Natuurlijk moet er aan zo’n pechweek ook een knallend slot komen: gistermiddag heb ik de kinderen van de huiswerkgroep naar huis moeten sturen, nadat ik de 2 beschuitjes, de peer en die ene suikerpinda via de bovenkant weer naar buiten had gewerkt. ZIEK!

Niet zo heel erg verwonderlijk, want de twee meisjes waren vorige week al ziek en het was een drukke week met niet zoveel slaap, en ik was ook al zo knoffelig…
Gistermorgen ging het nog wel. Alhoewel… Toen ik voor het ontbijt de kaas uit de koelkast wilde halen, moest ik ineens heel nodig naar de wc. Ik rukte dus snel die kaas naar buiten en nam daarbij ook een aangebroken blikje perziken mee. Ik sloeg de deur dicht en bukte me om het blikje op te pakken, maar de deur kwam weer terug en knalde tegen mijn hoofd.. Ik gleed door het perzikensap naar het aanrecht, gooide met 1 hand tegen mijn zere hoofd de kaas op het aanrecht, maar dat aanrecht was redelijk vol, dus de kaas kwam net zo snel als ik het had weggegooid weer terug en lanceerde daarbij een vork in de richting van de tafel, waar Lara ondertussen zat te schateren van het lachen. Nee, die vork bleef niet met z’n tanden ergens in staan, maar sloeg wel een ontbijtbord dwars doormidden (het was al een oud bordje) en de ene helft van dat bordje, klapte, samen met een half beschuitje met hagelslag, van de tafel af, op het piepvarkentje van de hond, dat inderdaad luidkeels protesteerde. Dit alles gebeurde in een fractie van een seconde. Tegelijkertijd was het theewater begonnen te koken en stond er een koekepannetje met gesmolten boter (waar ik een eitje in wilde bakken) op het punt aan te branden. Ondertussen moest ik door alle consternatie wel HEEL erg nodig, dus ik draaide het gas uit onder het theewater en het koekenpannetje, maar omdat je handelingen dan niet meer zo gecontroleerd zijn, sloeg ik met mijn arm tegen de koekenpansteel en kletterde de gesmolten boter met pan en al over de vloer. Toen hield ik het niet meer en ik pieste helaas letterlijk in mijn broek van het lachen. Lara, die ondertussen was opgestaan om de perzikresten op te ruimen, lag dubbel over de tafel te gieren en toen ik terugkwam van de wc, lag ze daar nog steeds te hinniken. Ik had er foto’s van moeten maken, maar er moest zoveel worden schoongemaakt voor ik weer een keurig studiebegeleidingsinstituut had, en we moesten ook zo vreselijk lachen, dáár heb ik even niet aan gedacht.
Slapstick.

Maar nu dus met een dekentje op de bank. Mijn verjaarsfeestje afgelast. Ach, wat in het vat zit… Als ik dat vat dan maar niet ook per ongeluk over de wereld leegkieper.

Léia

Advertenties