Mijn zoon zit in het leger. Vooral in het begin (en met name toen hij in Afghanistan zat) werden wij geregeld uitgenodigd op familie- of informatiedagen. Wat mij daar dan opviel, was dat de head honcho’s de hele dag met zo’n stokje rondlopen.

Ik heb me net helemaal suf gegoogeld hoe zo’n stokje heet, maar ik ben uiteindelijk niet verder gekomen dan “zwart houten stok met metalen (koperen, of zilveren of zelfs gouden) kopeind”. Iets als dit dus:

legerstokje.jpg

Oh, dat vinden ze in het leger vast niet leuk dat ik daar een grapje over maak… Sorry!

Blijkbaar is het een hele eer, of misschien is het gewoon verplicht, maar het lijkt me nogal een gedoe om de hele dag met zo’n stok rond te lopen! Kopje koffie Sergeant-Majoor? Ja, eh, even m’n krantje neerleggen. Wilt u die ladder even vasthouden Adjudant? Momentje, ik knijp de stok even tussen de benen, dan heb ik mijn beide handen vrij. Of zou een Adjudant dan gewoon even iemand roepen om die ladder vast te pakken? Hmm, dat zou natuurlijk ook kunnen. Afijn, ik kan me ook wel voorstellen dat als je jaaaren in het leger gezeten hebt, dat je dan een beetje vergroeid bent met zo’n stok.

Als ik namelijk met mijn hond in het park loop, dan kom ik daar vrij regelmatig een (volgens mij) gepensioneerde legerofficier tegen. Je ziet het aan zijn houding, de manier waarop hij loopt, en, jawel, aan het stokje dat hij altijd bij zich draagt. Niet als houvast bij het lopen (daar zijn die dingen veel te kort voor), maar onder zijn oksel meestal.

it aint half hot.jpg

En vanmorgen… Er liep een wat verdwaasde man door het park. Hij wist niet goed waar hij heen moest, het leek alsof hij iets kwijt was, niet goed kon kiezen tussen rechtdoor of toch maar naar huis; het was mijn legeroudste. Zonder stok. De weg kwijt.

Blijkbaar komt er een dag in ieders leven dat we ons stokje thuislaten. Die ballast van thuis, van vroeger, die we altijd met ons meezeulen, omdat we dat zo gewend zijn. En als we besluiten dat achter ons te laten, zijn we misschien wel even ons houvast kwijt. Misschien raken we dan wel wat verdwaald in het leven.

Intrigerend is natuurlijk: Waarom liep hij daar zonder stok? Was het tijd? Had hij eindelijk geaccepteerd dat zijn rol als legerofficier was uitgespeeld? Mocht het misschien niet meer van zijn vrouw? (Als ik zijn vrouw was…) Was de stok misschien ‘per ongeluk’ stuk gegaan? Had ie een briefje gekregen van het leger dat hij het ding weer in moest leveren, vanwege de bezuinigingen? Hoe het ook zij, soms moet je dingen uit je verleden loslaten, of je dat nou wil of niet. En dan moet je opnieuw je pad vinden.

Ik vond het een prachtige metafoor. Over twee weken heb ik weer 3 dagen training Systemisch Werk. Ook veel loslaten daar. Het is daarna weer even zoeken, maar wat een bevrijding, zo zonder stok!

Léia

Advertenties