Vanwege al die vraagtekens naar aanleiding van mijn vorige verhaal, zal ik even een verslagje doen van de garage sale van afgelopen zaterdag.

Om een uur of 10 kwam er een meneer. Hij wilde de garage graag kopen. Waarschijnlijk had hij gehoopt dat hij een garage kon scoren voor al die andere belangstellenden tegen elkaar op gingen bieden. Enorme tegenvaller voor hem dat we niet de garage wilden verkopen, alleen maar al die rommel die erin stond…

10 voor 11 kwam een kennisje langs, terwijl we nog steeds de aanhanger vol spulletjes aan het uitladen waren. Daar zat per ongeluk ook een doosje in met papieren tasjes, die ik voor de eerste markt waar we onze atelierspulletjes aan de man wilden brengen, had voorzien van een Léia’s Atelier visitekaartje aan een vrolijk rood lintje. Daar had ze wel belangstelling voor, want die dingen zijn heel duur, of je moet ze per 500 tegelijk aanschaffen. Hoewel ik nogal wat liefde in mijn tasjes had gestopt en ik ook met bloedend hart afscheid nam van al die kaartjes, schoot het door me heen dat het adres op de kaartjes al niet meer klopte en dat trouwens het hele atelier al ter ziele is…
Desalniettemin: de eerste verkoop al gedaan nog voor we eigenlijk waren begonnen…

Er kwamen een man en een vrouw op de fiets langs. De man was op zoek naar kleine, echt houten meubeltjes (niet van dat plaatspul). Ik had prachtige grote houten tafels (te groot) en ook wel kleine meubeltjes (niet van hout). Ja, één oerschattig houten tafeltje, maar dat had ik zelf prachtig blauw geschilderd en volgens mij kon die man dat niet echt waarderen.
Zijn vrouw trouwens, zag eruit of ze al jaren niks meer kon waarderen.

Ondertussen was er behoefte aan koffie. Maar René was druk bezig de laptopjes die ik ook wilde verkopen, te testen. Laat het maar aan een man over om je domweg niet te geloven als je zegt dat ze het prima doen. Dat duurde nogal even en hij had de auto, maar uiteindelijk leverde de McDonalds toch een fijn bakje leut met bijpassend McKroketje.

Kort daarop kwamen mijn zoon en zijn vriendin helpen en ze namen de hond mee. Je weet nog wel: Dex. Dex deed zijn uiterste best om het meubilair waar hij aan vast werd gebonden, het parkeerterrein over te slepen. Oma heeft een poosje op hem gepast, terwijl de kinderen met z’n allen thuis Lara’s inboedel van zolder gingen halen.

dex stoel

Er kwam nog een man. Wat die kwam doen is me nog steeds niet duidelijk, want die had zelf ook een garage vol rotzooi daar op het parkeerterrein. Misschien vroeg hij zich af of we misschien iets konden ruilen?

Een half uurtje later een mevrouw die niet wist wat ze kwam zoeken en derhalve vond ze het dus ook niet.
En een andere mevrouw kwam echt even sneupen. Ze zag een prima Grundig wekkerradio (die Lara had weggedaan nadat ze zo’n lichtwekker met vogeltjes had aangeschaft), die ik even voor haar in het stopcontact heb gestoken om te demonstreren wat een prachtig en krachtig geluid erin zit en hoe prachtig de cijfertjes oplichten. Toen ik als vraagprijs een tientje noemde, reageerde ze zo aanmatigend, dat ik het ding nog liever tegen de muur had kapot gegooid dan dat ik de prijs zou laten zakken.
Nou was het tegen die tijd ook al heel lang stil en koud, dus mijn humeur was ook enigszins in temperatuur gedaald. Gelukkig besloot Jana dat ze die wekkerradio prima op haar logeerkamer kon gebruiken…

Om drie uur zijn we begonnen om de boel weer in te pakken. Dat was geloof ik nog meer werk dan het uitpakken, maar uiteindelijk zaten we ’s avonds om 7 uur volkomen uitgeput van al het gesjouw met meubeltjes en dozen aan de Chinees.

Heb je nog een tafel nodig of een paar fijne stoelen? Je hebt nog tot volgende week dinsdag. Marktplaats Heerenveen (op facebook), hou het in de gaten.

Léia

Advertenties