Vandaag had ik weer te maken met een jongmens die geen kant op wilde. Ik probeerde hem ervan te overtuigen dat je rot voelen ook een keuze is. Of eigenlijk kun je er altijd voor kiezen om je níet rot te voelen.
Jammer genoeg wilde het er niet in bij deze jongeman dat ie de hele toestand waar hij in terecht was gekomen, op slag zou kunnen veranderen door z’n gedrag te veranderen. Maar hij koos er bewust voor om rond te blijven draaien in die vicieuze cirkel van ellende.

Nee, niemand is altijd vrolijk, niemand is altijd gelukkig. Ook ik niet. Maar als de kinderen bij mij binnenlopen, dan verwachten ze niet dat ik daar met een sipsnor rondloop, of dat ik zo sjacherijnig ben dat ik ze begin af te snauwen als ze even niks doen. Ik verzet dus altijd mijn zinnen, wanneer ik ‘aan het werk’ ga. Ook al voel ik me nog zo belazerd, beroerd, of boos, zodra de kinderen binnenkomen, kies ik ervoor een goed humeur te hebben.

Eerlijk gezegd waarschuw ik ook weleens hoor, want als de ommezwaai erg groot is, dan is die vrolijkheid soms wat kwetsbaar. Ik vertel dan wat me is overkomen en dat ik misschien wel een wat kort lontje heb. Meestal gaat het dan wel goed.

Maar hoe doe je dat dan? Nou, ik heb bijvoorbeeld op Spotify een vrolijk lijstje. Daar heb ik allemaal muziekjes op verzameld waar ik erg blij van word. Ik heb een heel aaibare hond, dat helpt ook. Denken aan dingen waar je gelukkig van wordt, of waar je dankbaar voor bent. Dromen van plekken waar je graag naar toe zou willen, of dingen die je graag zou willen hebben. Of als je emotioneel van slag bent, ga dan iets doen waar je weer rustig van wordt. In mijn geval zijn dat in ieder geval niet: strijken (daar word ik heel boos van) of afwassen (daar word ik heel verdrietig van).

srijken.jpg

Natuurlijk is het terugvinden van je goeie zin voor iedereen anders. Sommigen gaan sporten (ik niet), lezen (dat lukt me niet als m’n hoofd van slag is), gamen (verdrietig), muziek maken (goed plan) of tuinieren (vind ik ook heerlijk, maar het weer werkt altijd zo tegen). Ik hou van borduren of breien, dansen door de kamer (helpt enorm!), met de hond wandelen (niet al te ver), of schrijven.

Sommigen gaan shoppen. Nou, ik niet, daar word ik helemaal niet blij van, behalve…
naar de groothandel. Laat mij maar even lekker los in de Hanos. Ik kan eindeloos genieten van al dat heerlijks op de groente-afdeling. Of bij de chocola. Metershoge stellingen met nootjes of pakjes thee. Stapels bekertjes, rietjes, bakjes, servetjes. Rijen pannen en kookboeken. En honderden, misschien wel duizenden flessen wijn. Die enorme veelheid aan spulletjes geeft me zo’n Ooooooooh-gevoel. Je ogen uitkijken, maar eigenlijk niks hoeven kopen. Ja, een pak thee of cup-a-soupjes. Soms vuilniszakken of een fles Martini, en fruit en wat groente natuurlijk. Maar verder niks. Alleen maar Oooooooh.

xenos.jpg

Iets soortgelijks heb ik bij de Xenos. Zo’n winkel vol met vrolijke, gekleurde prulletjes, ideaal om cadeautjes te kopen. Gewoon gezellige dingetjes, blikjes, serviesdingetjes, glaasjes, bakjes, kaarsjes, kaartjes. In elk hoekje zie je wel wat grappigs, waar je niks mee kunt, dus je hoeft het ook niet te kopen. Daar word ik nou vrolijk van.

Als je ook wel eens zo’n trieste bui hebt waar je in dreigt te blijven hangen, schrijf dan eens op waar je vrolijk van wordt (ook al lijkt het of je op dat moment nergens meer vrolijk van wordt). Je zult zien dat het helpt, als je daarvoor kiest!

Léia

Advertenties