Er zijn een heleboel dingen die ik niet begrijp. Stomme dingen, zoals waarom de gemeente in het volgende hofje wel de parkeerplaats heeft teruggebracht naar de originele grootte (van voor de nieuwe riolering) en bij ons niet, terwijl wij hier veel meer parkeerders hebben. En serieuze dingen, zoals waarom mensen achter zo’n schertsfiguur als die Geert Wilders aanlopen. Jemig, je kan toch met je ogen dicht wel zien dat je zo’n man niet serieus kunt nemen? En als je er dan ook nog even naar luistert…

Maar ook van kinderen begrijp ik soms dingen echt niet. Als je koekjes lekker vindt bijvoorbeeld, waarom ga je er dan mee gooien? Met als gevolg dat de koekjestrommel weggeborgen wordt… En als je een lucifertje ziet, dan snap ik nog wel dat je die even aan wilt steken, maar waarom moet je dan het hele doosje achter elkaar in de brand steken?

En wat ik vooral niet begrijp: als het een nachtje gevroren heeft, dan raakt iedereen toch een beetje opgewonden: Kunnen we straks gaan schaatsen?!?
En wat doen ze dan? Kinderen? Dan smijten ze allemaal rotzooi op het ijs. Dan gaan ze even ‘voelen’ of het sterk genoeg is. Door Keihard met hun hakken op het ijs te gaan zitten rammen. Tot het stuk is. Weer een wak erbij!

gevaarlijk ijs

Dus als het dan inderdaad lekker gaat vriezen, dan liggen er in het ijs allemaal bakstenen, takken, schotsen, en allerlei andere troep, waar je dan als schaatser zo heerlijk over kunt vallen.

Hier langs mijn huis, waar de Amelandlaan wordt gescheiden van het voormalige parkje (tegenwoordig een grasveldje) door een leuke lange vijver, is het kwaad ook alweer geschied. Straks als de kleintjes hier op de vijver met hun dubbele ijzertjes gezellig van de Lidl tot aan het Montferlandplantsoen kunnen schuifelen achter een stoeltje, ga ik vast weer klaar zitten met de pleisters en de Betadine om de schade van al die achterlijke vernielzucht te beperken.

Dat is echt iets wat ik met de beste wil van de wereld nooit zal begrijpen.

Léia

Advertenties