Vanavond kwam ik thuis van 3 dagen training: Verdieping Systemisch Werk bij NTI-NLP in Limmen. Ik zal er de komende dagen nog wel eens op terugkomen, maar zoals dat dan gaat met dit soort trainingen: je bent nog maar nauwelijks thuis, of de effecten liggen al voor je klaar.

In mijn geval ging het over je afspraken afzeggen, of eigenlijk je oordeel over mensen.

Vanmorgen (of was het gister?) tijdens de training kwam ter sprake dat mijn moeder zo ontzettend lelijk over mensen kon praten. Dat vond ik echt vréselijk. Ze kon heel aardig tegen iemand zijn, en als ze de deur dan achter ze had dichtgedaan, dan kwam er een vieze dikke aap uit haar mouw. Plotseling was die mevrouw, waar ze net nog zo vriendelijk tegen geweest was, een domme trut, een achterlijk wijf of een vervelende ouwe zeur. En wat ze over mannen te melden had, daar laat ik me maar liever niet over uit.

Toch kom ik het bij mezelf ook wel eens tegen. Mensen zeggen iets tegen je wat je helemaal niet prettig vindt, maar je blijft vriendelijk en als je de telefoon neerlegt of ze zijn uit het zicht, dan… En dat herkennen bij jezelf wat je bij je moeder echt verschrikkelijk vond, dat is heel onplezierig. Daar moet ik dus dringend iets aan gaan doen.

Dus ik kom thuis, beetje balen want ik had nog een afspraak gemaakt met een studente die zo vreselijk graag nog bijles wilde voor haar toets op donderdag en eerlijk gezegd had ik daar nu helemaal geen zin in… Ik steek de telefoonlader in het stopcontact (ik had m’n berichtjes nog gecheckt voor ik de auto instapte, maar nu was ie leeg…) en een poosje later lees ik dat het meisje een whatsappje heeft gestuurd dat ze helemaal niet kan komen op woensdagavond, want dan moet ze werken.

Oké, hier had ik me dus voor niks druk om zitten maken, een pot thee gezet, andere bezigheden uitgesteld; zij bedenkt op het laatste moment dat ze moet werken. Je snapt dat ik daar van baalde. Goed, het is niet anders, en omdat ik er al voor klaar zit, reken ik gewoon dat uur door. Ik app haar terug dat ik het jammer vind dat ik het nu pas lees, nu ik al klaar zit met de thee en dat, nee helaas, donderdag niet gaat lukken. Dat was ook echt zo, maar tegelijkertijd was ik er ook wel een beetje klaar mee.
Ik heb niet gedacht “wat een ongelooflijke sufferd is het ook”, nee, dat kan best eens gebeuren, heb ik zelf ook wel eens, het is niet anders, zo gaan we het doen.

Direct daarna krijg ik een telefoontje van een nieuwe reuma-collectante. Daar was al iets mee, want toen ik vorige week de bussen ging rondbrengen kwam haar dat niet gelegen, ze kwam de bus wel halen, toen belde ze af want het paste haar niet en zou ze donderdag wel komen om de bus op te halen… En nu belde ze dus op om te zeggen dat ze zich bedacht had: ze wilde niet collecteren.

Ik weet zeker dat ik (vorige week nog) gedacht zou hebben: jemig trut, daar kom je nu mee aan. Ik heb alles al klaar staan, meld je dan ook niet aan, als je a zegt, dan moet je toch ook b zeggen, wat een stom gedoe en daar zit ik maar weer mooi mee.

Nu dacht ik: Ja, dat kan… Eigenlijk wel moedig van haar dat ze het terug durft te draaien. Ze heeft een beslissing genomen en ze komt er op terug. Ik zou denken: ik heb ja gezegd met mijn domme hoofd en nu moet ik daar ook de consequenties van aanvaarden. En door die gedachte heb ik in mijn leven al heel veel dingen gedaan die ik eigenlijk helemaal niet had willen doen, maar ja… als je a zegt…
Ik zei, ook geheel naar waarheid, dat ik dat wel heel jammer vond en ik vroeg haar waarom ze zich had bedacht. Nou, die mevrouw die aan de deur was geweest, had haar eigenlijk wat overrompeld en onder druk gezet en toen had ze maar toegegeven, maar ze had een zoontje en dat was best wel lastig, dus het paste haar eigenlijk helemaal niet om te gaan collecteren.
Dit kwam wel heel dichtbij. Ik die Dexia-aandelen had gekocht omdat ik het niet langer vol kon houden om nee te zeggen tegen die aardige meneer die mij gouden bergen beloofde, ik die elke week een Hello Fresh doos in de keuken heb staan, omdat die jongeman in de stad mij ondersteboven kletste, ik die mijn dochter de bankgiroloterij af heb laten zeggen omdat ik elke keer bezweek onder de gratis loten en de toevallig superhoge winkans die ik anders liet lopen, ik, watje. Nu dacht ik: oh, deze mevrouw moet ook een training gaan doen.
Even voor de goede orde: het Reumafonds heb ik in ieder geval willens en wetens aangeboden om te helpen.

Even dacht ik aan dat tasje met die bus erin dat klaar stond in de gang, maar meteen schoot het door m’n hoofd: is het heel erg, dat ze niet meer wil collecteren? Er worden immers wel meer wijken niet gelopen bij gebrek aan collectanten en de wereld vergaat immers niet. Het is gewoon niet anders, jammer dan.

Dus, ik heb haar besluit gerespecteerd, haar van de lijst gehaald en de bus terug gezet in de doos. Geen oordelen, geen lelijke dingen zeggen. Het is wat het is en het is prima zo.

Fijn zo’n training.

Léia

Advertenties