Vandaag een treinreis gemaakt naar Utrecht. Weer genoeg stof voor een week aan blogberichten! Maar voor nu hou ik het even bij de stiltecoupé…

Toen ik in Heerenveen instapte (de eerste stop na Leeuwarden) zat de trein al bommetjevol. Nou had ik op het perron 2 dames gesproken, waarvan eentje een oud-collega, die al hadden verteld dat ze regelmatig eerste klas zaten als er geen zitruimte meer was in de tweede klas. Dus toen alle mensen van het perron Heerenveen de trein instroomden met van die felle ogen die een stevige stoelenstrijd beloofden, liet ik lekker mijn poepertje in de eerste klas zakken. Toen de conducteur ook nog omriep dat de trein overvol was en dat mensen hun tassen en andere rommel van de stoelen moesten halen, wist ik zeker dat ik daar goed zat. Maar toen hij even later de kaartjes kwam knippen, was ie toch niet zo blij met al die tweedeklassers die de elitecoupé hadden bezet. Volgens hem waren er nog genoeg stoelen en nou vooruit, blijf dan nu maar zitten, maar na Zwolle…

Dus toen station Zwolle naderde, stonden wij allemaal bij de tussendeur te wachten tot de uitstappers in Zwolle gingen opstaan en wij hun plekje konden inpikken. Ik zag dat het 2e klasgedeelte een stiltecoupé was, al trok men zich daar blijkbaar vanwege de drukte ook weinig van aan vandaag. Gelukkig keerde na Zwolle (waar 2 treinstellen werden aangekoppeld) de rust weer terug in de trein. Behalve…

stiltecoupe

in de stiltecoupé. Daar zaten twee Friese docentes gezellig met elkaar te keuvelen. Hoe ik weet dat het Friese docentes waren? Nou, op dezelfde manier als de rest van de coupé het wist: ze spraken zo overdreven luid dat iedereen hun gesprek kon volgen! Hoera voor mijn oud-collega die na een minuut of vijf opstond, op de dames afstapte en hen er heel zachtjes op attendeerde dat ze in de stiltecoupé zaten en of ze hun volume daar even op konden aanpassen. Wat een genot. Tot in Amersfoort.

Daar stapten mijn heldin en haar vriendin de trein uit. Dat was voor de twee Friese docentes blijkbaar het teken om hun vocale prestaties weer op een hoger plan te brengen. Omdat ik het niet te geloven vond dat deze dames ervan uitgingen dat er maar 1 persoon last van hen had, moest ik concluderen dat ze wellicht ‘vergeten’ waren dat ze niet zo moesten schreeuwen. Tot de trein weer stopte en een mevrouw die uit ging stappen even bij hun bankje stilhield om ze er nogmaals op te wijzen dat ze veel te veel lawaai maakten en dat dat in de stiltecoupé domweg niet de bedoeling was. En wat zegt die mevrouw?

“Goed hoor, ik zal er rekening mee houden. Ik denk niet dat ik u ooit weer tegenkom in de trein, maar als dat gebeurt, dan zal ik er zeker rekening mee houden!” De bek viel me open.
De aanspreekdame liet zich zo snel niet uit het veld slaan en probeerde de dames er nog van te overtuigen dat zij vast niet de enige was, wat haar een denigrerend glimlachje opleverde. “Goed hoor…”

stiltestrip

Dat zijn van die momenten dat ik me er bijna voor schaam dat ik ook een Friezin ben.

Léia

Advertenties