Niet te geloven, nog 3 dagen en mijn 366 dagen bloggen zitten erop!

volhouden.jpg

Vandaag was de uitslag van de herexamens. Ik heb het vorige weekend nog 3 studenten geholpen. Van twee was ik ervan overtuigd dat ze het zouden gaan halen, maar nummer 3… Drie keer raden: laat nou net die ene geslaagd zijn, met een dikke punt hoger dan op zijn examen!
Van eentje heb ik niks gehoord (maar ik kon haar naam nergens terugvinden op de lijsten van geslaagden – ik hoop dat dat een vergissing is, want ik kan me gewoon niet vóórstellen dat ze niet geslaagd zou zijn!) en het meisje waarvan ik zeker wist dat het goed zou komen, die is gezakt. En ook nog voor de tweede keer.

Ik zal je eerlijk zeggen, ik was er knap kapot van. Als er eentje slaagt, dan voel ik natuurlijk ook die overwinningsroes, maar als er eentje zakt… En het was voor haar juist zo belangrijk, en er was ook geen enkele reden waarom ze niet zou kunnen slagen. Behalve dan dat ze een black out heeft gehad tijdens het examen. Zo’n stoere, flinke, zelfstandige meid, waaronder dan op het kritieke moment een veel te kwetsbaar en onzeker meisje schuilgaat, dat volkomen bevriest tijdens het examen.

Ja, echt een rotdag. Maar Beau gaat wel over en hij komt volgend jaar ook weer hier voor huiswerkbegeleiding. Dat is wel fijn.

Morgen naar de kapper. Met de trein. Hopelijk gaat de reis voorspoediger dan de vorige keer: Ken je die van die twee die naar Amsterdam gingen met de trein?

Waarschijnlijk voel ik me na de kapper weer een stuk beter. We gaan het meemaken. Jazeker we: ik, maar jullie ook.

Léia

PS. Het plaatje is trouwens van Jijislief, daar kun je de schattigste e-cards versturen voor helemaal niks. Moet je even doen, zó leuk!

Advertenties