Wat knap! Sophie Hilbrand presenteert een programma: “Je zal het maar zijn”. Ik had het voor vanavond nog nooit eerder gezien. In dat programma (BNN) heeft ze gesprekken met bijzondere mensen; deze keer met mensen in bijzondere relaties.

Twee mannen die een relatie hebben, met een leeftijdsverschil van 40 jaar ofzo.
Twee mannen die bezig zijn vrouw te worden (maar eerlijk gezegd nog heel herkenbaar man zijn), waarvan de ene 40 jaar bij zijn/haar moeder heeft gewoond en de ander een heel prima huwelijk had, met kindertjes.
En een stel waarvan de vrouw de therapeute was van een man die een ongeluk had gehad en nu altijd pijn heeft door een dwarslaesie. Dat was nog het meest normale stel. Die hebben samen met heel veel kunst- en vliegwerk (en dan bedoel ik werkelijk heel veel kunst- en vliegwerk) een tweeling gekregen.

sophie.jpg

Wat vind ik er nou zo knap aan? Ik ben nooit per definitie een fan geweest van Sophie Hilbrand (ook niet dat ik iets tegen haar heb ofzo, gewoon geen speciale fan), maar de manier waarop ze met deze mensen praat, petje af! Ze onderkent volledig dat er iets bijzonders met ze is, en ze heeft het daar ook open over, met zoveel respect en zo ongelooflijk oordeelloos, prachtig. Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar Sophie beïnvloedt je mening zeker niet. Van haar mag het allemaal, door haar open interesse en haar eerlijkheid, vertellen deze mensen ook hun hele verhaal met alles erop en eraan.

Van mij mag ook iedereen fijn doen waar ie zin in heeft hoor en ik vind het ook heel interessant om zo’n programma te bekijken, maar eerlijk gezegd moet ik er wel stiekem wat over giechelen, of ik schud eens mijn hoofd. Ja, heel eerlijk denk ik er wel het mijne van. Dat mag natuurlijk ook wel, maar desalniettemin heb ik grote bewondering voor Sophie, die er helemaal niet het hare van lijkt te denken. Knap hoor!

Léia

 

Advertenties