Je hebt schrijven en schrijven en vanavond heb ik weer lekker ouderwets een hele stapel kerstkaartjes geschreven.

slakmail.jpg

Oké, ik geef eerlijk toe, het kerstkaartengebeuren is ook aan het devalueren. Zat ik vroeger nog met de kinderen om de tafel zelf de grappigste kaartjes in elkaar te flansen met plukjes watten en lucifersprikjes om schaapjes en stalletjes te plakken en sterretjes in de lucht, of iets met lapjes, of metaaldraadjes, tegenwoordig koop ik van die doosjes met 10 kaartjes met envelop, weliswaar hele leuke, maar ik doe niet te moeilijk.
En voorheen kocht ik voor speciale mensen nog speciale kaarten, maar ook daar begin ik niet meer aan.

foto.JPG

En op die speciale kaarten schreef ik dan ook hele verhalen met een persoonlijk tintje, maar nee, ik geef toe, nu ik 51 kaarten te versturen heb, blijft het meestal maar gewoon bij mijn naam. Tenslotte hebben ze de beste wensen al op het kaartje voorgedrukt, dus het staat wat onnozel om dat nog een keer te herhalen.

Aan de andere kant is het natuurlijk tegenwoordig al een beetje bijzonder dat je nog een echt kaartje verstuurt, dus de persoonlijke boodschap bewaar ik dan dit jaar maar voor het verjaardagskaartje.
En toch was het alleen al heel leuk om al die vrienden uit je adresboek weer eens bijlangs te gaan en hun een kaartje te schrijven. En voor wie denkt: hun, hun? Dat is toch een bezittelijk voornaamwoord? Nee, in dit geval is het een 3e naamval (meewerkend voorwerp, dus hun is hier goed…).

Ja, ik blijf natuurlijk wel een beetje een schrijvende taalfreak, sorry…

Léia

Advertenties