Ik zou nog even vertellen hoe dat zit met dat fanatieke breien van mij.

Wanneer je als kind in een lastige situatie terechtkomt, dan kies je voor een afweermechanisme. Dat doen we allemaal, zo werkt dat nou eenmaal. De vraag is alleen: welk afweermechanisme kies je? Ontkenning is een favoriet, rationalisering, projectie, verdringen, identificeren of dissociëren, om maar wat te noemen.

Ik had er ook eentje als kind: valse hoop. Je fantaseert iets bij elkaar en vestigt daar dan je hoop op. De uitleg tijdens mijn training vond ik wat onduidelijk, want ik begreep het direct, ook zonder uitleg! Ik had een neef Simon, die zat op de wilde vaart. En op een bepaald moment in mijn jonge leven, een moment waarop ik niet zo gelukkig was, had ik bedacht dat als mijn neef Simon thuis zou komen van een van zijn maandenlange reizen, dan zou hij me komen redden. Een beetje als Ciske de Rat, maar daar had ik geloof ik nog nooit van gehoord, dus waarschijnlijk had ik het helemaal zelf verzonnen. Je kunt je voorstellen met wat voor knal mijn luchtbel uit elkaar spatte toen de voordeurbel rinkelde en ik aan de stemmen in de gang hoorde dat neef Simon thuis was gekomen, ik met een rotgang de trap afrende, hem huilend in de armen viel en toen ineens aan de verdwaasde gezichten van Simon en mijn moeder zag dat zij hier helemaal niks van begrepen…

Afijn, de afweermechanismen die je als kind hebt gebruikt, blijf je vaak hanteren ook als je ouder bent. Maar zijn ze dan nu nog wel zo helpend voor je?


Ik dacht in eerste instantie: nee, natuurlijk doe ik dat nu niet meer, maar… dat is niet helemaal waar. Als je de allereerste blogs leest, dan kom je daar mijn rozenkussen tegen. Pas als het rozenkussen af was, dán kon ik echt beginnen met mijn eigen bedrijf.

En zo ben ik ook eens vreselijk verliefd geweest op een man, maar dat durfde ik hem niet te zeggen. Pas als ik het keukenplafond kon raken, dan zou het iets kunnen worden met die man. Ik heb dus wekenlang geoefend; een aanloop door de gang en dan… springen. En inderdaad, toen het me gelukt was om zo hoog te springen dat ik het plafond kon aanraken, heb ik hem durven zeggen wat ik voor hem voelde…

Ik doe het dus nog steeds. Soms weet ik niet eens wát als…,  maar wel dat de voorwaarde is dat ik ‘iets’ moet hebben bereikt of gedaan voor ik een volgende stap kan maken.
En deze keer was dat een breiwerk. De sjaal met mouwen die ik aan het maken was van het cyclaamkleurige garen van de Action.

Hij is af. Ik ben klaar voor de volgende stap. Ben je ook zo benieuwd wat die gaat zijn?

Léia

Advertenties