Het was een hoornaarnest. Volgens de stoere, flink betatoeëerde wespenverdelger, zijn hoornaars een stuk groter dan gewone wespen en ze maken ook meer lawaai, maar ze houden er minder grote nesten op na en zijn ook minder gevaarlijk.

Zelf heb ik mij er ook even in verdiept: ze zijn minder agressief dan gewone wespen, mits je niet in de buurt van hun nest komt, maar mensen die allergisch zijn voor wespen hebben er dan weer veel meer last van als ze steken en oh ja, die steken, die doen ook verrekte zeer!

Gister kwam ie langs om de zak vol met gif te spuiten en vandaag ging ik natuurlijk even kijken. Het viel mee, het was nog maar een klein nestje. Met mijn nieuw vergaarde hoonaarkennis, wist ik dat de koningin nog vooral zelf bezig was met het nest. Pas als de eerste hornaarwerksters tot leven zijn gekomen, wordt het nest flink uitgebouwd en blijft mevrouw gewoon lekker zitten, eitjes te leggen. Dus toen ik de zak voorzichtig openknipte, trof ik dit aan:

hoornaarmoeder.jpg

En harrejasses! Het bewoog allemaal. Hoewel er weinig leven meer in die moeder zat, ze bewoog nog wel! En al die wriemelende vieze hoornaarlarven, die hadden ook nog lang niet het loodje gelegd!

In paniek heb ik mijn nieuwe stoere vriend opgebeld. Tenslotte had ik garantie op die 40 euro-behandeling van een halve minuut. Ze leven allemaal nog!! Ik moest me maar geen zorgen maken en die zak met rust laten, die larven gingen heus wel dood. Ja, als ze geen eten krijgen wel ja. Trouwens, die zak met rust laten? Te laat!
Voor de zekerheid heb ik het hele gebeuren eerst maar even op de kop op het witte gifpoeder gelegd, wellicht versnelt dat het proces enigszins, want ik ga nu twee dagen naar m’n zus en ik hoop toch niet dat ik maandag een hok vol uitgekomen hoornaarlarfjes in de vorm van buitengewoon opgefokte hoornaarwespen tegen het lijf ga lopen.

Oeh en nu kriebelt bij mij echt alles!

Léia

Advertenties