Vandaag heb ik besloten dat ik principieel niet meer naar Idols wil kijken.

krabbe.jpg

Ik snap heus wel dat die Martijn Krabbé onder de tafel gleed van het lachen, ik had het zelf ook waarschijnlijk niet droog gehouden. En ik snap ook wel dat als je aan zo’n show meedoet, dat je dan ook voor de consequenties moet staan, je weet tenslotte waar je aan begint; maar het kan toch niet zo zijn dat zo’n programma een soort freakshow gaat worden!?

Het arme meisje dat voor zoveel hilariteit onder de juryleden zorgde, vloog gister en vandaag over facebook, met de meest vreselijke commentaren.
Ik stel me zo voor dat ze thuis voor de televisie heeft gezeten, gehoord en gezien heeft hoe verschrikkelijk haar optreden eigenlijk wel niet was (want daar hoeven we geen doekjes om te winden, het was ook écht verschrikkelijk!); dat is toch al gênant genoeg?
Je blijft dan een maandje binnen, meld je ziek, hoopt dat niet al teveel mensen het gezien hebben of dat ze het snel vergeten zijn en het leven gaat weer door. Maar dat was vóór facebook. Dat was vóór youtube. Dat was vóór uitzending gemist.
Heel Nederland, ook de mensen die niet gekeken hebben naar de TV, heeft inmiddels wel kennis genomen van deze auditie; er is voor dit meisje geen ontkomen meer aan.

En plotseling zat ik me heel kwaad te maken. Het kind zingt op een koor! Heeft er dan niemand op dat koor tegen haar durven zeggen: Betty, je zingt echt wel leuk hoor, maar meisje, het is niet goed genoeg voor op de televisie!? Heeft ze dan geen familie die haar gewaarschuwd heeft?

Ik weet nog van de eerste Idols audities, dat er maar twee soorten mensen werden uitgenodigd om voor de échte jury te zingen: veelbelovende talenten en lui die zo bijzonder (slecht) waren dat ze ‘leuke’ televisie konden maken. Die gigantische hoeveelheid (echt duizenden) kandidaten die wel leuk, maar niet heel goed zongen, of die niet iets heel bijzonders hadden, die hebben nooit een Henkjan Smits te zien gekregen. Dat was al bekend. Dat weet iedereen.

Als dit meisje dan plotseling wél op TV mag zingen, had dan helemaal niemand in haar buurt haar kunnen tegenhouden? Want zijzelf had het blijkbaar allemaal niet door. Zij was zelfs nog positief toen ze naar buiten kwam.

En dat zo’n programmamaker de verantwoordelijkheid bij de kandidaten laat en denkt: daar scoor ik lekker hoog mee in de kijkcijfers, dat wil ik ook nog wel begrijpen.
Maar ik doe er niet meer aan mee. Ik protesteer. Ik kijk niet meer naar Idols.

Léia

Advertenties