Ja, ik geef het toe!

Vorige week tijdens de training ging ik even heerlijk uit mijn dakje op Waka waka, van Shakira ja. De eerste keer ging nog lekker, maar nadat ik het voor de tweede keer had gedaan (wat duurt zo’n liedje dan ineens lang), zat ik te hijgen en te kuchelen als een oud karrepaard.

shakira

En dat was het ergste nog niet.

Vorige zomer ging ik ’s morgens lekker wandelen met de hond. Een flink eind. Voor de lijn. Niet voor de hond, want als ik die loslaat nog voor we bij het Heidemeertje zijn, dan kijkt ze me zo aan van: “Begrijp ik nu goed, dat jij dat hele meer weer om wil gaan kachelen? Dan ga je maar lekker alleen…” waarop ze zich vervolgens nuffig omdraait op haar teentjes en rustig naar huis dribbelt. Ik heb dan het nakijken, of eigenlijk moet ik er rap achteraan en zit ik binnen 20 minuten weer thuis op de bank.

foto

Toch is het me wel een keer of wat gelukt, voor ik bij de dokter op het spreekuur terecht kwam. Fotootje maken van de heup: gelukkig niet versleten. Een slijmbeursontsteking dan maar. Dat was aan de rechterkant, ik voel het nog als ik eraan denk.

Gelukkig eindigde dit waka waka-avontuur met slechts een lichte ontsteking aan de linkerkant. En zo blijf je dan in evenwicht. Tsjongejonge, wat voelde ik me ineens oud zeg!

Afgelopen dinsdag in Lemmer deden we een deel van de trainingssessie wandelend over de dijk. Goddank is die dijk niet zo heel erg lang, want mijn herstellende heup begon direct weer op te spelen. Oh en je moet me uit de auto zien rollen als ik langer dan een uur heb gereden, naar Limmen bijvoorbeeld, of Eindhoven.

Zou het ook helpen als ik juist weer wat meer ga dansen? Hmmm, ik kan het allicht proberen. Shakira, here I come!

Léia

 

 

Advertenties