Wij waren dus gister in het World Forum Theater in Den Haag. En behalve dan dat die hotdogs € 4,00 per stuk kostten en dat daar ook weinig ontkomen aan was, hadden we ons daar een smak geld kunnen besparen.

  1. De parkeergarage. Je kon in het theater een uitrijkaart kopen voor € 13,00. Dat hadden wij (nog) niet gedaan, maar volgens een snelle berekening naast de file die voor de receptie stond, konden we net zo goed in de garage zelf afrekenen. Die berekening klopte aardig; bij de automaat in de garage stond helemaal niemand en ik moest er ook € 13,00 betalen. Maar… toen we bij de uitgang kwamen, stond daar gewoon een meneer de kaartjes in ontvangst te nemen, zodat de slagboom niet steeds op en neer hoefde en we lekker snel uit de garage konden rijden. Die € 13,00 hadden we ons dus wel kunnen besparen, want of dat nou een betaald kaartje was of niet, dat kon die meneer helemaal niet zien….
  2. Merchandise. Wij wilden een dvd van de oorspronkelijke musical, toen die ouwe Ted Neeley nog een lekker ding was. Het was nogal druk bij de merchandise-stand en nadat ik mij met de ellebogen naar voren had gewerkt, vroeg ik de verkoopmeneer of er ook originele film-dvd’s waren. Ja hoor, sprak hij opgewekt, gaf ons een dvd met een gebaar van: alsjeblieft dames en veel plezier ermee! en ging onmiddellijk voor iemand anders een T-shirtje uitzoeken. Wij trokken ons enigszins terug uit het gedrang om de DVD te bestuderen. Ja, het leek wel de echte, dus ik drong terug naar voren om te vragen wat het ding kostte. Onderwijl hadden wij allang bedacht, dat we die DVD ook zo in de tas konden steken… Maar wij zijn nette meisjes en zoiets doe je niet. Overigens gaat Dini er wel een kopietje van laten maken, want we willen er wel allebei één natuurlijk…
    Ik probeerde de aandacht van de verkoopmeneer te trekken, maar dat lukte niet echt. Gelukkig zag ik op een bord dat de dvd’s € 15,00 kostten en dus ging ik wapperen met een briefje van 20. Dat trok wel de aandacht en de meneer keek mij verbaasd aan. Wat stond ik daar nou nog steeds te doen? Ik wou betalen. Ooooh, nou vooruit, € 15 dan maar.

Wij dachten dat die merchandise-meneer ook wel ongeveer klaar was met al die commerciële Jezusbende en dat ie daarom de DVD’s net zo lief weggaf en dat wij dan weer zo dom waren om er wél voor te betalen.

Op weg naar huis gingen we nog wat eten bij Hajé. Gezellig even onze JC-gevoelens delen. Op de kaart stond (onder de kindermenuutjes): ALS JE KLAAR BENT MET ETEN, MAG JE EEN KADOOTJE UITZOEKEN. Als je 2x betaald hebt voor iets wat je ook gratis had kunnen bekomen, dan wordt het wel tijd voor een kadootje, vonden wij. Dus bij de kassa vroegen wij of we nou ook een kadootje kregen. De juffrouw keek ons verdwaasd aan. Ja, dat stond op de kaart: als we klaar waren met eten, mochten we een kadootje uitzoeken. En wij zijn klaar met eten… Ooh, nee, dat was voor de kindertjes. Ach, wij keken elkaar teleurgesteld aan: maar dat stond er helemaal niet bij… Wij dachten dat we ook een kadootje mochten uitzoeken. Ja, want wij zijn ook klaar met eten. Nou, vooruit dan maar, we mochten iets uitzoeken uit de kadootjestoren. Dini nam een puntenslijpertje mee voor haar oogpotlood en ik…

teds

Ted, het vingersnotbeestje.

Léia

Advertenties