Laatst heeft mijn dochter even een paar abonnementen voor me opgezegd. Ik ben een watje, ik vind dat zo lastig… Lara niet. Toen ze de bank-giroloterij afbelde (die bieden je altijd allerlei leuke dingen aan als je toch maar niet direct afzegt, dat weet ik omdat ik het al een paar keer heb geprobeerd…), beweerde ze glashard dat ik toch nooit wat won.

En dat was niet helemaal waar, want ik mag een enkele keer wel eens iets uitzoeken van zo’n cadeautjessite. Vooral zijn het boeken, soms zit er een aardige dvd tussen, maar kiezen is lastig, want meestal vind ik het niks. En het is natuurlijk wel zo dat ik goedkoper een boek kan kopen zo nu en dan, dan mee blijven doen met die loterij. Maar daarvoor speel je natuurlijk niet mee.

Vlak voor dat opzegtelefoontje had ik nog bericht gekregen dat ik weer een boek mocht uitzoeken en vandaag kwam het binnen:

boek kim van kooten.jpg

Leuk hè, dat poezieplaatje op de voorkant. Het lijkt net alsof het er los op ligt en als je er met je vinger overheen gaat, dan voelt het ook echt als de achterkant van zo’n plaatje.
Maar nog een aardig detail: de binnenkant:

boek kim binnenkant.jpg

Toen ik het zag moest ik even aan mijn eigen boekje denken:

boek elke.jpg

(met gratis boekenlegger en écht poezieplaatje)

Zou ze dat misschien hebben zien liggen bij haar vader? Die heb ik namelijk twee exemplaren doen toekomen; eentje naar z’n wooncomplex gebracht (maar daar zat een conciërge die nog wel eens wat achterover drukte) en eentje overhandigd tijdens een lezing hier in Heerenveen. Vandaar dat ik dat weet van die conciërge.
Kim heeft natuurlijk gedacht: leuk idee van die poezieplaatjes, maar dat kan beter!

Nou, ik moet nog maar zien of haar boek ook beter is. We gaan het belezen…

Léia

Advertenties