Tessa, mijn hondje, is doodsbang voor vuurwerk. Niet een beetje doodsbang, maar werkelijk scheitende doodsbang. Ja, ze wordt er zo zenuwachtig van, dat ze er zelfs van aan de diarree is geraakt.

Plus dat ze er niet uit wil. We gaan wel, maar zodra ze ergens een knalletje hoort, of dat nou bij de buren is of in Amsterdam, wil ze rechtsomkeert en van plassen of iets anders komt gewoon niks. Nou ga ik niet mopperen op al die typetjes die al een week van tevoren beginnen te knallen en zelfs niet op die etters die mijn hond dat trauma hebben bezorgd, want het is altijd al zo gegaan en het zal ook altijd wel zo blijven; dat knallen schijnt veel leuker te zijn als het eigenlijk niet mag. En ach, het is ook maar een paar dagen in het jaar.

Op oudjaarsdag zet ik haar in de auto en ik rijd een eind de stad uit, ergens naar een industrieterrein. Meestal durft ze dan wel even te plassen. Hier in de buurt wordt het in ieder geval niks.

Nou heeft die knallerij ondertussen al 2 nachten mijn goeie ouwejaarsvoornemens in het honderd geschoten. Gisteravond leek het een poosje goed te gaan. Behalve dan dat de hond voor het slapen gaan nog even in de douche had gepoept en ik dat nog mocht gaan schoonmaken (poep rakken, ooooh, bah!). Daardoor was het al half 2 voor ik mijn hoofd te ruste lei.

Kwart voor 7 vanochtend werd ik wakker van gekrabbel aan de douchedeur. Oké, ze wilde dus blijkbaar naar het balkon, maar ja, als ik die deur niet open ging maken, dan kon ik weer dweilen! Gauw naar beneden dus en de hond maar even in de tuin laten. Dolenthousiast kwam ze weer binnen, duidelijk heel erg opgelucht. Ik had ondertussen besloten dat ik het niet ging redden met 5 uurtjes slaap en hees mijzelf de trap weer op. Toen ik boven kwam lag Tessa met haar vieze tuinpoten al op mijn bed te kwispelen…

Nou, dan ook maar even het bed verschonen morgen, dacht ik nog en viel als een blok in slaap. Om 8 uur heb ik de wekker een hengst gegeven, maar aangezien ik nog in coma was, volgden daar verder geen acties op, zoals opstaan bijvoorbeeld.

wekker.jpg
Dit wordt een stuk lastiger dan ik dacht, door die knallerij.

Ik heb mijn ochtendritueel maar wat ingekort, zodat ik toch nog mijn voorgenomen klusjes kon doen. Ik snap nu waarom de meeste mensen pas met goede voornemens beginnen als al het vuurwerk weer de lucht in gegaan is…

Morgen weer een kans. Zou het dit jaar nog gaan lukken?

Léia

Advertenties