Gister was ik dus aan het schoonmaken en terwijl ik het stof van mijn klok afveeg, zie ik dit:

klok stuk

Oké, het is al even geleden dat ik die klok voor het laatst goed bekeken heb, dus wanneer dit gebeurd kan zijn en vooral ook hóe? is mij een volkomen raadsel en dat laten we dus maar voor wat het is.

Maar dan dit leuke suikerpotje. Eergister nog gebruikt voor een fotoshoot, toen was er nog niks mis mee…

suikpot heel.jpg

Maar gister zie ik ineens dat het dekseltje op de kop lag en dat er een gat in zat…

suikpot stuk.jpg

Het knopje lag in de suikerpot. Zoiets gebeurt niet vanzelf. Maar wie heeft het dan gedaan? Er zijn feitelijk maar vier kandidaten. Eentje ga ik wel vanuit dat hij het mij eerlijk zou zeggen als hij het gedaan had (zeker na die donderpreek die ik gister hield), eentje zou kunnen, want die is nieuw, gebruikt suiker in de thee en is wellicht nog te verlegen om zoiets gruwelijks als het afbreken van het suikerpotdekselknopje te bekennen. Maar het lijkt me een bloedeerlijke jongen en ik was de hele tijd in de kamer, en hij heeft het dan zeker niet met opzet gedaan…
Dan blijven er nog twee over. En daar zit het probleem. Ik moet vreselijk oppassen met die twee, want ze spelen met lucifers, steken papiertjes in de hens, bewerken mijn tafelkleed met de afgebrande prikjes, voetballen door de kamer met de hondenspeeltjes, zitten voortdurend aan de instellingen op mijn computer en pingelen op de piano. En het ergste van alles (en dat raakt bij mij een ongelooooflijke allergie!); ze hebben nooit wat gedaan!

Zelfs al zit ik er levend bij: het is altijd de schuld van iemand anders, of ze weten helemaal van niks! Als je me op de kast wilt hebben, moet je precies dat doen. Ze hebben er allebei last van, maar die ene loopt eigenlijk wat achter die andere aan… Drie keer raden wie ik allang de schuld heb gegeven van dat kapotte suikerpotdekseltje. En hij kan volgende week, als ik hem aan de tand ga voelen, wel beweren dat hij het niet gedaan heeft, maar ik geloof hem toch niet…

Andersom is gelukkig ook waar. Toen ik erachter was gekomen dat het veel en veel gemakkelijker is om altijd eerlijk te zijn (niks geen schuldgevoelens dat je iets gedaan hebt en het niet hebt durven zeggen, niks geen angst dat mensen erachter komen dat jij de schuldige was, en wat dan?!?), werkte ik in een stoffenwinkel. Als ik een baan gordijnstof had verknipt (dat gebeurt ons echt allemaal wel eens), of ik had per ongeluk de nietmachine kapot gemaakt, of ik had me vergist met het wisselgeld, of iets dergelijks: ik stapte direct naar mijn baas, bood mijn excuses aan, legde uit hoe het gekomen was (je doet het tenslotte nooit met opzet, toch?), soms had ik iets bedacht om soortgelijke problemen in de toekomst te kunnen voorkomen (vaak niet meer dan: ik beloof dat ik de volgende keer voorzichtiger zal zijn) en liet de man redelijk confuus achter. In de eerste plaats omdat hij niet gewend was dat mensen fouten kwamen opbiechten en in de tweede plaats vooral omdat hij nog niet de kans had gehad om zich boos te maken. Als er iets stuk is, dan word je toch meestal eerst pissig en dat ga je dan afreageren op de schuldige…
Ik bracht het als iets menselijks. Ja, we maken toch allemaal wel eens een foutje? Iedereen vergist zich toch wel eens, of maakt per ongeluk iets stuk?

Ik weet nog dat iemand een pinapparaat gemold had, of zoiets. Iets duurs in ieder geval. Niemand had het gedaan, iedereen was de onschuld zelve. Dus werden we allemaal een voor een op het matje geroepen. Toen ik aan de beurt was, haalde ik m’n schouders op. “Als ik het gedaan had, dan was ik het je wel komen vertellen”, zei ik rustig. Hij knikte en ik kon weer vertrekken. Eerlijk hoeft helemaal dus niet zo lang te duren.

Dat stiekeme, achterbakse gedoe daarentegen… Ik heb nog een weekend om erover na te denken hoe ik dit ga aanpakken en een nieuw suikerpotje te kopen…

Léia

Advertenties