Ik heb vast wel eens opgebiecht dat ik een zwak heb voor allerlei testjes (ja, ook die op facebook). Meestal klopt er geen zak van, en misschien heeft het wel iets met mijn onzekerheid te maken, maar ik vind het gewoon leuk.

Zo had ik vorig jaar ook een psychologisch persoonlijkheidstestje gedaan op het internet met mijn domme hoofd, en ja hoor, voor ik het in de gaten had was ik ineens ingeschreven bij Parship. Die persoonlijkheidstest was bedoeld om je te koppelen aan iemand die daar goed bij aan zou sluiten. Wist ik veel… Nou vooruit, tenslotte ben ik single, we wachten wel af.

Eigenlijk had ik er niks van verwacht. Waarom niet? Nou, eerlijk gezegd heb ik ooit wel eens ingeschreven gestaan op Relatieplanet (ook per ongeluk…) en mijn ervaring daar was dat mannen eigenlijk gewoon achterover gaan zitten wachten tot de dames zich komen aanbieden. En aangezien ik dat niet van plan was…

Tot er plotseling een aardige man reageerde op mijn profiel. En toen bleek dat je als niet-betalend lid nauwelijks kunt communiceren met gegadigden. Dus toen ik bijna een afspraakje had met die meneer, in Grou (hij had een fijne zeilboot…), werden de lijnen gesloten en kon ik met die man niet meer contacten. Balen zeg! Dus ja, toen er weer een schijnbaar aardige man iets van zich liet horen, volstrekt tegen de verwachting in, besloot ik de portemonnee toch maar even open te trekken. Of eigenlijk de creditcard. Ik moest nog wel een flinke hobbel nemen, want als je niet zo’n heel lang lidmaatschap wilde, of in kortere termijnen betalen, dan kwamen er behoorlijk wat kosten overheen. En daar hou ik helemaal niet van.

Uiteindelijk heb ik toch de knoop doorgehakt (ja, een mens moet in het leven eindeloos veel keuzes maken) en heb ik voor een jaar getekend. In het begin keek ik nog wel eens wat voor datingvoorstellen ze deden (want potverdikkie, ik had er nu wel voor betaald niet?), maar de enigszins aantrekkelijke exemplaren bleken allemaal onder de grote rivieren te wonen. Kwam ik er toevallig eentje tegen die minder dan 100 km hiervandaan woonde, en die stuurde ik dan bijvoorbeeld een ijsbreker (een ijsbreker, dat zijn 4 multiple choicevragen, waarbij het de bedoeling is dat je beiden dezelfde antwoorden geeft), dan kreeg ik eigenlijk standaard als antwoord dat de betreffende heren ondertussen al bezet waren. Daar had ik al heel snel genoeg van dus.

Een enkele keer kreeg ik bericht dat er iemand naar mijn profiel had gekeken. Wauw. Keek ik dan terug, of stuurde ik een glimlachje, dan hoorde ik er verder niks meer van. Fijn hoor. Blijkbaar knapten die mannen alleen al af door het kijken naar mijn profiel! En daar stonden alleen maar wat (hele leuke) foto’s op en mijn hobby’s enzo. Hoezo knap je daar op af? Nou, lekker is dat voor je zelfvertrouwen.

Net toen ik er alweer genoeg van had, was er serieus iemand die wel een afspraakje wilde. Dat was leuk… Not. Nadat ik me in z’n auto (een zilvergrijze Audi Quatro) had laten zakken, kreeg ik een wat sneu verhaal over hoe hij en zijn toenmalige echtgenote met een stevige handdruk waren ontslagen bij de een of andere bank, zodat hij nu weliswaar nooit meer hoefde te werken, maar ja, hij moest wel zuinig aan doen, anders kon hij er niet van rondkomen. Echt joh? En ik werkte me te pletter, hield er nauwelijks iets aan over en ik moet dat gezanik aanhoren van een lapzwans in een Audi Quatro?

Hij had het door en toen we een kopje thee dronken verklaarde hij dat ik ongetwijfeld ook al had begrepen dat het niks ging worden met ons. Ik was het er roerend mee eens en haalde opgelucht adem. Dat was één.

Ik klikte alle mailtjes van Parship lekker weg, en desalniettemin… de afgelopen zomer diende zich een tweede geïnteresseerde aan. Een hele aardige man uit een dorpje ergens in Groningen. Heel interessante man ook, maar… nog niet zo lang alleen en niet zo gewend aan een vrouw die veel en erg zelfstandig werkt. Hij was al gepensioneerd en zocht eigenlijk een vrouw waarmee hij lekker op vakantie kon gaan. Nou, ik had dat best gewild hoor, maar blijkbaar was hij nog niet van plan om mij volledig te gaan onderhouden en dus kreeg ik na twee afspraakjes (ik had nog zo lekker voor hem gekookt…) te horen dat hij nog even verder keek…

jack sparrow

Zonde van het geld. Internetdaten, dat is gewoon niks voor mij. Helemaal niks! Mijn abonnementsjaar zit er bijna op, met nul resultaat. Nul komma nul. Het is een wonder dat ik nog enig zelfrespect heb kunnen bewaren. Het is niet dat ik vanaf nu alle potentiële kandidaten direct het huis uit schop, maar ik ga er niet meer achteraan. Als er nog ergens iemand rondloopt met wie ik nog wat gezellige momenten door zou kunnen brengen, dan laat ik het graag aan het universum over om ons samen te brengen. En lukt het niet, dan vind ik het ook goed. Liever dat dan die kouwe datingdouches.

Léia

Advertenties