Vanmorgen werd ik op meer dan 1 manier wakker geschud.

Om te beginnen natuurlijk door de wekker; maar nadat ik bedacht had dat er vanmorgen geen afspraken in mijn agenda staan, verkoos ik die te ignoreren. Jazeker, dat is een Nederlands woord en het is natuurlijk gewoon ‘negeren’.

En toen ging de deurbel. Mijn brein raasde als een gek. “Ik héb toch niet een afspraak zo vroeg? Het zal toch niet kaasboer Siebren zijn die ik gister heb gemist en die nu apart nog even langskomt “want hij was toch in de buurt?”. Jehova’s waarschijnlijk. Ik blijf liggen waar ik lig. Nee, toch niet.”
Mijn nieuwsgierigheid wint het altijd van mijn aversie tegen vroege deurtjebellers.
Nu moet ik wel even zeggen dat het inmiddels al 10 uur was (ja, het was gisteravond laat), dus zo vroeg…  Afijn, ik rende zachtjes naar de andere kamer en gluur vanachter de vitrage, en wat zien ik? DE POSTBODE!!

Oh ja, ik had gisteravond nog 2 boeken besteld bij bol.com en die zouden vandaag al bezorgd worden. Toen ik de postbode tevergeefs bij 2 buren had zien aanbellen en richting de derde buur gaan, griste ik mijn badjas van het haakje en scheurde de trap af naar de deur. Niet mijn boeken weer meenemen, hier met die boeken!

books.jpg

Hoe alles altijd samenkomt. Nog afgezien van de training systemisch werk, waar ik nu middenin zit, heb ik maandagavond met 1 vriendin en dinsdagavond met de andere vriendin, waar ik laatst mee naar de bollenvelden ben geweest en waar ik toen ook al uren mee heb zitten filosoferen over van alles en nog wat (uiteindelijk: geluk), aan de telefoon gehangen. En ik kreeg een foldertje in de bus met de welluidende woorden:

“Don’t go through life, grow through life”

En tot slot zat er een mailtje van Tony Robbins in mijn boxje, waarin hij (onder andere) het ‘Positive Intelligence’-boek aanprees om je innerlijke saboteurs te lijf te gaan. En dat boek heb ik direct besteld. Blijkbaar is de tijd er rijp voor!

De wekker is afgelopen, ik sta op scherp. Geen procrastinatie meer! Eerst even dat boek lezen…

Léia

Advertenties