In de bijkeuken staat een kast met bijkeukenspullen. Blikken verf, dozen vol elektriciteitssnoeren, schoonmaakartikelen (waarvan zeker een aantal over datum, maar hé, vies zal het er ook wel niet van worden toch?), ouwe poetslappen en hondenhanddoeken, gereedschap, veel blikjes, doosjes en bakjes met schroefjes, palletjes en piefjes, gordijnhaakjes en -ophangspul, wasmiddelen, ontstoppers, nou ja, je snapt het vast wel ongeveer. Daarvan kan ik natuurlijk niets missen.

En dan staan er nog stapels dozen  met ingepakt (voornamelijk) keukenspul, dat ik (tijdelijk) uit de keuken heb moeten ruimen, omdat ik de boel hier ging verbouwen tot praktijkruimte. Ik begrijp heus wel dat als je het dan allemaal al een jaar lang niet meer gebruikt hebt, dat je het dan wel weg zou kunnen gooien. Maar waarom? Veel liever heb ik gewoon weer een kast erbij, waar ik die dozen in uit kan pakken.

Nee, ik ben nog niet rijp voor zo’n programma als “mijn leven in puin” waarbij mensen in plastic tasjes poepen omdat ze niet meer bij de wc kunnen komen door alle rotzooi die ze om zich heen verzamelen. Mijn toilet is keurig schoon en fris en je kunt op elke stoel nog gewoon zitten. Maar spullen wegdoen, alleen maar om het wegdoen…
Ik kan het niet. Ik hou van mijn spulletjes, ook al liggen er dan een aantal op zolder. Als ik er niet van hou, dan komen ze er eigenlijk ook gewoon niet in!

Mijn dochter had in haar autootje een allerschattigst knikkertje. Vroeger had je dan van die lelijke hondjes die op het dashbord stonden te schudden met hun enge hoofden, maar dit was echt een heel leuk dier. Zegt ze zo ineens: “Ja, dat beest dat is me ook te lastig, die gaat eruit! Hij is al twee keer door de auto gevlogen!”  “NEE…!”, roep ik dan, want zo’n poepig varkentje doe je toch zomaar niet bij het grof vuil? En dus…

autobig.jpg

heb ik er een nieuw vriendje bij. Steeds als ik in de achteruitkijkspiegel zie, dan knikt hij me vrolijk toe. Soms knikt ie ja en soms schudt ie nee, dus ik kan ook nog met hem praten en advies vragen. Hoe leuk is dat?

Sorry Jelle, maar ik heb er een nieuw vriendje bij. Gered van de vuilnisbak…

Léia

Advertenties