Wat een prachtig woord is dat eigenlijk: de voorzienigheid!

Kennen jullie dat ook? Dat je denkt: oh jee, ik moet nog dit of dat doen, want ik krijg morgen visite (of ik moet morgenavond lesgeven), maar je komt er niet toe, want je hebt iets anders wat je dan toch net even dringender toeschijnt, en dan… komt je visite niet (of wordt je les gecanceld vanwege het slechte weer). De voorzienigheid.

Of dat je broodnodig je website moet verbouwen en je hebt ook best al wel stappen ondernomen, maar op de een of andere manier krijg je het maar niet voor elkaar. Dan gebeurt er iets, je verhuist, je plannen wijzigen en dan denk je: maar goed dat die website niet al helemaal klaar is, want dan had ik weer helemaal opnieuw moeten beginnen! De voorzienigheid.

Of dat je ergens heen moet en dan toch vlak voor je weggaat, zo’n gevoel krijgt dat je even de files moet checken, of de flitspalen (iets wat je normaal eigenlijk nooit doet) en ja hoor, er staat er eentje, precies op jouw snelweg. De voorzienigheid.

De voorzienigheid. Ik denk dat het een Engel is die over je schouder meekijkt en zo nu en dan in je oor fluistert: ik zou maar even… de files controleren, …iets anders gaan doen dan die website, …opschieten met het aanschaffen van die hoes voor je bank (blijkt ie uit de collectie gehaald en jij hebt ongeveer de allerlaatste in heel Nederland nog weten te bemachtigen), …nu met de hond gaan wandelen (blijk je iemand te zijn misgelopen, een boze buurman of zo), …naar het toilet gaan (kom je beneden, staat de koelkast nog open). En zo overkomen mij bijna dagelijks van die voorzienigheden. Blijkbaar voorziet ‘iemand’ wat er gaat gebeuren en waarschuwt mij daarvoor.

hart enzo.jpg

Natuurlijk gebeurt het ook wel dat je zo’n gevoel negeert en dat je dan achteraf denkt: ik dacht nog, en had ik nou maar…  En misschien gebeurt het je nog wel vaker dat je helemaal niks dacht, ’s morgens beneden komt en je bijkeuken staat blank. Of je stapt in de hondenpoep. Waarom greep de voorzienigheid daar dan niet in?

Tja, dat is maar de vraag. Misschien sta je niet altijd open voor dat stemmetje dat je waarschuwt of handige tips geeft. Misschien vertrouw je wel niet altijd zo op je gevoel. Wij rationele mensen denken immers ook altijd dat we alles beter weten. We overdenken ons gevoel. Want als je gevoel iets onlogisch van je vraagt, dan redeneer je dat natuurlijk hupsakee van de tafel. Gekkenwerk.

En heel soms denk ik ook wel eens dat de voorzienigheid me iets raars laat doen. Zomaar, om te zien of ik gek genoeg ben. En als dat zo is, dat ze dan in haar vuistje zit te grinniken. Want natuurlijk móet je ook wel je hoofd erbij houden. Tja, gevoel en verstand. Lastig om daar het evenwicht in te vinden.

Maar voor nu ben ik maar weer blij dat ik gister gedaan heb wat ik gedaan heb en niet wat ik eigenlijk had moeten doen voor de lessen die vanavond niet doorgingen. Dankjewel voorzienigheid!

Léia

Advertenties