Een jaar of drie geleden kreeg ik een telefoontje of ik misschien wijkhoofd wilde worden van de Reumacollecte. Ik was allang blij dat ze me niet vroegen of ik wilde collecteren, want nog afgezien van het feit dat ik collecteren niet zo fijn vind, had ik daar ook geen tijd voor. Collecteren doe je namelijk het liefst aan het eind van de middag, want dan zijn de meeste mensen thuis. En dan zat ik nog druk bijles te geven.

 

reumafonds.jpg

Wijkhoofd, dat leek me wel wat. Dat kon ik mooi van achter mijn bureau doen. Collectanten benaderen, wijken indelen, kaartjes schrijven, bussen klaarmaken en na de collecteweek: geld tellen samen met de collectanten, afdragen en klaar. Tot volgend jaar…

Het ging gelijk al mis. Het was de bedoeling dat ik samen met een andere mevrouw die toegezegd had te willen helpen, het centrum van Heerenveen zou bedienen. Die mevrouw is inmiddels al drie jaar zo druk bezig met haar scheiding dat ze nog niet een uurtje kan collecteren, dus dat werd niks. Toen kreeg ik een jongeman toegewezen om me te helpen, maar aangezien die nog niet oud genoeg was, moest ik maar even zien wat hij dan zou kunnen doen. Nou, die dingen die ik hem wel toevertrouwde, daar had ie geen zin in, dus uiteindelijk zou hij dan alleen maar gaan collecteren.

Dat heeft ie ook gedaan. Voor zichzelf. Hij beweerde dat zijn bus gestolen was, maar ja, aangezien door heel Heerenveen collectanten zitten, die precies weten waar en wanneer er gecollecteerd wordt en deze jongeman het op de verkeerde tijd en de verkeerde plaats zat te doen, liep hij al snel tegen de lamp. Maar het geld was weg. En de politie kan er ook al niks mee.

Dat eerste jaar grepen bovendien een aantal collectanten hun kans waar om, nu hun vertrouwde wijkhoofd ermee stopte, ook een eind te maken aan hun medewerking. Ik zat dus met een enorm gat waar niet gecollecteerd werd en… ja hoor… heb ik zelf een flink eind met de bus langs de deuren gelopen.

collectebus.jpg

Het tweede jaar ging al niet veel beter. Ik had inmiddels wel een paar collectanten erbij gekregen, maar het was blijkbaar een ongunstige tijd voor kwalen, want zeker vier gaven de collectebus leeg terug, omdat er iemand in de familie een hart-, lever-, maag-, of hersenkwaal had opgelopen. En ook viel er tijdens de collecteweek iemand van het organiserende comité uit, waarop ze mij vroegen of ik het geld van de wijkhoofden in ontvangst wilde nemen en helpen storten bij de bank. Ja hoor, dat wilde ik best.

Nu doe ik het voor het derde jaar. Inmiddels ben ik zelf lid van het comité en coördinator van 6 wijken (maar daar vallen maar 3 wijkhoofden onder, want ik ben zelf wijkhoofd van die andere 3 wijken, bij gebrek aan vervangers). Vandaag ben ik bijna de hele dag met het reumafonds bezig geweest. Spullen wegbrengen, instructie geven, bellen, bellen, bellen, lijsten maken, kaartjes schrijven, bussen klaarmaken en tassen inpakken. Morgen breng ik de bussen rond.

Kun je je voorstellen dat ik ontzettend gelukkig ben wanneer mensen aan de telefoon spontaan zeggen dat ze natuurlijk wel even een avondje willen collecteren? Die collectes leveren een aardige duit op en daar wordt heel veel goed werk van gedaan. Zonder die collectanten zou het leven er, in dit geval voor reumapatiënten, echt een stuk treuriger uitzien.

Natuurlijk is niet iedereen in de gelegenheid om te collecteren, maar misschien, als er volgende week iemand met die bus bij je voor de deur staat, en je bedenkt wat al die vrijwilligers doen om de wereld een beetje beter te maken, misschien dat je dan die euro, die je door de gleuf drukt, met een liefdevol gevoel wilt afstaan.

Namens alle collectanten, heel erg bedankt!

Léia

Advertenties