Gister zag ik ineens mijn gelezen berichten als een raket omhoog schieten. Dat was Dini, mijn allereerste allerbeste vriendin, met wie ik een poosje terug naar de handwerkbeurs ben geweest. Dini zit nu ergens op een zonnig strand mijn blogs te lezen en tot mijn blijde verrassing stuurde ze me vandaag een fotootje ‘voor mijn blog’:

dini's bril (2)

Toen we laatst samen in het Fries Museum waren, bij de tentoonstelling ‘Breien’ hebben we ons verbijsterd afgevraagd hoe die dames vroeger ooit in staat zijn geweest om zulke fijne breiwerkjes te maken, met zulk vreselijk dun garen en zulke ienieminipini steekjes.
Want leesbrillen (of breibrillen) hadden ze toen natuurlijk nog niet. Wij ook niet trouwens.

Wat wij wel hebben (tenminste Dini heeft daar eentje van aangeschaft op de handwerkbeurs) zijn deze fantastische loepstaketsels, waarmee je de meest minuscule steekjes vele malen uitvergroot onder je handen tot leven ziet komen. En nu ik zo die foto bekijk, zouden ze een dergelijk apparaat een paar honderd jaar geleden wellicht ook al wel kunnen hebben bedacht.
Hoewel Dini overigens in de winkel het apparaat zorgvuldig heeft uitgetest, bleek hij in de praktijk nog wel eens bovenop het borduurwerk te belanden, of, als op de foto, bovenop haar neus.

In de loop van de eeuwen is dit kunstige stukje vakmanswerk waarschijnlijk geëvolueerd tot wat wij tegenwoordig een bril noemen, maar waarom zou je al die prachtige uitvindingen eigenlijk zomaar wegdoen? Dat is pas (bor)duurzaamheid.

Binnenkort moeten we maar weer eens afspreken om samen iets leuks te gaan maken en het lijkt me geweldig om dan ook eens te mogen ervaren wat een lust het moet zijn om met deze vergrootbril een priegelwerkje te ondernemen. En ik beloof dat ik daar dan ook een fotootje van ga plaatsen…

Léia

 

Advertenties