Nou, het was mijn dag wel weer zeg. Nadat ik gister een berichtje had gekregen van het bestuur van die club waar ik altijd zo over op loop te geven, dat we komende donderdag een besloten bijeenkomst gingen hebben, terwijl ik verdomme vorige week donderdag de halve dag bezig geweest ben om een nieuwsbrief te schrijven, met daarin een interview dat we stante pede hadden geregeld met de manager van Hotel Heidehof, zodat de nieuwsbrief op tijd uit kon, omdat we gasten uitnodigden voor het ontbijt deze week in het nieuwe Fletcherhotel De Eese, hhhhuhh, besloot ik vanmorgen mijn onvrede te uiten, want blijkbaar had het bestuur, 3 man sterk, het niet nodig gevonden om de tekst die ik dezelfde donderdag nog had gemaild, even door te lezen.

Zelfs nadat ik gedeeld had dat ik er tamelijk gefrustreerd van was, nam nog niemand de moeite om te kijken wat er nou mis was gegaan; waar maakte ik me nou weer zo druk over? En het ergste vond ik nog wel, dat boven het mailtje niet eens mijn naam stond, maar die van een ander lid van de CNCH. Tsjonge jonge, nee, dan maak je wel indruk…

Maar goed, als mensen dan toch niet de moeite nemen om de tekst te lezen, dan kan die nieuwsbrief er wel uit toch? Dus ging ik degene bellen (nam niet op) en mailen die de nieuwsbrief zou versturen. Ga je gang, zei ik, (maar ik was nog steeds boos:) niemand leest het toch, dus gasten zullen er wel niet komen! Maar ook deze persoon begreep niet waar ik me zo druk over maakte, want ook hij had mijn mail helemaal niet gelezen. En vandaar dat die nieuwsbrief er dus ook nog steeds niet uit is, terwijl donderdagochtend al de bewuste bijeenkomst is.

Het lijkt me toch helemaal niet zo moeilijk om te begrijpen dat ik behoorlijk pissig was? Ben. Ik heb verdorie toch ook wel wat anders te doen dan voor de kat z’n kut nieuwsbrieven te schrijven? Een klein beetje respect voor mijn inspanningen zou ik best wel waarderen.

Nou vooruit, vanavond had ik “Vergroot je kans op werk”-evenement van What the Fean. Ik had de organisatie ontmoet tijdens het Maatschappelijk Betrokken Ondernemen in het Posthuis vorig jaar, en ik had aangeboden iets leuks voor ze te gaan doen. Dat liep al niet helemaal soepel, maar nou ja, uiteindelijk hadden we (na een telefoontje door mij) bedacht dat ik wel sollicitatiegesprekjes kon voeren met jongeren op zoek naar werk.

Dus ik heb mij helemaal opgetut en opgedirkt en toen ik aankwam bij Sportstad, lag er al een badge op me te wachten. Waarschijnlijk omdat ik nog gebeld had, want er stonden ook een mannetje of 4 klaar om zich te verontschuldigen voor het feit dat ik helemaal niet was opgenomen in het programmaboekje. De jongeren die binnenkwamen en het boekje onder ogen kregen, vonden mij er dus niet in terug. Ter compensatie had ik wel een tafeltje gekregen direct bij de ingang en gelukkig had ik wat gezelligheid meegenomen en een ‘postertje’ dat je bij mij een sollicitatiegesprek kon oefenen.

Niet dat ik heel erg veel animo had verwacht, maar ik kon ook maar 6 mensen bedienen, vanwege het tijdsbestek. Het eerste kwartier ging voorbij en op mijn intekenlijstje schreef ik bij de bovenste regel ‘Kennis Making’ onder ‘naam’. Gelukkig meldden zich toen twee meisjes, met wie ik eerst een sollicitatiegesprekje heb gedaan en daarna nog een poosje na heb zitten praten over solliciteren in het algemeen. Vrij snel nadat de meisjes weer verder gingen, kwam er een jongeman die graag mijn mening wilde over zijn CV. Leuke jongen, wist alles van gitaren en muziek was zijn passie. Goed gesprek. En toen was het al 9 uur.

wij.jpg

Thuisgekomen moest ik toch even weer wennen aan het idee dat om de een of andere reden mensen me niet de moeite waard vinden om m’n mail te lezen, of m’n nieuwsbrief, of om m’n deelname aan een werkevenement te vermelden in een boekje. Karma hits me in the face again.

En gelukkig is daar dan mijn hondje. Die vergeet mij niet, dat komt gelukkig niet bij haar op. En lezen kan ze toch ook niet…

Léia

Advertenties